ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്
പേജ് - 1089
ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਭ ਸਾਜੀਅਨੁ ਆਪੇ ਵਰਤੀਜੈ ॥
aape srisatt sabh saajeean aape varateejai |അവൻ തന്നെയാണ് പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചത്, അവൻ തന്നെ അതിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਐ ਸਚੁ ਕੀਮਤਿ ਕੀਜੈ ॥
guramukh sadaa salaaheeai sach keemat keejai |ഗുരുമുഖന്മാർ ഭഗവാനെ എന്നേക്കും സ്തുതിക്കുന്നു, സത്യത്തിലൂടെ അവർ അവനെ വിലയിരുത്തുന്നു.
ਗੁਰਸਬਦੀ ਕਮਲੁ ਬਿਗਾਸਿਆ ਇਵ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥
gurasabadee kamal bigaasiaa iv har ras peejai |ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനത്തിലൂടെ ഹൃദയ താമര വിരിയുന്നു, അങ്ങനെ ഭഗവാൻ്റെ മഹത്തായ സത്തയിൽ ഒരുവൻ പാനം ചെയ്യുന്നു.
ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਠਾਕਿਆ ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਵੀਜੈ ॥੭॥
aavan jaanaa tthaakiaa sukh sahaj saveejai |7|പുനർജന്മത്തിൽ വരുന്നതും പോകുന്നതും അവസാനിക്കുന്നു, ഒരാൾ സമാധാനത്തിലും സമനിലയിലും ഉറങ്ങുന്നു. ||7||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਨਾ ਮੈਲਾ ਨਾ ਧੁੰਧਲਾ ਨਾ ਭਗਵਾ ਨਾ ਕਚੁ ॥
naa mailaa naa dhundhalaa naa bhagavaa naa kach |വൃത്തികെട്ടതോ, മങ്ങിയതോ, കുങ്കുമമോ, മങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു നിറമോ അല്ല.
ਨਾਨਕ ਲਾਲੋ ਲਾਲੁ ਹੈ ਸਚੈ ਰਤਾ ਸਚੁ ॥੧॥
naanak laalo laal hai sachai rataa sach |1|ഓ നാനാക്ക്, സിന്ദൂരം - ആഴത്തിലുള്ള സിന്ദൂരമാണ് യഥാർത്ഥ കർത്താവിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നവൻ്റെ നിറം. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਸਹਜਿ ਵਣਸਪਤਿ ਫੁਲੁ ਫਲੁ ਭਵਰੁ ਵਸੈ ਭੈ ਖੰਡਿ ॥
sahaj vanasapat ful fal bhavar vasai bhai khandd |സസ്യജാലങ്ങൾക്കും പൂക്കൾക്കും പഴങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ബംബിൾ തേനീച്ച അവബോധത്തോടെയും നിർഭയമായും വസിക്കുന്നു.
ਨਾਨਕ ਤਰਵਰੁ ਏਕੁ ਹੈ ਏਕੋ ਫੁਲੁ ਭਿਰੰਗੁ ॥੨॥
naanak taravar ek hai eko ful bhirang |2|ഓ നാനാക്ക്, ഒരു മരവും ഒരു പൂവും ഒരു ബംബിൾ തേനീച്ചയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਜੋ ਜਨ ਲੂਝਹਿ ਮਨੈ ਸਿਉ ਸੇ ਸੂਰੇ ਪਰਧਾਨਾ ॥
jo jan loojheh manai siau se soore paradhaanaa |മനസ്സുമായി മല്ലിടുന്ന ആ എളിയ മനുഷ്യർ ധീരരും വിശിഷ്ട വീരന്മാരുമാണ്.
ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਸਦਾ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਜਿਨੀ ਆਪੁ ਪਛਾਨਾ ॥
har setee sadaa mil rahe jinee aap pachhaanaa |തങ്ങളെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നവർ, കർത്താവുമായി എന്നേക്കും ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ਗਿਆਨੀਆ ਕਾ ਇਹੁ ਮਹਤੁ ਹੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥
giaaneea kaa ihu mahat hai man maeh samaanaa |ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാരുടെ മഹത്വം ഇതാണ്, അവർ മനസ്സിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു.
