ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്

പേജ് - 1034

ਅਨਹਦੁ ਵਾਜੈ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਜੈ ॥

anahad vaajai bhram bhau bhaajai |

അടിക്കാത്ത ശബ്‌ദ പ്രവാഹം മുഴങ്ങുമ്പോൾ സംശയവും ഭയവും ഓടിപ്പോകുന്നു.

ਸਗਲ ਬਿਆਪਿ ਰਹਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਛਾਜੈ ॥

sagal biaap rahiaa prabh chhaajai |

ദൈവം സർവ്വവ്യാപിയാണ്, എല്ലാവർക്കും തണൽ നൽകുന്നു.

ਸਭ ਤੇਰੀ ਤੂ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤਾ ਦਰਿ ਸੋਹੈ ਗੁਣ ਗਾਇਦਾ ॥੧੦॥

sabh teree too guramukh jaataa dar sohai gun gaaeidaa |10|

എല്ലാം നിനക്കുള്ളതാണ്; ഗുരുമുഖന്മാർക്ക്, നിങ്ങൾ അറിയപ്പെടുന്നു. നിങ്ങളുടെ സ്തുതികൾ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ നിങ്ങളുടെ കോടതിയിൽ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നു. ||10||

ਆਦਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਸੋਈ ॥

aad niranjan niramal soee |

അവൻ ആദിമ നാഥനും കളങ്കരഹിതനും ശുദ്ധനുമാണ്.

ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣਾ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ॥

avar na jaanaa doojaa koee |

മറ്റൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.

ਏਕੰਕਾਰੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਗਵਾਇਦਾ ॥੧੧॥

ekankaar vasai man bhaavai haumai garab gavaaeidaa |11|

ഏക സാർവത്രിക സ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നു, അഹംഭാവത്തെയും അഹങ്കാരത്തെയും അകറ്റുന്നവരുടെ മനസ്സിന് പ്രസാദകരമാണ്. ||11||

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ॥

amrit peea satigur deea |

സാക്ഷാൽ ഗുരു നൽകിയ അംബ്രോസിയൽ അമൃതിൽ ഞാൻ കുടിക്കുന്നു.

ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣਾ ਦੂਆ ਤੀਆ ॥

avar na jaanaa dooaa teea |

മറ്റേതോ മൂന്നാമത്തേതോ എനിക്കറിയില്ല.

ਏਕੋ ਏਕੁ ਸੁ ਅਪਰ ਪਰੰਪਰੁ ਪਰਖਿ ਖਜਾਨੈ ਪਾਇਦਾ ॥੧੨॥

eko ek su apar paranpar parakh khajaanai paaeidaa |12|

അവൻ ഏകനും അനന്യവും അനന്തവും അനന്തവുമായ കർത്താവാണ്; അവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും വിലയിരുത്തുകയും ചിലത് തൻ്റെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ||12||

ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਸਚੁ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰਾ ॥

giaan dhiaan sach gahir ganbheeraa |

ആത്മീയ ജ്ഞാനവും യഥാർത്ഥ കർത്താവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനവും ആഴവും അഗാധവുമാണ്.

ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੈ ਤੇਰਾ ਚੀਰਾ ॥

koe na jaanai teraa cheeraa |

നിങ്ങളുടെ വിശാലത ആർക്കും അറിയില്ല.

ਜੇਤੀ ਹੈ ਤੇਤੀ ਤੁਧੁ ਜਾਚੈ ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਸੋ ਪਾਇਦਾ ॥੧੩॥

jetee hai tetee tudh jaachai karam milai so paaeidaa |13|

ഉള്ളവയെല്ലാം നിന്നോടു യാചിക്കുക; നിൻ്റെ കൃപയാൽ മാത്രമേ നീ പ്രാപിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ||13||

ਕਰਮੁ ਧਰਮੁ ਸਚੁ ਹਾਥਿ ਤੁਮਾਰੈ ॥

karam dharam sach haath tumaarai |

കർത്താവേ, നീ കർമ്മവും ധർമ്മവും നിൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിക്കുന്നു.

ਵੇਪਰਵਾਹ ਅਖੁਟ ਭੰਡਾਰੈ ॥

veparavaah akhutt bhanddaarai |

സ്വതന്ത്രനായ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ നിധികൾ അക്ഷയമാണ്.

ਤੂ ਦਇਆਲੁ ਕਿਰਪਾਲੁ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ॥੧੪॥

too deaal kirapaal sadaa prabh aape mel milaaeidaa |14|

ദൈവമേ, നീ എന്നും ദയയും അനുകമ്പയും ഉള്ളവനാണ്. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ യൂണിയനിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. ||14||

ਆਪੇ ਦੇਖਿ ਦਿਖਾਵੈ ਆਪੇ ॥

aape dekh dikhaavai aape |

നീ തന്നെ കാണുന്നു, നിന്നെത്തന്നെ കാണുവാൻ ഇടയാക്കുന്നു.

