ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്

പേജ് - 138

ਆਇਆ ਗਇਆ ਮੁਇਆ ਨਾਉ ॥

aaeaa geaa mueaa naau |

അവൻ വന്നു പോയി, ഇപ്പോൾ അവൻ്റെ പേര് പോലും മരിച്ചു.

ਪਿਛੈ ਪਤਲਿ ਸਦਿਹੁ ਕਾਵ ॥

pichhai patal sadihu kaav |

അവൻ പോയതിനുശേഷം, ഇലകളിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പി, പക്ഷികളെ വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਅੰਧੁ ਪਿਆਰੁ ॥

naanak manamukh andh piaar |

ഹേ നാനാക്ക്, സ്വയം ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖർ ഇരുട്ടിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਡੁਬਾ ਸੰਸਾਰੁ ॥੨॥

baajh guroo ddubaa sansaar |2|

ഗുരു ഇല്ലെങ്കിൽ ലോകം മുങ്ങിത്താഴുകയാണ്. ||2||

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa 1 |

ആദ്യ മെഹൽ:

ਦਸ ਬਾਲਤਣਿ ਬੀਸ ਰਵਣਿ ਤੀਸਾ ਕਾ ਸੁੰਦਰੁ ਕਹਾਵੈ ॥

das baalatan bees ravan teesaa kaa sundar kahaavai |

പത്താം വയസ്സിൽ അവൻ ഒരു കുട്ടിയാണ്; ഇരുപതാം വയസ്സിൽ യൗവനം, മുപ്പതാം വയസ്സിൽ അവനെ സുന്ദരൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ਚਾਲੀਸੀ ਪੁਰੁ ਹੋਇ ਪਚਾਸੀ ਪਗੁ ਖਿਸੈ ਸਠੀ ਕੇ ਬੋਢੇਪਾ ਆਵੈ ॥

chaaleesee pur hoe pachaasee pag khisai satthee ke bodtepaa aavai |

നാല്പതാം വയസ്സിൽ അവൻ ജീവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അമ്പതാം വയസ്സിൽ കാൽ വഴുതി വീഴുന്നു, അറുപതാം വയസ്സിൽ വാർദ്ധക്യം.

ਸਤਰਿ ਕਾ ਮਤਿਹੀਣੁ ਅਸੀਹਾਂ ਕਾ ਵਿਉਹਾਰੁ ਨ ਪਾਵੈ ॥

satar kaa matiheen aseehaan kaa viauhaar na paavai |

എഴുപതാം വയസ്സിൽ അവൻ്റെ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെടുന്നു, എൺപതാം വയസ്സിൽ അയാൾക്ക് തൻ്റെ കർത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ਨਵੈ ਕਾ ਸਿਹਜਾਸਣੀ ਮੂਲਿ ਨ ਜਾਣੈ ਅਪ ਬਲੁ ॥

navai kaa sihajaasanee mool na jaanai ap bal |

തൊണ്ണൂറാമത്തെ വയസ്സിൽ, അവൻ തൻ്റെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നു, അവൻ്റെ ബലഹീനത അവന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ਢੰਢੋਲਿਮੁ ਢੂਢਿਮੁ ਡਿਠੁ ਮੈ ਨਾਨਕ ਜਗੁ ਧੂਏ ਕਾ ਧਵਲਹਰੁ ॥੩॥

dtandtolim dtoodtim dditth mai naanak jag dhooe kaa dhavalahar |3|

ഇത്രയും കാലം അന്വേഷിച്ചും തിരഞ്ഞും നടന്നിട്ടും നാനാക്ക്, ലോകം ഒരു പുകമണ്ഡപം മാത്രമാണെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു. ||3||

ਪਉੜੀ ॥

paurree |

പൗറി:

ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਆਪਿ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਤੀ ॥

toon karataa purakh agam hai aap srisatt upaatee |

സ്രഷ്ടാവായ കർത്താവേ, നീ അഗ്രഗണ്യനാണ്. നിങ്ങൾ സ്വയം പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു,

ਰੰਗ ਪਰੰਗ ਉਪਾਰਜਨਾ ਬਹੁ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਭਾਤੀ ॥

rang parang upaarajanaa bahu bahu bidh bhaatee |

അതിൻ്റെ നിറങ്ങളും ഗുണങ്ങളും വൈവിധ്യങ്ങളും, പല തരത്തിലും രൂപത്തിലും.