ਹਰਿ ਜੀਉ ਕਾ ਮਹਲੁ ਪਾਇਆ ਸਚੁ ਲਾਇ ਧਿਆਨਾ ॥
har jeeo kaa mahal paaeaa sach laae dhiaanaa |അവർ കർത്താവിൻ്റെ സാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ മാളികയിൽ എത്തിച്ചേരുകയും യഥാർത്ഥ കർത്താവിൽ ധ്യാനം കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਜਿਨ ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਮਨੁ ਜੀਤਿਆ ਜਗੁ ਤਿਨਹਿ ਜਿਤਾਨਾ ॥੮॥
jin guraparasaadee man jeetiaa jag tineh jitaanaa |8|സ്വന്തം മനസ്സിനെ ജയിക്കുന്നവർ ഗുരുവിൻ്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ലോകം കീഴടക്കുന്നു. ||8||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |സലോക്, മൂന്നാം മെഹൽ:
ਜੋਗੀ ਹੋਵਾ ਜਗਿ ਭਵਾ ਘਰਿ ਘਰਿ ਭੀਖਿਆ ਲੇਉ ॥
jogee hovaa jag bhavaa ghar ghar bheekhiaa leo |ഞാൻ ഒരു യോഗിയായാൽ, ലോകമെമ്പാടും അലഞ്ഞുനടന്നു, വീടുതോറും ഭിക്ഷ യാചിച്ചാൽ,
ਦਰਗਹ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਕਿਸੁ ਕਿਸੁ ਉਤਰੁ ਦੇਉ ॥
daragah lekhaa mangeeai kis kis utar deo |പിന്നെ, എന്നെ കർത്താവിൻ്റെ കോടതിയിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് എന്ത് മറുപടി പറയാൻ കഴിയും?
ਭਿਖਿਆ ਨਾਮੁ ਸੰਤੋਖੁ ਮੜੀ ਸਦਾ ਸਚੁ ਹੈ ਨਾਲਿ ॥
bhikhiaa naam santokh marree sadaa sach hai naal |നാമം, ഭഗവാൻ്റെ നാമം, ഞാൻ യാചിക്കുന്ന ദാനമാണ്; സംതൃപ്തിയാണ് എൻ്റെ ആലയം. സത്യനാഥൻ എപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പമുണ്ട്.
ਭੇਖੀ ਹਾਥ ਨ ਲਧੀਆ ਸਭ ਬਧੀ ਜਮਕਾਲਿ ॥
bhekhee haath na ladheea sabh badhee jamakaal |മതപരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഒന്നും നേടുന്നില്ല; എല്ലാം മരണത്തിൻ്റെ ദൂതൻ പിടിച്ചെടുക്കും.
ਨਾਨਕ ਗਲਾ ਝੂਠੀਆ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੧॥
naanak galaa jhoottheea sachaa naam samaal |1|നാനാക്ക്, സംസാരം തെറ്റാണ്; യഥാർത്ഥ നാമം ചിന്തിക്കുക. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਜਿਤੁ ਦਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਸੋ ਦਰੁ ਸੇਵਿਹੁ ਨ ਕੋਇ ॥
jit dar lekhaa mangeeai so dar sevihu na koe |ആ വാതിലിലൂടെ നിങ്ങൾ കണക്കു ചോദിക്കും; ആ വാതിൽക്കൽ സേവിക്കരുതു.
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਲੋੜਿ ਲਹੁ ਜਿਸੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
aaisaa satigur lorr lahu jis jevadd avar na koe |മഹത്വത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത അത്തരമൊരു യഥാർത്ഥ ഗുരുവിനെ അന്വേഷിക്കുക, കണ്ടെത്തുക.
ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਈ ਛੂਟੀਐ ਲੇਖਾ ਮੰਗੈ ਨ ਕੋਇ ॥
tis saranaaee chhootteeai lekhaa mangai na koe |അവൻ്റെ സങ്കേതത്തിൽ, ഒരാൾ മോചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, ആരും അവനെ കണക്കിന് വിളിക്കുന്നില്ല.
ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜੁ ਸਚਾ ਓਹੁ ਸਬਦੁ ਦੇਇ ॥
sach drirraae sach drirr sachaa ohu sabad dee |സത്യം അവനിൽ സന്നിവേശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ഉള്ളിൽ സത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവൻ യഥാർത്ഥ ശബ്ദത്തിൻ്റെ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.
ਹਿਰਦੈ ਜਿਸ ਦੈ ਸਚੁ ਹੈ ਤਨੁ ਮਨੁ ਭੀ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥
hiradai jis dai sach hai tan man bhee sachaa hoe |ഹൃദയത്തിൽ സത്യമുള്ളവൻ - അവൻ്റെ ശരീരവും മനസ്സും സത്യമാണ്.
ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਇ ॥
naanak sachai hukam maniaai sachee vaddiaaee dee |ഓ നാനാക്ക്, യഥാർത്ഥ കർത്താവിൻ്റെ കൽപ്പനയായ ഹുകമിന് ഒരാൾ കീഴടങ്ങിയാൽ, അവൻ യഥാർത്ഥ മഹത്വവും മഹത്വവും കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.
ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵਸੀ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੨॥
sache maeh samaavasee jis no nadar karee |2|അവൻ തൻ്റെ കൃപയാൽ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ കർത്താവിൽ മുഴുകുകയും ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਸੂਰੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਹਿ ਅਹੰਕਾਰਿ ਮਰਹਿ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥
soore ehi na aakheeeh ahankaar mareh dukh paaveh |അഹംഭാവത്താൽ മരിക്കുന്ന, വേദന സഹിച്ച് മരിക്കുന്ന അവരെ വീരന്മാർ എന്ന് വിളിക്കുന്നില്ല.
