ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്

പേജ് - 1331

ਹੀਣੌ ਨੀਚੁ ਬੁਰੌ ਬੁਰਿਆਰੁ ॥

heenau neech burau buriaar |

താഴ്ന്നതിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നത്, ഏറ്റവും മോശമായത്.

ਨੀਧਨ ਕੌ ਧਨੁ ਨਾਮੁ ਪਿਆਰੁ ॥

needhan kau dhan naam piaar |

ഞാൻ ദരിദ്രനാണ്, പക്ഷേ എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, നിൻ്റെ നാമത്തിൻ്റെ സമ്പത്ത് എനിക്കുണ്ട്.

ਇਹੁ ਧਨੁ ਸਾਰੁ ਹੋਰੁ ਬਿਖਿਆ ਛਾਰੁ ॥੪॥

eihu dhan saar hor bikhiaa chhaar |4|

ഇതാണ് ഏറ്റവും മികച്ച സമ്പത്ത്; ബാക്കിയെല്ലാം വിഷവും ചാരവുമാണ്. ||4||

ਉਸਤਤਿ ਨਿੰਦਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰੁ ॥

ausatat nindaa sabad veechaar |

ദൂഷണവും പ്രശംസയും ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല; ഞാൻ ശബാദിൻ്റെ വചനം ധ്യാനിക്കുന്നു.

ਜੋ ਦੇਵੈ ਤਿਸ ਕਉ ਜੈਕਾਰੁ ॥

jo devai tis kau jaikaar |

അവൻ്റെ ഔദാര്യത്താൽ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നവനെ ഞാൻ ആഘോഷിക്കുന്നു.

ਤੂ ਬਖਸਹਿ ਜਾਤਿ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥

too bakhaseh jaat pat hoe |

കർത്താവേ, നീ ആരോട് ക്ഷമിക്കുന്നുവോ അവൻ പദവിയും ബഹുമാനവും കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.

ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਕਹਾਵੈ ਸੋਇ ॥੫॥੧੨॥

naanak kahai kahaavai soe |5|12|

നാനാക്ക് പറയുന്നു, അവൻ എന്നെ സംസാരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നു. ||5||12||

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

prabhaatee mahalaa 1 |

പ്രഭാതീ, ആദ്യ മെഹൽ:

ਖਾਇਆ ਮੈਲੁ ਵਧਾਇਆ ਪੈਧੈ ਘਰ ਕੀ ਹਾਣਿ ॥

khaaeaa mail vadhaaeaa paidhai ghar kee haan |

അമിതമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ മാലിന്യം കൂടുകയേ ഉള്ളൂ; ആഡംബര വസ്ത്രം ധരിച്ചാൽ, ഒരുവൻ്റെ വീടിന് അപമാനം.

ਬਕਿ ਬਕਿ ਵਾਦੁ ਚਲਾਇਆ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਬਿਖੁ ਜਾਣਿ ॥੧॥

bak bak vaad chalaaeaa bin naavai bikh jaan |1|

അമിതമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ തർക്കങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നു. പേരില്ലാതെ, എല്ലാം വിഷമാണ് - ഇത് നന്നായി അറിയുക. ||1||

ਬਾਬਾ ਐਸਾ ਬਿਖਮ ਜਾਲਿ ਮਨੁ ਵਾਸਿਆ ॥

baabaa aaisaa bikham jaal man vaasiaa |

ഹേ ബാബ, എൻ്റെ മനസ്സിനെ പിടികൂടിയ വഞ്ചനാപരമായ കെണി ഇതാണ്;

ਬਿਬਲੁ ਝਾਗਿ ਸਹਜਿ ਪਰਗਾਸਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

bibal jhaag sahaj paragaasiaa |1| rahaau |

കൊടുങ്കാറ്റിൻ്റെ തിരമാലകളെ പുറന്തള്ളുമ്പോൾ, അത് അവബോധജന്യമായ ജ്ഞാനത്താൽ പ്രബുദ്ധമാകും. ||1||താൽക്കാലികമായി നിർത്തുക||

ਬਿਖੁ ਖਾਣਾ ਬਿਖੁ ਬੋਲਣਾ ਬਿਖੁ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

bikh khaanaa bikh bolanaa bikh kee kaar kamaae |

അവർ വിഷം കഴിക്കുന്നു, വിഷം സംസാരിക്കുന്നു, വിഷമുള്ള പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നു.