ਤੂੰ ਜਾਣਹਿ ਜਿਨਿ ਉਪਾਈਐ ਸਭੁ ਖੇਲੁ ਤੁਮਾਤੀ ॥

toon jaaneh jin upaaeeai sabh khel tumaatee |

നിങ്ങൾ അത് സൃഷ്ടിച്ചു, നിങ്ങൾ മാത്രം അത് മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ കളിയാണ്.

ਇਕਿ ਆਵਹਿ ਇਕਿ ਜਾਹਿ ਉਠਿ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਰਿ ਜਾਤੀ ॥

eik aaveh ik jaeh utth bin naavai mar jaatee |

ചിലർ വരുന്നു, ചിലർ എഴുന്നേറ്റു പോകുന്നു; എന്നാൽ പേര് ഇല്ലെങ്കിൽ എല്ലാവരും മരിക്കും.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਰੰਗਿ ਚਲੂਲਿਆ ਰੰਗਿ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ॥

guramukh rang chalooliaa rang har rang raatee |

പോപ്പിയുടെ അഗാധമായ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ ഗുർമുഖുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവർ കർത്താവിൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ നിറത്തിൽ ചായം പൂശിയിരിക്കുന്നു.

ਸੋ ਸੇਵਹੁ ਸਤਿ ਨਿਰੰਜਨੋ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਬਿਧਾਤੀ ॥

so sevahu sat niranjano har purakh bidhaatee |

അതിനാൽ വിധിയുടെ പരമോന്നത ശില്പിയായ സത്യവും ശുദ്ധവുമായ ഭഗവാനെ സേവിക്കുക.

ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਿ ਸੁਜਾਣੁ ਹੈ ਵਡ ਪੁਰਖੁ ਵਡਾਤੀ ॥

toon aape aap sujaan hai vadd purakh vaddaatee |

നീ തന്നെ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്. കർത്താവേ, നീ മഹാന്മാരിൽ ഏറ്റവും വലിയവനാണ്!

ਜੋ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਤੁਧੁ ਧਿਆਇਦੇ ਮੇਰੇ ਸਚਿਆ ਬਲਿ ਬਲਿ ਹਉ ਤਿਨ ਜਾਤੀ ॥੧॥

jo man chit tudh dhiaaeide mere sachiaa bal bal hau tin jaatee |1|

എൻ്റെ യഥാർത്ഥ നാഥാ, ബോധമനസ്സിനുള്ളിൽ അങ്ങയെ ധ്യാനിക്കുന്നവർക്ക് ഞാനൊരു ത്യാഗമാണ്, എളിയ ത്യാഗമാണ്. ||1||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa 1 |

സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:

ਜੀਉ ਪਾਇ ਤਨੁ ਸਾਜਿਆ ਰਖਿਆ ਬਣਤ ਬਣਾਇ ॥

jeeo paae tan saajiaa rakhiaa banat banaae |

അവൻ രൂപപ്പെടുത്തിയ ശരീരത്തിൽ ആത്മാവിനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. അവൻ സൃഷ്ടിച്ച സൃഷ്ടിയെ അവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ਅਖੀ ਦੇਖੈ ਜਿਹਵਾ ਬੋਲੈ ਕੰਨੀ ਸੁਰਤਿ ਸਮਾਇ ॥

akhee dekhai jihavaa bolai kanee surat samaae |

അവർ കണ്ണുകൊണ്ടു കാണുന്നു, നാവുകൊണ്ടു സംസാരിക്കുന്നു; ചെവികൾ കൊണ്ട് അവ മനസ്സിനെ ബോധത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.

ਪੈਰੀ ਚਲੈ ਹਥੀ ਕਰਣਾ ਦਿਤਾ ਪੈਨੈ ਖਾਇ ॥

pairee chalai hathee karanaa ditaa painai khaae |

കാലുകൊണ്ട് അവർ നടക്കുന്നു, കൈകൊണ്ട് അവർ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; കൊടുക്കുന്നതെല്ലാം അവർ ധരിക്കുകയും തിന്നുകയും ചെയ്യുന്നു.

ਜਿਨਿ ਰਚਿ ਰਚਿਆ ਤਿਸਹਿ ਨ ਜਾਣੈ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਇ ॥

jin rach rachiaa tiseh na jaanai andhaa andh kamaae |

സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിച്ചവനെ അവർക്കറിയില്ല. അന്ധരായ വിഡ്ഢികൾ അവരുടെ ഇരുണ്ട പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു.