ਆਪੇ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪੇ ਆਪੇ ॥

aape thaap uthaape aape |

നിങ്ങൾ സ്വയം സ്ഥാപിക്കുന്നു, നിങ്ങൾ സ്വയം ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

ਆਪੇ ਜੋੜਿ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਮਾਰਿ ਜੀਵਾਇਦਾ ॥੧੫॥

aape jorr vichhorre karataa aape maar jeevaaeidaa |15|

സ്രഷ്ടാവ് തന്നെ ഏകീകരിക്കുകയും വേർപെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; അവൻ തന്നെ കൊല്ലുകയും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ||15||

ਜੇਤੀ ਹੈ ਤੇਤੀ ਤੁਧੁ ਅੰਦਰਿ ॥

jetee hai tetee tudh andar |

എത്രയുണ്ടോ അത്രയും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ਦੇਖਹਿ ਆਪਿ ਬੈਸਿ ਬਿਜ ਮੰਦਰਿ ॥

dekheh aap bais bij mandar |

നിങ്ങളുടെ രാജകൊട്ടാരത്തിനുള്ളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയെ നോക്കുന്നു.

ਨਾਨਕੁ ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਹਰਿ ਦਰਸਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਦਾ ॥੧੬॥੧॥੧੩॥

naanak saach kahai benantee har darasan sukh paaeidaa |16|1|13|

നാനാക്ക് ഈ യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥന അർപ്പിക്കുന്നു; ഭഗവാൻ്റെ ദർശനത്തിൻ്റെ അനുഗ്രഹീതമായ ദർശനത്തിൽ ഉറ്റുനോക്കി, എനിക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചു. ||16||1||13||

ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੧ ॥

maaroo mahalaa 1 |

മാരൂ, ആദ്യ മെഹൽ:

ਦਰਸਨੁ ਪਾਵਾ ਜੇ ਤੁਧੁ ਭਾਵਾ ॥

darasan paavaa je tudh bhaavaa |

കർത്താവേ, ഞാൻ അങ്ങയെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ, അങ്ങയുടെ ദർശനത്തിൻ്റെ അനുഗ്രഹീതമായ ദർശനം എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നു.

ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਸਾਚੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ॥

bhaae bhagat saache gun gaavaa |

സ്‌നേഹപൂർവകമായ ഭക്തിനിർഭരമായ ആരാധനയിൽ, യഥാർത്ഥ കർത്താവേ, ഞാൻ അങ്ങയുടെ മഹത്തായ സ്തുതികൾ ആലപിക്കുന്നു.

ਤੁਧੁ ਭਾਣੇ ਤੂ ਭਾਵਹਿ ਕਰਤੇ ਆਪੇ ਰਸਨ ਰਸਾਇਦਾ ॥੧॥

tudh bhaane too bhaaveh karate aape rasan rasaaeidaa |1|

സ്രഷ്ടാവായ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടത്താൽ നീ എനിക്ക് പ്രസാദമായിത്തീർന്നു, എൻ്റെ നാവിന് വളരെ മധുരമായി. ||1||

ਸੋਹਨਿ ਭਗਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਰਬਾਰੇ ॥

sohan bhagat prabhoo darabaare |

ദൈവത്തിൻ്റെ കോടതിയായ ദർബാറിൽ ഭക്തർ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നു.

ਮੁਕਤੁ ਭਏ ਹਰਿ ਦਾਸ ਤੁਮਾਰੇ ॥

mukat bhe har daas tumaare |

കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ അടിമകൾ മോചിതരായി.

ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਤੇਰੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦਾ ॥੨॥

aap gavaae terai rang raate anadin naam dhiaaeidaa |2|

ആത്മാഭിമാനം ഇല്ലാതാക്കി, അവർ നിങ്ങളുടെ സ്നേഹവുമായി ഇണങ്ങിച്ചേർന്നു; രാവും പകലും അവർ ഭഗവാൻ്റെ നാമമായ നാമത്തിൽ ധ്യാനിക്കുന്നു. ||2||

ਈਸਰੁ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ॥

eesar brahamaa devee devaa |

ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവ്, ദേവന്മാർ, ദേവതകൾ,

ਇੰਦ੍ਰ ਤਪੇ ਮੁਨਿ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ॥

eindr tape mun teree sevaa |

ഇന്ദ്രൻ, സന്യാസിമാരും നിശ്ശബ്ദരായ മുനിമാരും അങ്ങയെ സേവിക്കുന്നു.

