ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്
പേജ് - 1249
ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਉਬਰੇ ਹਰਿ ਗੁਰ ਰਖਵਾਲਿਆ ॥੩੦॥
naanak gur saranaaee ubare har gur rakhavaaliaa |30|നാനാക്ക് ഗുരുവിൻ്റെ സങ്കേതത്തിൽ എത്തി, രക്ഷപ്പെട്ടു. ഗുരു, ഭഗവാൻ, അവൻ്റെ സംരക്ഷകനാണ്. ||30||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |സലോക്, മൂന്നാം മെഹൽ:
ਪੜਿ ਪੜਿ ਪੰਡਿਤ ਵਾਦੁ ਵਖਾਣਦੇ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਸੁਆਇ ॥
parr parr panddit vaad vakhaanade maaeaa moh suaae |വായനയും എഴുത്തും, പണ്ഡിറ്റുകൾ തർക്കങ്ങളിലും തർക്കങ്ങളിലും ഏർപ്പെടുന്നു; അവ മായയുടെ സുഗന്ധങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਮਨ ਮੂਰਖ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥
doojai bhaae naam visaariaa man moorakh milai sajaae |ദ്വന്ദ്വസ്നേഹത്തിൽ അവർ നാമത്തെ മറക്കുന്നു. വിഡ്ഢികളായ മനുഷ്യർ അവരുടെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കും.
ਜਿਨਿੑ ਕੀਤੇ ਤਿਸੈ ਨ ਸੇਵਨੑੀ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸਮਾਇ ॥
jini keete tisai na sevanaee dedaa rijak samaae |അവരെ സൃഷ്ടിച്ചവനെ, എല്ലാവർക്കും ഉപജീവനം നൽകുന്നവനെ അവർ സേവിക്കുന്നില്ല.
ਜਮ ਕਾ ਫਾਹਾ ਗਲਹੁ ਨ ਕਟੀਐ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵਹਿ ਜਾਇ ॥
jam kaa faahaa galahu na katteeai fir fir aaveh jaae |അവരുടെ കഴുത്തിലെ മരണത്തിൻ്റെ കുരുക്ക് അറ്റുപോയിട്ടില്ല; അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും പുനർജന്മത്തിൽ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਜਿਨ ਕਉ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਤਿਨ ਆਇ ॥
jin kau poorab likhiaa satigur miliaa tin aae |അങ്ങനെ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള വിധിയുള്ളവരെ യഥാർത്ഥ ഗുരു വന്നു കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦੇ ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥
anadin naam dhiaaeide naanak sach samaae |1|രാവും പകലും അവർ ഭഗവാൻ്റെ നാമമായ നാമത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നു; ഓ നാനാക്ക്, അവർ യഥാർത്ഥ കർത്താവിൽ ലയിക്കുന്നു. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਸਚੁ ਵਣਜਹਿ ਸਚੁ ਸੇਵਦੇ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥
sach vanajeh sach sevade ji guramukh pairee paeh |അവൻ്റെ കാൽക്കൽ വീഴുന്ന ആ ഗുരുമുഖന്മാർ യഥാർത്ഥ ഭഗവാനുമായി ഇടപഴകുകയും യഥാർത്ഥ ഭഗവാനെ സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਜੇ ਚਲਹਿ ਸਹਜੇ ਸਚਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥
naanak gur kai bhaanai je chaleh sahaje sach samaeh |2|ഓ നാനാക്ക്, ഗുരുവിൻ്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് അനുസൃതമായി നടക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥ ഭഗവാനിൽ അവബോധപൂർവ്വം ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਅਤਿ ਦੁਖੁ ਘਣਾ ਮਨਮੁਖਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥
aasaa vich at dukh ghanaa manamukh chit laaeaa |പ്രത്യാശയിൽ, വളരെ വലിയ വേദനയുണ്ട്; സ്വയം ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖൻ തൻ്റെ ബോധം അതിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਏ ਨਿਰਾਸ ਪਰਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥
guramukh bhe niraas param sukh paaeaa |ഗുരുമുഖന്മാർ ആഗ്രഹരഹിതരായിത്തീരുകയും പരമമായ സമാധാനം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਵਿਚੇ ਗਿਰਹ ਉਦਾਸ ਅਲਿਪਤ ਲਿਵ ਲਾਇਆ ॥
viche girah udaas alipat liv laaeaa |അവരുടെ വീട്ടുകാരുടെ നടുവിൽ, അവർ വേർപിരിഞ്ഞു; അവർ വേർപിരിഞ്ഞ കർത്താവിനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം ഇണങ്ങുന്നു.
