ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്
പേജ് - 147
ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿ ਠਾਕ ਨ ਪਾਈਐ ॥
sachai sabad neesaan tthaak na paaeeai |ശബാദിൻ്റെ യഥാർത്ഥ വചനത്തിൻ്റെ ബാനർ കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരുടെ വഴി ആരും തടയുന്നില്ല.
ਸਚੁ ਸੁਣਿ ਬੁਝਿ ਵਖਾਣਿ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਈਐ ॥੧੮॥
sach sun bujh vakhaan mahal bulaaeeai |18|സത്യം കേൾക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ കർത്താവിൻ്റെ സാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ മാളികയിലേക്ക് വിളിക്കുന്നു. ||18||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਪਹਿਰਾ ਅਗਨਿ ਹਿਵੈ ਘਰੁ ਬਾਧਾ ਭੋਜਨੁ ਸਾਰੁ ਕਰਾਈ ॥
pahiraa agan hivai ghar baadhaa bhojan saar karaaee |ഞാൻ അഗ്നി വസ്ത്രം ധരിച്ചു, മഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള എൻ്റെ ഭവനം പണിതു, ഇരുമ്പ് എൻ്റെ ആഹാരമാക്കിയെങ്കിൽ;
ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਪਾਣੀ ਕਰਿ ਪੀਵਾ ਧਰਤੀ ਹਾਕ ਚਲਾਈ ॥
sagale dookh paanee kar peevaa dharatee haak chalaaee |ഞാൻ വെള്ളം പോലെ എല്ലാ വേദനയിലും കുടിക്കുകയും ഭൂമിയെ മുഴുവൻ എൻ്റെ മുമ്പിൽ ഓടിക്കുകയും ചെയ്താൽ;
ਧਰਿ ਤਾਰਾਜੀ ਅੰਬਰੁ ਤੋਲੀ ਪਿਛੈ ਟੰਕੁ ਚੜਾਈ ॥
dhar taaraajee anbar tolee pichhai ttank charraaee |ഞാൻ ഭൂമിയെ ഒരു തുലാസിൽ സ്ഥാപിച്ച് ഒരു ചെമ്പ് നാണയം കൊണ്ട് തുലനം ചെയ്താൽ;
ਏਵਡੁ ਵਧਾ ਮਾਵਾ ਨਾਹੀ ਸਭਸੈ ਨਥਿ ਚਲਾਈ ॥
evadd vadhaa maavaa naahee sabhasai nath chalaaee |എന്നെ അടക്കിനിർത്താൻ കഴിയാത്തവിധം ഞാൻ വലിയവനായിത്തീരുകയും എല്ലാവരെയും നിയന്ത്രിക്കുകയും നയിക്കുകയും ചെയ്താൽ;
ਏਤਾ ਤਾਣੁ ਹੋਵੈ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਕਰੀ ਭਿ ਆਖਿ ਕਰਾਈ ॥
etaa taan hovai man andar karee bhi aakh karaaee |എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഇത്രയധികം ശക്തി ഉണ്ടായാൽ മറ്റുള്ളവരെ എൻ്റെ കൽപ്പന ചെയ്യാൻ എനിക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കാനാകും-അപ്പോൾ എന്ത്?
ਜੇਵਡੁ ਸਾਹਿਬੁ ਤੇਵਡ ਦਾਤੀ ਦੇ ਦੇ ਕਰੇ ਰਜਾਈ ॥
jevadd saahib tevadd daatee de de kare rajaaee |നമ്മുടെ കർത്താവും യജമാനനും എത്ര മഹത്തരമാണോ, അത്രയും മഹത്തരമാണ് അവൻ്റെ ദാനങ്ങൾ. അവൻ്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അവൻ അവരെ നൽകുന്നു.
ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਉਪਰਿ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥੧॥
naanak nadar kare jis upar sach naam vaddiaaee |1|ഓ നാനാക്ക്, ഭഗവാൻ തൻ്റെ കൃപയുടെ ദൃഷ്ടി ആരുടെ മേൽ പതിക്കുന്നുവോ അവർ യഥാർത്ഥ നാമത്തിൻ്റെ മഹത്തായ മഹത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. ||1||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਆਖਣੁ ਆਖਿ ਨ ਰਜਿਆ ਸੁਨਣਿ ਨ ਰਜੇ ਕੰਨ ॥
aakhan aakh na rajiaa sunan na raje kan |വായ് സംസാരിച്ചാൽ തൃപ്തമാകുന്നില്ല, ചെവി കേട്ട് തൃപ്തി വരുന്നില്ല.