ਜਮ ਦਰਿ ਬਾਧੇ ਮਾਰੀਅਹਿ ਛੂਟਸਿ ਸਾਚੈ ਨਾਇ ॥੨॥

jam dar baadhe maareeeh chhoottas saachai naae |2|

മരണത്തിൻ്റെ വാതിലിൽ കെട്ടിയിട്ട് അവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; യഥാർത്ഥ നാമത്തിലൂടെ മാത്രമേ അവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ. ||2||

ਜਿਵ ਆਇਆ ਤਿਵ ਜਾਇਸੀ ਕੀਆ ਲਿਖਿ ਲੈ ਜਾਇ ॥

jiv aaeaa tiv jaaeisee keea likh lai jaae |

അവർ വരുമ്പോൾ, അവർ പോകുന്നു. അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുകയും അവരോടൊപ്പം പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.

ਮਨਮੁਖਿ ਮੂਲੁ ਗਵਾਇਆ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥੩॥

manamukh mool gavaaeaa daragah milai sajaae |3|

സ്വയം ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖിന് തൻ്റെ മൂലധനം നഷ്ടപ്പെടുകയും, ഭഗവാൻ്റെ കോടതിയിൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ||3||

ਜਗੁ ਖੋਟੌ ਸਚੁ ਨਿਰਮਲੌ ਗੁਰਸਬਦੀਂ ਵੀਚਾਰਿ ॥

jag khottau sach niramalau gurasabadeen veechaar |

ലോകം വ്യാജവും മലിനവുമാണ്; യഥാർത്ഥമായവൻ മാത്രമാണ് ശുദ്ധൻ. ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെ അവനെ ധ്യാനിക്കുക.

ਤੇ ਨਰ ਵਿਰਲੇ ਜਾਣੀਅਹਿ ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਗਿਆਨੁ ਮੁਰਾਰਿ ॥੪॥

te nar virale jaaneeeh jin antar giaan muraar |4|

ഉള്ളിൽ ദൈവത്തിൻ്റെ ആത്മീയ ജ്ഞാനം ഉള്ളവർ വളരെ വിരളമായിട്ടാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ||4||

ਅਜਰੁ ਜਰੈ ਨੀਝਰੁ ਝਰੈ ਅਮਰ ਅਨੰਦ ਸਰੂਪ ॥

ajar jarai neejhar jharai amar anand saroop |

അവർ സഹിക്കാനാവാത്തത് സഹിക്കുന്നു, ഭഗവാൻ്റെ അമൃത്, ആനന്ദത്തിൻ്റെ മൂർത്തീഭാവം, തുടർച്ചയായി അവരിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു.

ਨਾਨਕੁ ਜਲ ਕੌ ਮੀਨੁ ਸੈ ਥੇ ਭਾਵੈ ਰਾਖਹੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ॥੫॥੧੩॥

naanak jal kau meen sai the bhaavai raakhahu preet |5|13|

ഓ നാനാക്ക്, മത്സ്യം വെള്ളത്തോട് പ്രണയത്തിലാണ്; കർത്താവേ, അങ്ങേക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അത്തരം സ്നേഹം എന്നിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കണമേ. ||5||13||

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

prabhaatee mahalaa 1 |

പ്രഭാതീ, ആദ്യ മെഹൽ:

ਗੀਤ ਨਾਦ ਹਰਖ ਚਤੁਰਾਈ ॥

geet naad harakh chaturaaee |

പാട്ടുകൾ, ശബ്ദങ്ങൾ, ആനന്ദങ്ങൾ, സമർത്ഥമായ തന്ത്രങ്ങൾ;

ਰਹਸ ਰੰਗ ਫੁਰਮਾਇਸਿ ਕਾਈ ॥

rahas rang furamaaeis kaaee |

സന്തോഷം, സ്നേഹം, ആജ്ഞാപിക്കാനുള്ള ശക്തി;

ਪੈਨੑਣੁ ਖਾਣਾ ਚੀਤਿ ਨ ਪਾਈ ॥

painan khaanaa cheet na paaee |

നല്ല വസ്ത്രങ്ങളും ഭക്ഷണവും - ഇവയ്ക്ക് ഒരാളുടെ ബോധത്തിൽ സ്ഥാനമില്ല.