ਜਤੀ ਸਤੀ ਕੇਤੇ ਬਨਵਾਸੀ ਅੰਤੁ ਨ ਕੋਈ ਪਾਇਦਾ ॥੩॥

jatee satee kete banavaasee ant na koee paaeidaa |3|

ബ്രഹ്മചാരികളും ദാനധർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും അനേകം വനവാസികളും ഭഗവാൻ്റെ അതിരുകൾ കണ്ടെത്തിയില്ല. ||3||

ਵਿਣੁ ਜਾਣਾਏ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੈ ॥

vin jaanaae koe na jaanai |

ആരും നിങ്ങളെ അറിയുന്നില്ല, നിങ്ങൾ അവരെ അറിയിക്കുന്നതുവരെ.

ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰੇ ਸੁ ਆਪਣ ਭਾਣੈ ॥

jo kichh kare su aapan bhaanai |

എന്തു ചെയ്താലും നിൻ്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ്.

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਜੀਅ ਉਪਾਏ ਭਾਣੈ ਸਾਹ ਲਵਾਇਦਾ ॥੪॥

lakh chauraaseeh jeea upaae bhaanai saah lavaaeidaa |4|

നിങ്ങൾ 8.4 ദശലക്ഷം ജീവജാലങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു; നിൻ്റെ ഇഷ്ടത്താൽ അവർ ശ്വാസം വലിച്ചെടുക്കുന്നു. ||4||

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਨਿਹਚਉ ਹੋਵੈ ॥

jo tis bhaavai so nihchau hovai |

നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ഇഷ്ടമുള്ളതെന്തും, നിസ്സംശയമായും സംഭവിക്കുന്നു.

ਮਨਮੁਖੁ ਆਪੁ ਗਣਾਏ ਰੋਵੈ ॥

manamukh aap ganaae rovai |

സ്വയം ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖം കാണിക്കുന്നു, സങ്കടത്തിലേക്ക് വരുന്നു.

ਨਾਵਹੁ ਭੁਲਾ ਠਉਰ ਨ ਪਾਏ ਆਇ ਜਾਇ ਦੁਖੁ ਪਾਇਦਾ ॥੫॥

naavahu bhulaa tthaur na paae aae jaae dukh paaeidaa |5|

നാമം മറന്നു, അവൻ വിശ്രമസ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നില്ല; പുനർജന്മത്തിൽ വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ വേദനയിൽ സഹിക്കുന്നു. ||5||

ਨਿਰਮਲ ਕਾਇਆ ਊਜਲ ਹੰਸਾ ॥

niramal kaaeaa aoojal hansaa |

ശരീരം ശുദ്ധമാണ്, ഹംസം-ആത്മാവ് കളങ്കമില്ലാത്തതാണ്;

ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਅੰਸਾ ॥

tis vich naam niranjan ansaa |

അതിനുള്ളിൽ നാമത്തിൻ്റെ കളങ്കരഹിതമായ സത്തയുണ്ട്.

ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਕਰਿ ਪੀਵੈ ਬਾਹੁੜਿ ਦੂਖੁ ਨ ਪਾਇਦਾ ॥੬॥

sagale dookh amrit kar peevai baahurr dookh na paaeidaa |6|

അത്തരത്തിലുള്ള ഒരാൾ തൻ്റെ എല്ലാ വേദനകളിലും അംബ്രോസിയൽ അമൃത് പോലെ കുടിക്കുന്നു; അവൻ ഇനി ഒരിക്കലും ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നില്ല. ||6||

ਬਹੁ ਸਾਦਹੁ ਦੂਖੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਵੈ ॥

bahu saadahu dookh paraapat hovai |

അവൻ്റെ അമിതമായ ആഹ്ലാദങ്ങൾക്ക്, അയാൾക്ക് വേദന മാത്രമേ ലഭിക്കൂ;

ਭੋਗਹੁ ਰੋਗ ਸੁ ਅੰਤਿ ਵਿਗੋਵੈ ॥

bhogahu rog su ant vigovai |

അവൻ്റെ ആസ്വാദനങ്ങളിൽ നിന്ന്, അവൻ രോഗങ്ങൾ പിടിപെടുന്നു, അവസാനം, അവൻ പാഴാക്കുന്നു.

ਹਰਖਹੁ ਸੋਗੁ ਨ ਮਿਟਈ ਕਬਹੂ ਵਿਣੁ ਭਾਣੇ ਭਰਮਾਇਦਾ ॥੭॥

harakhahu sog na mittee kabahoo vin bhaane bharamaaeidaa |7|

അവൻ്റെ സന്തോഷത്തിന് ഒരിക്കലും അവൻ്റെ വേദന മായ്ക്കാൻ കഴിയില്ല; കർത്താവിൻ്റെ ഇഷ്ടം സ്വീകരിക്കാതെ, അവൻ വഴിതെറ്റി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു. ||7||