ਓਨਾ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਵਿਆਪਈ ਹਰਿ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ ॥
onaa sog vijog na viaapee har bhaanaa bhaaeaa |ദുഃഖവും വേർപാടും അവരിൽ ഒട്ടും പറ്റിനിൽക്കുന്നില്ല. അവർ കർത്താവിൻ്റെ ഇഷ്ടത്തിൽ സന്തുഷ്ടരാണ്.
ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਸਦਾ ਰਵਿ ਰਹੇ ਧੁਰਿ ਲਏ ਮਿਲਾਇਆ ॥੩੧॥
naanak har setee sadaa rav rahe dhur le milaaeaa |31|ഓ നാനാക്ക്, അവരെ തന്നിൽ ലയിപ്പിക്കുന്ന ആദിമനാഥനിൽ അവർ എന്നേക്കും മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. ||31||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |സലോക്, മൂന്നാം മെഹൽ:
ਪਰਾਈ ਅਮਾਣ ਕਿਉ ਰਖੀਐ ਦਿਤੀ ਹੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
paraaee amaan kiau rakheeai ditee hee sukh hoe |വിശ്വാസത്തിൽ വച്ചത് എന്തിനാണ് മറ്റൊരാൾക്കായി സൂക്ഷിക്കുന്നത്? തിരിച്ച് കൊടുത്താൽ സമാധാനം കിട്ടും.
ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਥੈ ਟਿਕੈ ਹੋਰ ਥੈ ਪਰਗਟੁ ਨ ਹੋਇ ॥
gur kaa sabad gur thai ttikai hor thai paragatt na hoe |ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനം ഗുരുവിൽ കുടികൊള്ളുന്നു; അത് മറ്റാരിലൂടെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല.
ਅੰਨੑੇ ਵਸਿ ਮਾਣਕੁ ਪਇਆ ਘਰਿ ਘਰਿ ਵੇਚਣ ਜਾਇ ॥
anae vas maanak peaa ghar ghar vechan jaae |അന്ധൻ ഒരു ആഭരണം കണ്ടെത്തി, വീടുതോറും പോയി വിൽക്കുന്നു.
ਓਨਾ ਪਰਖ ਨ ਆਵਈ ਅਢੁ ਨ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥
onaa parakh na aavee adt na palai paae |എന്നാൽ അവർക്ക് അത് വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ല, അതിനായി പകുതി ഷെൽ പോലും അവർ അദ്ദേഹത്തിന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല.
ਜੇ ਆਪਿ ਪਰਖ ਨ ਆਵਈ ਤਾਂ ਪਾਰਖੀਆ ਥਾਵਹੁ ਲਇਓੁ ਪਰਖਾਇ ॥
je aap parakh na aavee taan paarakheea thaavahu leio parakhaae |അയാൾക്ക് അത് സ്വയം വിലയിരുത്താൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അയാൾ അത് ഒരു മൂല്യനിർണ്ണയക്കാരനെക്കൊണ്ട് വിലയിരുത്തണം.
ਜੇ ਓਸੁ ਨਾਲਿ ਚਿਤੁ ਲਾਏ ਤਾਂ ਵਥੁ ਲਹੈ ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥
je os naal chit laae taan vath lahai nau nidh palai paae |അവൻ തൻ്റെ ബോധത്തെ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ യഥാർത്ഥ വസ്തു നേടുകയും ഒമ്പത് നിധികളാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਘਰਿ ਹੋਦੈ ਧਨਿ ਜਗੁ ਭੁਖਾ ਮੁਆ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋਝੀ ਨ ਹੋਇ ॥
ghar hodai dhan jag bhukhaa muaa bin satigur sojhee na hoe |സമ്പത്ത് വീടിനുള്ളിലാണ്, ലോകം പട്ടിണി മൂലം മരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ഗുരുവില്ലാതെ ആർക്കും ഒരു പിടിയുമില്ല.
ਸਬਦੁ ਸੀਤਲੁ ਮਨਿ ਤਨਿ ਵਸੈ ਤਿਥੈ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਕੋਇ ॥
sabad seetal man tan vasai tithai sog vijog na koe |മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും കുളിർമയും കുളിർമയും നൽകുന്ന ശബ്ദം കുടികൊള്ളുമ്പോൾ അവിടെ ദുഃഖമോ വേർപാടോ ഇല്ല.
