ہے بھائی! تینوں منکھا جنم دے سوہنے سریر دی پراپتی ہوئی ہے،
اہی ہے سما پرماتما نوں ملن دا۔
تیرے ہور ہور کمّ (پرماتما نوں ملن دے رستے وچ) تیرے کسے کمّ نہیں آؤنگے۔
(اس واستے) سادھ سنگتِ وچ (بھی) بیٹھیا کر (تے اتھے) سرف پرماتما دے نام دا بھجن کریا کر ۔۔1۔۔
(ہے بھائی!) سنسار-سمندر وچوں (سہی-سلامتِ آتمک جیون لے کے) پار لنگھن دے آہر وچ (بھی) لگّ۔
مایا دے موہ وچ (پھس کے) تیرا منکھا جنم وئرتھ جا رہا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے پربھو پاتشاہ! میں کوئی جپ نہیں کیتا، میں کوئی تپ نہیں کیتا، میں کوئی سنجم نہیں سادھیا؛ میں اہو جہا کوئی ہور دھرم بھی نہیں کیتا (مینوں کسے جپ تپ سنجم آدک دا سہارا-مانر نہیں ہے)۔
ہے پربھو-پاتشاہ! میں تاں تیرے سنت جناں دی سیوا کرن دی جاچ بھی ناہ سکھی۔
نانک آکھدا ہے- میں بڑا مند-کرمی ہاں،
(پر میں تیری سرن آ پیا ہاں) سرن پئے دی میری لاج رکھیں ۔۔2۔۔29۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
ہے میری جندے! توں کیوں ڈردی ہیں؟ (ہر ویلے اؤں ارداس کریا کر-) ہے پربھو! تیتھوں بنا میرا کوئی ہور سہارا نہیں، توں سدا میرے من وچ وسدا رہُ۔
توں ہی میرا سجن ہیں، توں ہی میرا ساتھی ہیں توں ہی میرا مالک ہیں ۔۔1۔۔
ہے گوپال! مینوں تیرا ہی سہارا ہے، مینوں تیری سہائتا دی آس رہندی ہے۔
(ہے پربھو! میہر کر) بیٹھدیاں، اٹھدیاں، ستیاں، جاگدیاں، ہریک ساہ نال، ہریک گراہی دے نال مینوں توں کدے بھی ناہ بھلّ ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے پربھو! اہ اگّ دا سمندر (سنسار بڑا) ڈراؤنا ہے (اس توں بچن لئی) مینوں آپنی سرن وچ سدا ٹکائی رکھّ۔
ہے گپال! ہے ستگر! ہے نانک دے سکھ-داتے پربھو! میں تیرا (اننجان) بچا ہاں ۔۔2۔۔30۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی!) پرماتما آپنے بھگتاں نوں (مایا-ڈینا دے پنجے توں) آپ بچا لیندا ہے۔
(گرو دی کرپا نال) میرا من بھی پریتم-پرماتما نال گجھیا ہے، میرا بھی (مایا دا) تاپ (اؤں) مکّ گیا ہے (جویں کوئی پرانی) زہر کھا کے مر جاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے بھائی!) پرماتما دے سوہنے چرناں دا آسرا لیاں (منکھّ دے) چتّ تے (مایا-) ڈین دا کوئی زور نہیں چڑھدا۔
پرماتما دی سفتِ-سالاہ دے گیت گا گا کے ناہ مایا دا لالچ زور پا سکدا ہے، ناہ مایا دا سہم دباؤ پاندا ہے ۔۔1۔۔
(ہے بھائی!) گرو دی کرپا نال (پرماتما میرے اتے) دیاوان ہو گیا ہے (مایا ڈین توں بچن لئی میرا) آپ سہائی بنیا ہویا ہے۔
ہن (گرو دی کرپا نال) نانک (مایا دا) سہم تے دکھّ دور کر کے گناں دے خزانے پرماتما دے گن سدا گاندا رہندا ہے ۔۔2۔۔31۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی!) جس منکھّ نے پرماتما دا نام-دوائی کھادھی،
(اس دے اندروں مایا دا موہ) دکھاں دا سوما سکّ گیا اتے اس نے آتمک آنند مان لئے ۔۔1۔۔
(ہے بھائی!) پورے گرو دے اپدیش دی برکتِ نال (نام-دوائی کھا کے مایا دے موہ دا) تاپ لہِ جاندا ہے،
آتمک-آنند پیدا ہندا ہے، سارے چنتا فکر مٹ جاندے ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
اہناں سبھناں نے آتمک آنند پراپت کیتا،
ہے نانک! (گرو دے اپدیش راہیں) جس جنھاں نے پرماتما نوں آپنے من وچ سمریا ۔۔2۔۔32۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی!) جس نوں کوئی بھی پسند نہیں کردا، موت دا اہ سما زرور آ جاندا ہے (منکھّ پھر بھی نہیں سمجھدا کِ موت زرور آؤنی ہے۔)
جد پرماتما دا ہکم ناہ ہووے جیو نوں کتنا سمجھاؤ اہ نہیں سمجھدا ۔۔1۔۔
ہے بھائی! (مرے سریر نوں) جل-پرواہ کیتا جاندا ہے، اگّ ساڑ دیندی ہے جاں (دبیاں) مٹی کھا جاندی ہے
جیواتما (پرماتما دی انش ہے جو) ناہ کدے بالک ہے تے ناہ کدے بڈھا ہے (اہ کدے نہیں مردا۔ سریر ہی کدے بالک ہے کدے جوان ہے، کدے بڈھا ہے تے پھر مر جاندا ہے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے داس نانک! گرو دی سرن پیاں ہی-
گرو دی کرپا نال ہی منکھّ (موت دے) ڈر-سہم توں پار لنگھ سکدا ہے ۔۔2۔۔33۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی!) اس منکھّ نوں سدا کائم رہن والا آتمک جیون دا چانن مل جاندا ہے،
سادھ سنگتِ وچ رہِ کے جس دا من پرماتما دے چرناں وچ ٹکیا رہندا ہے ۔۔1۔۔
ہے میرے من! سدا پرماتما دا نام جپیا کر۔
ہے من! (نام دی برکتِ نال) تیرے سارے پاپ دور ہو جانگے، تیرا آپا ٹھنڈا-ٹھارا ہو جائگا، تیرے اندر شانتی پیدا ہو جائگی، توں سدا آتمک آنند ماندا رہینگا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(پر) نانک آکھدا ہے، جس منکھّ دے پورے بھاگ جاگدے ہن،
اہ ہی ستگورو نوں ملدا ہے تے سبھ گناں نال بھرپور پرماتما نوں ملدا ہے ۔۔2۔۔34۔۔
دوجے گھر کے چؤتیس ۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی!) سبھ جیواں دا مالک ہرِ پربھو جس منکھّ دا مددگار بن جاندا ہے،