ਅਖੀ ਦੇਖਿ ਨ ਰਜੀਆ ਗੁਣ ਗਾਹਕ ਇਕ ਵੰਨ ॥
akhee dekh na rajeea gun gaahak ik van |കാണുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ തൃപ്തിപ്പെടുന്നില്ല - ഓരോ അവയവവും ഓരോ ഇന്ദ്രിയ ഗുണം തേടുന്നു.
ਭੁਖਿਆ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਗਲੀ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥
bhukhiaa bhukh na utarai galee bhukh na jaae |വിശക്കുന്നവൻ്റെ വിശപ്പ് ശമിക്കുന്നില്ല; വെറും വാക്കുകളാൽ വിശപ്പ് മാറില്ല.
ਨਾਨਕ ਭੁਖਾ ਤਾ ਰਜੈ ਜਾ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਇ ॥੨॥
naanak bhukhaa taa rajai jaa gun keh gunee samaae |2|ഓ നാനാക്ക്, സ്തുത്യാർഹനായ ഭഗവാൻ്റെ മഹത്വമുള്ള സ്തുതികൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ വിശപ്പ് മാറുകയുള്ളൂ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭੁ ਕੂੜੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥
vin sache sabh koorr koorr kamaaeeai |സത്യവാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാം അസത്യമാണ്, എല്ലാവരും അസത്യം പ്രയോഗിക്കുന്നു.
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਕੂੜਿਆਰੁ ਬੰਨਿ ਚਲਾਈਐ ॥
vin sache koorriaar ban chalaaeeai |സത്യവാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ, അസത്യത്തെ ബന്ധിക്കുകയും വായ്മൂടിക്കെട്ടുകയും ഓടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਤਨੁ ਛਾਰੁ ਛਾਰੁ ਰਲਾਈਐ ॥
vin sache tan chhaar chhaar ralaaeeai |സത്യവാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ശരീരം വെറും ചാരമാണ്, അത് വീണ്ടും ചാരവുമായി കൂടിച്ചേരുന്നു.
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭ ਭੁਖ ਜਿ ਪੈਝੈ ਖਾਈਐ ॥
vin sache sabh bhukh ji paijhai khaaeeai |യഥാർത്ഥ ഓം ഇല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാ ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും തൃപ്തികരമല്ല.
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਦਰਬਾਰੁ ਕੂੜਿ ਨ ਪਾਈਐ ॥
vin sache darabaar koorr na paaeeai |സത്യവനെ കൂടാതെ വ്യാജന്മാർ കർത്താവിൻ്റെ കോടതിയിൽ എത്തുകയില്ല.
ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿ ਮਹਲੁ ਖੁਆਈਐ ॥
koorrai laalach lag mahal khuaaeeai |തെറ്റായ അറ്റാച്ച്മെൻ്റുകളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച്, കർത്താവിൻ്റെ സാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ മാളിക നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ਸਭੁ ਜਗੁ ਠਗਿਓ ਠਗਿ ਆਈਐ ਜਾਈਐ ॥
sabh jag tthagio tthag aaeeai jaaeeai |ലോകം മുഴുവൻ വഞ്ചനയാൽ വഞ്ചിക്കപ്പെടുകയാണ്, പുനർജന്മത്തിൽ വന്നും പോയും ചെയ്യുന്നു.
ਤਨ ਮਹਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਿ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈਐ ॥੧੯॥
tan meh trisanaa ag sabad bujhaaeeai |19|ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ആഗ്രഹത്തിൻ്റെ അഗ്നിയുണ്ട്; ശബാദിൻ്റെ വചനത്തിലൂടെ അത് ശമിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ||19||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਸੰਤੋਖੁ ਰੁਖੁ ਧਰਮੁ ਫੁਲੁ ਫਲ ਗਿਆਨੁ ॥
naanak gur santokh rukh dharam ful fal giaan |ഓ നാനാക്ക്, വിശ്വാസത്തിൻ്റെ പുഷ്പങ്ങളും ആത്മീയ ജ്ഞാനത്തിൻ്റെ ഫലങ്ങളുമുള്ള സംതൃപ്തിയുടെ വൃക്ഷമാണ് ഗുരു.