ਸਾਚੁ ਸਹਜੁ ਸੁਖੁ ਨਾਮਿ ਵਸਾਈ ॥੧॥

saach sahaj sukh naam vasaaee |1|

നാമത്തിൽ യഥാർത്ഥ അവബോധജന്യമായ സമാധാനവും സമനിലയും. ||1||

ਕਿਆ ਜਾਨਾਂ ਕਿਆ ਕਰੈ ਕਰਾਵੈ ॥

kiaa jaanaan kiaa karai karaavai |

ദൈവം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്കെന്തറിയാം?

ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਤਨਿ ਕਿਛੁ ਨ ਸੁਖਾਵੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

naam binaa tan kichh na sukhaavai |1| rahaau |

ഭഗവാൻ്റെ നാമമായ നാമം കൂടാതെ, ഒന്നും എൻ്റെ ശരീരത്തിന് സുഖം നൽകുന്നില്ല. ||1||താൽക്കാലികമായി നിർത്തുക||

ਜੋਗ ਬਿਨੋਦ ਸ੍ਵਾਦ ਆਨੰਦਾ ॥

jog binod svaad aanandaa |

യോഗ, ത്രില്ലുകൾ, സ്വാദിഷ്ടമായ രുചികൾ, ഉന്മേഷം;

ਮਤਿ ਸਤ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਗੋਬਿੰਦਾ ॥

mat sat bhaae bhagat gobindaa |

ജ്ഞാനം, സത്യം, സ്നേഹം എന്നിവയെല്ലാം പ്രപഞ്ചനാഥനോടുള്ള ഭക്തിയിൽ നിന്നാണ്.

ਕੀਰਤਿ ਕਰਮ ਕਾਰ ਨਿਜ ਸੰਦਾ ॥

keerat karam kaar nij sandaa |

കർത്താവിനെ സ്തുതിക്കാൻ വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുക എന്നതാണ് എൻ്റെ സ്വന്തം തൊഴിൽ.

ਅੰਤਰਿ ਰਵਤੌ ਰਾਜ ਰਵਿੰਦਾ ॥੨॥

antar ravatau raaj ravindaa |2|

ഉള്ളിൽ ഞാൻ സൂര്യൻ്റെയും ചന്ദ്രൻ്റെയും നാഥനിൽ വസിക്കുന്നു. ||2||

ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰੇਮਿ ਉਰ ਧਾਰੀ ॥

priau priau preet prem ur dhaaree |

എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ്റെ സ്നേഹം ഞാൻ എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹപൂർവ്വം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.

ਦੀਨਾ ਨਾਥੁ ਪੀਉ ਬਨਵਾਰੀ ॥

deenaa naath peeo banavaaree |

എൻ്റെ ഭർത്താവ്, ലോകത്തിൻ്റെ നാഥൻ, സൗമ്യതയുള്ളവരുടെയും ദരിദ്രരുടെയും യജമാനനാണ്.

ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਬ੍ਰਤਕਾਰੀ ॥

anadin naam daan bratakaaree |

രാവും പകലും, ദാനത്തിലും ഉപവാസത്തിലും ഞാൻ എൻ്റെ ദാനമാണ്.

ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਤਰੰਗ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰੀ ॥੩॥

tripat tarang tat beechaaree |3|

യാഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ സാരാംശം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് തിരമാലകൾ ശമിച്ചു. ||3||

ਅਕਥੌ ਕਥਉ ਕਿਆ ਮੈ ਜੋਰੁ ॥

akathau kthau kiaa mai jor |

പറയാത്തത് സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് എന്ത് അധികാരമാണ് ഉള്ളത്?