ਵਸਤੁ ਪਰਾਈ ਆਪਿ ਗਰਬੁ ਕਰੇ ਮੂਰਖੁ ਆਪੁ ਗਣਾਏ ॥
vasat paraaee aap garab kare moorakh aap ganaae |വസ്തു മറ്റൊരാളുടേതാണ്, പക്ഷേ വിഡ്ഢി അതിൽ അഭിമാനിക്കുകയും അവൻ്റെ ആഴം കുറഞ്ഞ സ്വഭാവം കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥੧॥
naanak bin boojhe kinai na paaeio fir fir aavai jaae |1|ഹേ നാനാക്ക്, മനസ്സിലാവാതെ ആർക്കും അത് ലഭിക്കുന്നില്ല; അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും പുനർജന്മത്തിൽ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਮਨਿ ਅਨਦੁ ਭਇਆ ਮਿਲਿਆ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਸਰਸੇ ਸਜਣ ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ॥
man anad bheaa miliaa har preetam sarase sajan sant piaare |എൻ്റെ മനസ്സ് ആഹ്ലാദത്തിലാണ്; ഞാൻ എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കർത്താവിനെ കണ്ടുമുട്ടി. എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളായ വിശുദ്ധന്മാർ സന്തോഷിക്കുന്നു.
ਜੋ ਧੁਰਿ ਮਿਲੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਕਬਹੂ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰੇ ॥
jo dhur mile na vichhurreh kabahoo ji aap mele karataare |ആദിമനാഥനുമായി ഐക്യപ്പെടുന്നവർ ഇനി ഒരിക്കലും വേർപിരിയുകയില്ല. സ്രഷ്ടാവ് അവരെ തന്നോട് ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
ਅੰਤਰਿ ਸਬਦੁ ਰਵਿਆ ਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਨਿਵਾਰੇ ॥
antar sabad raviaa gur paaeaa sagale dookh nivaare |ശബ്ദം എൻ്റെ ഉള്ളിൽ വ്യാപിക്കുന്നു, ഞാൻ ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തി; എൻ്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും നീങ്ങി.
ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀ ਅੰਤਰਿ ਰਖਾਂ ਉਰ ਧਾਰੇ ॥
har sukhadaataa sadaa salaahee antar rakhaan ur dhaare |സമാധാനദാതാവായ കർത്താവിനെ ഞാൻ എന്നേക്കും സ്തുതിക്കുന്നു; ഞാൻ അവനെ എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു.
ਮਨਮੁਖੁ ਤਿਨ ਕੀ ਬਖੀਲੀ ਕਿ ਕਰੇ ਜਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰੇ ॥
manamukh tin kee bakheelee ki kare ji sachai sabad savaare |ശബാദിൻ്റെ യഥാർത്ഥ വചനത്തിൽ അലങ്കരിച്ചവരും ഉന്നതരുമായവരെക്കുറിച്ച് സ്വയം ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖിന് എങ്ങനെ കുശുകുശുക്കാൻ കഴിയും?
ਓਨਾ ਦੀ ਆਪਿ ਪਤਿ ਰਖਸੀ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਰਣਾਗਤਿ ਪਏ ਗੁਰ ਦੁਆਰੇ ॥
onaa dee aap pat rakhasee meraa piaaraa saranaagat pe gur duaare |സങ്കേതം തേടി ഗുരുവിൻ്റെ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിയവരുടെ ബഹുമാനം എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ തന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇ ਸੁਹੇਲੇ ਭਏ ਮੁਖ ਊਜਲ ਦਰਬਾਰੇ ॥੨॥
naanak guramukh se suhele bhe mukh aoojal darabaare |2|ഓ നാനാക്ക്, ഗുരുമുഖന്മാർ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കർത്താവിൻ്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਖੈ ਬਹੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮਿਲਿ ਮੋਹੁ ਵਧਾਇਆ ॥
eisataree purakhai bahu preet mil mohu vadhaaeaa |ഭാര്യയും ഭർത്താവും വളരെ സ്നേഹത്തിലാണ്; ഒരുമിച്ച് ചേരുമ്പോൾ അവരുടെ സ്നേഹം വർദ്ധിക്കുന്നു.
ਪੁਤ੍ਰੁ ਕਲਤ੍ਰੁ ਨਿਤ ਵੇਖੈ ਵਿਗਸੈ ਮੋਹਿ ਮਾਇਆ ॥
putru kalatru nit vekhai vigasai mohi maaeaa |തൻ്റെ മക്കളെയും ഭാര്യയെയും ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട്, ആ മനുഷ്യൻ മായയോട് സംതൃപ്തനാകുന്നു.
ਦੇਸਿ ਪਰਦੇਸਿ ਧਨੁ ਚੋਰਾਇ ਆਣਿ ਮੁਹਿ ਪਾਇਆ ॥
des parades dhan choraae aan muhi paaeaa |സ്വന്തം നാടിൻ്റെയും മറ്റു നാടുകളുടെയും സമ്പത്ത് അപഹരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിച്ച് ഭക്ഷണം നൽകുന്നു.