ਰਸਿ ਰਸਿਆ ਹਰਿਆ ਸਦਾ ਪਕੈ ਕਰਮਿ ਧਿਆਨਿ ॥
ras rasiaa hariaa sadaa pakai karam dhiaan |കർത്താവിൻ്റെ സ്നേഹത്താൽ നനച്ചു, അത് എന്നും പച്ചയായി നിലനിൽക്കും; സത്കർമങ്ങളിലൂടെയും ധ്യാനത്തിലൂടെയും അത് പാകമാകും.
ਪਤਿ ਕੇ ਸਾਦ ਖਾਦਾ ਲਹੈ ਦਾਨਾ ਕੈ ਸਿਰਿ ਦਾਨੁ ॥੧॥
pat ke saad khaadaa lahai daanaa kai sir daan |1|ഈ രുചികരമായ വിഭവം കഴിക്കുന്നതിലൂടെ ബഹുമാനം ലഭിക്കും; എല്ലാ സമ്മാനങ്ങളിലും, ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |ആദ്യ മെഹൽ:
ਸੁਇਨੇ ਕਾ ਬਿਰਖੁ ਪਤ ਪਰਵਾਲਾ ਫੁਲ ਜਵੇਹਰ ਲਾਲ ॥
sueine kaa birakh pat paravaalaa ful javehar laal |പവിഴത്തിൻ്റെ ഇലകളും രത്നങ്ങളുടെയും മാണിക്യങ്ങളുടെയും പൂക്കളുള്ള സ്വർണ്ണവൃക്ഷമാണ് ഗുരു.
ਤਿਤੁ ਫਲ ਰਤਨ ਲਗਹਿ ਮੁਖਿ ਭਾਖਿਤ ਹਿਰਦੈ ਰਿਦੈ ਨਿਹਾਲੁ ॥
tit fal ratan lageh mukh bhaakhit hiradai ridai nihaal |അവൻ്റെ വായിൽ നിന്നുള്ള വാക്കുകൾ ആഭരണങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളാണ്. അവൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ അവൻ കർത്താവിനെ കാണുന്നു.
ਨਾਨਕ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੈ ਲੇਖੁ ॥
naanak karam hovai mukh masatak likhiaa hovai lekh |ഓ നാനാക്ക്, മുഖത്തും നെറ്റിയിലും മുൻകൂട്ടി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള വിധി എഴുതിയിരിക്കുന്നവരിൽ നിന്നാണ് അവനെ ലഭിക്കുന്നത്.
ਅਠਿਸਠਿ ਤੀਰਥ ਗੁਰ ਕੀ ਚਰਣੀ ਪੂਜੈ ਸਦਾ ਵਿਸੇਖੁ ॥
atthisatth teerath gur kee charanee poojai sadaa visekh |തീർത്ഥാടനത്തിൻ്റെ അറുപത്തിയെട്ട് പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ മഹത്തായ ഗുരുവിൻ്റെ പാദങ്ങളെ നിരന്തരം ആരാധിക്കുന്നതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ਹੰਸੁ ਹੇਤੁ ਲੋਭੁ ਕੋਪੁ ਚਾਰੇ ਨਦੀਆ ਅਗਿ ॥
hans het lobh kop chaare nadeea ag |ക്രൂരത, ഭൗതിക ആസക്തി, അത്യാഗ്രഹം, ക്രോധം എന്നിവയാണ് അഗ്നിയുടെ നാല് നദികൾ.
ਪਵਹਿ ਦਝਹਿ ਨਾਨਕਾ ਤਰੀਐ ਕਰਮੀ ਲਗਿ ॥੨॥
paveh dajheh naanakaa tareeai karamee lag |2|അവയിൽ വീണു, ഒരാൾ കത്തിച്ചു, ഓ നാനാക്ക്! സൽകർമ്മങ്ങൾ മുറുകെ പിടിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ഒരാൾ രക്ഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਜੀਵਦਿਆ ਮਰੁ ਮਾਰਿ ਨ ਪਛੋਤਾਈਐ ॥
jeevadiaa mar maar na pachhotaaeeai |നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മരണത്തെ കീഴടക്കുക, അവസാനം നിങ്ങൾക്ക് ഖേദിക്കേണ്ടിവരില്ല.
ਝੂਠਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ਕਿਨਿ ਸਮਝਾਈਐ ॥
jhootthaa ihu sansaar kin samajhaaeeai |ഈ ലോകം തെറ്റാണ്, എന്നാൽ കുറച്ച് പേർ മാത്രമേ ഇത് മനസ്സിലാക്കുന്നുള്ളൂ.
ਸਚਿ ਨ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ਧੰਧੈ ਧਾਈਐ ॥
sach na dhare piaar dhandhai dhaaeeai |ആളുകൾ സത്യത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നില്ല; പകരം അവർ ലൗകികകാര്യങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുന്നു.
ਕਾਲੁ ਬੁਰਾ ਖੈ ਕਾਲੁ ਸਿਰਿ ਦੁਨੀਆਈਐ ॥
kaal buraa khai kaal sir duneeaeeai |മരണത്തിൻ്റെയും ഉന്മൂലനത്തിൻ്റെയും ഭയാനകമായ സമയം ലോകത്തിൻ്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ਹੁਕਮੀ ਸਿਰਿ ਜੰਦਾਰੁ ਮਾਰੇ ਦਾਈਐ ॥
hukamee sir jandaar maare daaeeai |കർത്താവിൻ്റെ കൽപ്പനയുടെ ഹുക്കാം പ്രകാരം, മരണത്തിൻ്റെ ദൂതൻ അവരുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ തൻ്റെ കോൽ തകർത്തു.
ਆਪੇ ਦੇਇ ਪਿਆਰੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈਐ ॥
aape dee piaar man vasaaeeai |കർത്താവ് തന്നെ തൻ്റെ സ്നേഹം നൽകുകയും അവരുടെ മനസ്സിൽ അത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਮੁਹਤੁ ਨ ਚਸਾ ਵਿਲੰਮੁ ਭਰੀਐ ਪਾਈਐ ॥
muhat na chasaa vilam bhareeai paaeeai |ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൻ്റെ അളവുകോൽ നിറയുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷമോ ഒരു നിമിഷത്തിൻ്റെയോ താമസം അനുവദിക്കില്ല.
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਬੁਝਿ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੨੦॥
guraparasaadee bujh sach samaaeeai |20|ഗുരുവിൻ്റെ കൃപയാൽ, ഒരാൾ സത്യത്തെ അറിയുകയും അവനിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ||20||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਤੁਮੀ ਤੁਮਾ ਵਿਸੁ ਅਕੁ ਧਤੂਰਾ ਨਿਮੁ ਫਲੁ ॥
tumee tumaa vis ak dhatooraa nim fal |കയ്പേറിയ തണ്ണിമത്തൻ, വിഴുങ്ങൽ-ചീര, മുള്ള്-ആപ്പിൾ, നിം പഴം
ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਵਸਹਿ ਤਿਸੁ ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਹੀ ॥
man mukh vaseh tis jis toon chit na aavahee |നിന്നെ ഓർക്കാത്തവരുടെ മനസ്സിലും വായിലും ഈ കയ്പേറിയ വിഷങ്ങൾ കുടികൊള്ളുന്നു
ਨਾਨਕ ਕਹੀਐ ਕਿਸੁ ਹੰਢਨਿ ਕਰਮਾ ਬਾਹਰੇ ॥੧॥
naanak kaheeai kis handtan karamaa baahare |1|ഓ നാനാക്ക്, ഞാനെങ്ങനെ അവരോട് ഇത് പറയും? സത്കർമങ്ങളുടെ കർമ്മം കൂടാതെ, അവർ സ്വയം നശിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |ആദ്യ മെഹൽ:
ਮਤਿ ਪੰਖੇਰੂ ਕਿਰਤੁ ਸਾਥਿ ਕਬ ਉਤਮ ਕਬ ਨੀਚ ॥
mat pankheroo kirat saath kab utam kab neech |ബുദ്ധി ഒരു പക്ഷിയാണ്; അതിൻ്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാരണം, അത് ചിലപ്പോൾ ഉയർന്നതും ചിലപ്പോൾ താഴ്ന്നതുമാണ്.