ਅੰਧੇ ਆਪੁ ਨ ਪਛਾਣਨੀ ਦੂਜੈ ਪਚਿ ਜਾਵਹਿ ॥
andhe aap na pachhaananee doojai pach jaaveh |അന്ധർ സ്വന്തത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല; ദ്വന്ദതയുടെ സ്നേഹത്തിൽ, അവർ ചീഞ്ഞഴുകിപ്പോകും.
ਅਤਿ ਕਰੋਧ ਸਿਉ ਲੂਝਦੇ ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥
at karodh siau loojhade agai pichhai dukh paaveh |അവർ വലിയ കോപത്തോടെ പോരാടുന്നു; ഇവിടെയും പരലോകത്തും അവർ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
ਹਰਿ ਜੀਉ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨ ਭਾਵਈ ਵੇਦ ਕੂਕਿ ਸੁਣਾਵਹਿ ॥
har jeeo ahankaar na bhaavee ved kook sunaaveh |പ്രിയ ഭഗവാൻ അഹംഭാവത്താൽ പ്രസാദിക്കുന്നില്ല; വേദങ്ങൾ ഇത് വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
ਅਹੰਕਾਰਿ ਮੁਏ ਸੇ ਵਿਗਤੀ ਗਏ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਫਿਰਿ ਆਵਹਿ ॥੯॥
ahankaar mue se vigatee ge mar janameh fir aaveh |9|അഹംഭാവത്താൽ മരിക്കുന്നവർക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കുകയില്ല. അവർ മരിക്കുന്നു, പുനർജന്മത്തിൽ പുനർജനിക്കുന്നു. ||9||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |സലോക്, മൂന്നാം മെഹൽ:
ਕਾਗਉ ਹੋਇ ਨ ਊਜਲਾ ਲੋਹੇ ਨਾਵ ਨ ਪਾਰੁ ॥
kaagau hoe na aoojalaa lohe naav na paar |കാക്ക വെളുപ്പിക്കുന്നില്ല, ഇരുമ്പ് വള്ളം കുറുകെ പൊങ്ങുന്നില്ല.
ਪਿਰਮ ਪਦਾਰਥੁ ਮੰਨਿ ਲੈ ਧੰਨੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥
piram padaarath man lai dhan savaaranahaar |തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കർത്താവിൻ്റെ നിധിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവനാണ്; അവൻ മറ്റുള്ളവരെയും ഉയർത്തുകയും അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣੈ ਊਜਲਾ ਸਿਰਿ ਕਾਸਟ ਲੋਹਾ ਪਾਰਿ ॥
hukam pachhaanai aoojalaa sir kaasatt lohaa paar |ദൈവത്തിൻ്റെ കൽപ്പനയുടെ ഹുകാം സാക്ഷാത്കരിച്ചവൻ - അവൻ്റെ മുഖം പ്രസന്നവും പ്രകാശവുമാണ്; അവൻ മരത്തിന്മേൽ ഇരുമ്പ് പോലെ ഒഴുകുന്നു.
ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਛੋਡੈ ਭੈ ਵਸੈ ਨਾਨਕ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥੧॥
trisanaa chhoddai bhai vasai naanak karanee saar |1|ദാഹവും ആഗ്രഹവും ഉപേക്ഷിച്ച് ദൈവഭയത്തിൽ വസിക്കൂ; ഓ നാനാക്ക്, ഇവയാണ് ഏറ്റവും മികച്ച പ്രവൃത്തികൾ. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਮਾਰੂ ਮਾਰਣ ਜੋ ਗਏ ਮਾਰਿ ਨ ਸਕਹਿ ਗਵਾਰ ॥
maaroo maaran jo ge maar na sakeh gavaar |മനസ്സ് കീഴടക്കാൻ മരുഭൂമിയിലേക്ക് പോകുന്ന അജ്ഞർക്ക് അവരെ കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല.
ਨਾਨਕ ਜੇ ਇਹੁ ਮਾਰੀਐ ਗੁਰਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥
naanak je ihu maareeai gurasabadee veechaar |ഓ നാനാക്ക്, ഈ മനസ്സ് കീഴടക്കണമെങ്കിൽ, ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിലെ വചനം ധ്യാനിക്കണം.
ਏਹੁ ਮਨੁ ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਮਰੈ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥
ehu man maariaa naa marai je lochai sabh koe |ഈ മനസ്സ് കീഴടക്കാൻ എല്ലാവരും കൊതിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിനെ കീഴടക്കി കീഴടക്കുന്നില്ല.
ਨਾਨਕ ਮਨ ਹੀ ਕਉ ਮਨੁ ਮਾਰਸੀ ਜੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਸੋਇ ॥੨॥
naanak man hee kau man maarasee je satigur bhettai soe |2|ഓ നാനാക്ക്, യഥാർത്ഥ ഗുരുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ മനസ്സ് തന്നെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കും. ||2||