ਭਗਤਿ ਕਰੀ ਕਰਾਇਹਿ ਮੋਰ ॥

bhagat karee karaaeihi mor |

ഞാൻ നിന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നു; അങ്ങ് എന്നെ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ਅੰਤਰਿ ਵਸੈ ਚੂਕੈ ਮੈ ਮੋਰ ॥

antar vasai chookai mai mor |

നീ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നു; എൻ്റെ അഹംഭാവം നീങ്ങി.

ਕਿਸੁ ਸੇਵੀ ਦੂਜਾ ਨਹੀ ਹੋਰੁ ॥੪॥

kis sevee doojaa nahee hor |4|

അപ്പോൾ ഞാൻ ആരെ സേവിക്കണം? നീയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല. ||4||

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਮਹਾ ਰਸੁ ਮੀਠਾ ॥

gur kaa sabad mahaa ras meetthaa |

ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനം തികച്ചും മധുരവും ഉദാത്തവുമാണ്.

ਐਸਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਅੰਤਰਿ ਡੀਠਾ ॥

aaisaa amrit antar ddeetthaa |

ഞാൻ ഉള്ളിൽ കാണുന്ന അംബ്രോസിയൽ അമൃത് അങ്ങനെയാണ്.

ਜਿਨਿ ਚਾਖਿਆ ਪੂਰਾ ਪਦੁ ਹੋਇ ॥

jin chaakhiaa pooraa pad hoe |

ഇത് ആസ്വദിക്കുന്നവർ പൂർണ്ണത കൈവരിക്കുന്നു.

ਨਾਨਕ ਧ੍ਰਾਪਿਓ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੫॥੧੪॥

naanak dhraapio tan sukh hoe |5|14|

ഓ നാനാക്ക്, അവർ തൃപ്തരാണ്, അവരുടെ ശരീരം ശാന്തമാണ്. ||5||14||

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

prabhaatee mahalaa 1 |

പ്രഭാതീ, ആദ്യ മെഹൽ:

ਅੰਤਰਿ ਦੇਖਿ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਅਵਰੁ ਨ ਰਾਂਗਨਹਾਰਾ ॥

antar dekh sabad man maaniaa avar na raanganahaaraa |

ഉള്ളിൽ ഞാൻ ശബാദ്, ദൈവവചനം കാണുന്നു; എൻ്റെ മനസ്സ് പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു. മറ്റൊന്നിനും എന്നെ സ്പർശിക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കാനും കഴിയില്ല.

ਅਹਿਨਿਸਿ ਜੀਆ ਦੇਖਿ ਸਮਾਲੇ ਤਿਸ ਹੀ ਕੀ ਸਰਕਾਰਾ ॥੧॥

ahinis jeea dekh samaale tis hee kee sarakaaraa |1|

രാവും പകലും ദൈവം തൻ്റെ ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടികളെയും നിരീക്ഷിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അവൻ എല്ലാവരുടെയും അധിപനാണ്. ||1||

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਰਾਂਗਿ ਘਣੌ ਅਤਿ ਰੂੜੌ ॥

meraa prabh raang ghanau at roorrau |

എൻ്റെ ദൈവം ഏറ്റവും മനോഹരവും മഹത്വമുള്ളതുമായ നിറത്തിൽ ചായം പൂശിയിരിക്കുന്നു.

ਦੀਨ ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਨਮੋਹਨੁ ਅਤਿ ਰਸ ਲਾਲ ਸਗੂੜੌ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

deen deaal preetam manamohan at ras laal sagoorrau |1| rahaau |

സൗമ്യരോടും ദരിദ്രരോടും കരുണയുള്ള എൻ്റെ പ്രിയൻ മനസ്സിനെ വശീകരിക്കുന്നവനാണ്; അവൻ വളരെ മധുരമുള്ളവനാണ്, അവൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ആഴത്തിലുള്ള കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ||1||താൽക്കാലികമായി നിർത്തുക||