ਜਾ ਭਜੈ ਤਾ ਠੀਕਰੁ ਹੋਵੈ ਘਾੜਤ ਘੜੀ ਨ ਜਾਇ ॥

jaa bhajai taa ttheekar hovai ghaarrat gharree na jaae |

ശരീരത്തിലെ കുടം ഒടിഞ്ഞു ചിതറി കഷ്ണങ്ങളാകുമ്പോൾ, അത് വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਨਾਹਿ ਪਤਿ ਪਤਿ ਵਿਣੁ ਪਾਰਿ ਨ ਪਾਇ ॥੧॥

naanak gur bin naeh pat pat vin paar na paae |1|

ഓ നാനാക്ക്, ഗുരുവില്ലാതെ ബഹുമാനമില്ല; ബഹുമാനമില്ലാതെ ആരെയും കടത്തിവിടില്ല. ||1||

ਮਃ ੨ ॥

mahalaa 2 |

രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:

ਦੇਂਦੇ ਥਾਵਹੁ ਦਿਤਾ ਚੰਗਾ ਮਨਮੁਖਿ ਐਸਾ ਜਾਣੀਐ ॥

dende thaavahu ditaa changaa manamukh aaisaa jaaneeai |

ദാതാവിനു പകരം അവർ സമ്മാനം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു; ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖന്മാരുടെ വഴി അങ്ങനെയാണ്.

ਸੁਰਤਿ ਮਤਿ ਚਤੁਰਾਈ ਤਾ ਕੀ ਕਿਆ ਕਰਿ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀਐ ॥

surat mat chaturaaee taa kee kiaa kar aakh vakhaaneeai |

അവരുടെ ബുദ്ധിയെക്കുറിച്ചോ അവരുടെ ധാരണയെക്കുറിച്ചോ അവരുടെ മിടുക്കിനെക്കുറിച്ചോ ആർക്കെങ്കിലും എന്ത് പറയാൻ കഴിയും?

ਅੰਤਰਿ ਬਹਿ ਕੈ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ ਸੋ ਚਹੁ ਕੁੰਡੀ ਜਾਣੀਐ ॥

antar beh kai karam kamaavai so chahu kunddee jaaneeai |

സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഇരുന്നു ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ നാലു ദിക്കുകളിലും ദൂരത്തും ദൂരത്തും അറിയപ്പെടുന്നു.

ਜੋ ਧਰਮੁ ਕਮਾਵੈ ਤਿਸੁ ਧਰਮ ਨਾਉ ਹੋਵੈ ਪਾਪਿ ਕਮਾਣੈ ਪਾਪੀ ਜਾਣੀਐ ॥

jo dharam kamaavai tis dharam naau hovai paap kamaanai paapee jaaneeai |

നീതിയോടെ ജീവിക്കുന്നവൻ നീതിമാൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു; പാപം ചെയ്യുന്നവൻ പാപിയായി അറിയപ്പെടുന്നു.

ਤੂੰ ਆਪੇ ਖੇਲ ਕਰਹਿ ਸਭਿ ਕਰਤੇ ਕਿਆ ਦੂਜਾ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀਐ ॥

toon aape khel kareh sabh karate kiaa doojaa aakh vakhaaneeai |

സ്രഷ്ടാവേ, നീ തന്നെ മുഴുവൻ നാടകവും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മൾ എന്തിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കണം?

ਜਿਚਰੁ ਤੇਰੀ ਜੋਤਿ ਤਿਚਰੁ ਜੋਤੀ ਵਿਚਿ ਤੂੰ ਬੋਲਹਿ ਵਿਣੁ ਜੋਤੀ ਕੋਈ ਕਿਛੁ ਕਰਿਹੁ ਦਿਖਾ ਸਿਆਣੀਐ ॥

jichar teree jot tichar jotee vich toon boleh vin jotee koee kichh karihu dikhaa siaaneeai |

നിങ്ങളുടെ പ്രകാശം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഉള്ളിടത്തോളം, നിങ്ങൾ ആ പ്രകാശത്തിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ പ്രകാശം കൂടാതെ ആർക്ക് എന്തും ചെയ്യാൻ കഴിയും? അത്തരമൊരു മിടുക്ക് എന്നെ കാണിക്കൂ!