(جس منکھّ دے اندروں دھرم-بلد دے) تنّ پیر تلک گئے (جس منکھّ دے اندر دھرم-بلد سرف) چوتھا پیر ٹکائی رکھدا ہے (جس دے اندر سرف نام-ماتر دھرم رہِ جاندا ہے، اس دے واستے) پرماتما نے (مانو) کلجگ بنا دتا۔
جیہڑا منکھّ گرو دے شبد نوں کماندا ہے (شبد انوسار آپنا جیون ڈھالدا ہے) اہ ہرِ-نام دوائی ہاسل کر لیندا ہے، اہ پرماتما دی سفت-سالاہ کردا ہے، پرماتما (اس دے اندر) شانتی پیدا کر دیندا ہے۔
(اس منکھّ نوں سمجھ آ جاندی ہے کِ اہ منکھا جنم دی) رتّ پرماتما دی سفت-سالاہ واستے ملی ہے، پرماتما دا نام ہی (لوک-پرلوک وچ) آدر-مان دیندا ہے (اہ منکھّ آپنے اندر) پرماتما دے نام (دا) فسل بیجدا ہے۔
پر جیہڑا منکھّ پرماتما دا نام چھڈّ کے (کرم کانڈ آدک کوئی ہور) بیج بیجدا ہے اہ (مانو) کلجگ (دے پربھاو) وچ ہے اہ سرمایا بھی گوا لیندا ہے تے لابھ بھی کوئی نہیں کھٹدا۔
(پرماتما دی کرپا نال) داس نانک نے پورا گرو لبھّ لیا ہے، گرو نے (نانک دے) من وچ ہردے وچ پربھو نام پٹگٹ کر دتا ہے۔
(جس منکھّ دے اندروں دھرم-بلد دے) تنّ پیر تلک گئے (جس منکھّ دے اندر دھرم-بلد سرف) چوتھا پیر ٹکائی رکھدا ہے (جس دے اندر سرف-نام-ماتر دھرم رہِ جاندا ہے، اس دے واستے) پرماتما نے (مانو) کلجگ بنا دتا ہے ۔۔4۔۔4۔۔11۔۔
آسا مہلا 4 ۔۔
جس نے من وچ پرماتما دی سفت-سالاہ پیاری لگّ گئی، اس نے سبھ توں اچی آتمک اوستھا ہاسل کر لئی، اس دے من وچ ہردے وچ پربھو پیارا لگن لگّ پیا۔
جس نے گرو دی متِ لے کے پرماتما دا سمرن کیتا، پرماتما دے نام دا سواد چکھیا، اس دے متھے اتے دھر درگاہ توں لکھے ہوئے پہلے بھاگ جاگ پئے۔
اس دے متھے اتے دھر درگاہ توں لکھیا لیکھ اگھڑ پیا، ہرِ-نام وچ جڑ کے اس نے کھسم-پربھو نوں لبھّ لیا، اہ سدا ہرِ-نام وچ جڑیا رہندا ہے، اہ سدا ہی ہری دے گن گاندا رہندا ہے۔
اس دے متھے اتے پربھو-چرناں دی پریت دی منی چمک اٹھدی ہے۔
اس دی سرتِ پربھو دی جوتِ وچ مل جاندی ہے، اہ پربھو نوں مل پیندا ہے، گرو نوں مل کے اس دا من (پرماتما دی یاد وچ) گجھّ جاندا ہے۔
جس نے من وچ پرماتما دی سفت-سالاہ پیاری لگن لگّ پئی، اس نے سبھ توں اچی آتمک اوستھا ہاسل کر لئی، اس دے من وچ اس دے ہردے وچ پربھو پیارا لگن لگّ پیا ۔۔1۔۔
جیہڑے منکھّ پرماتما دی سفت-سالاہ دا گیت گاندے ہن، اہ سبھ توں اچا آتمک درجا ہاسل کر لیندے ہن، اہ منکھّ جگت وچ سریشٹ گنے جاندے ہن ازت والے سمجھے جاندے ہن۔
جنھاں منکھاں نوں پرماتما پیارا لگدا ہے، اسیں اہناں دے چرناں دی سیوا کردے ہاں اسیں اہناں دے ہر ویلے پیر دھوندے ہاں۔
جنھاں نوں پرماتما پیارا لگا، اہناں سبھ توں اچا آتمک آنند مانیا، اہناں دے مونہ اتے چنگے بھاگاں دی سندر منی چمک پئی۔
جیہڑا منکھّ گرو دی متِ لے کے پرماتما دی سفت-سالاہ کردا ہے، پرماتما دے گناں دا پرماتما دے نام دا ہار آپنے ہردے وچ سامبھدا ہے آپنے گل وچ پاندا ہے،
اہ ساری لکائی نوں اک (پیار-) نگاہ نال اکو جہا سمجھ کے ویکھدا ہے، اہ ہر تھاں سرب-ویاپک پرماتما نوں وسدا پچھاندا ہے۔
جیہڑے منکھّ پرماتما دی سفت-سالاہ دا گیت گاندے ہن اہ سبھ توں اچا آتمک درجا ہاسل کر لیندے ہن، اہ منکھّ جگت وچ سریشٹ گنے جاندے ہن ازت والے سمجھے جاندے ہن ۔۔2۔۔
ہرِ-نام دے رس نال رسی ہوئی سادھ سنگتِ جس منکھّ نوں آپنے من وچ پیاری لگدی ہے اس نوں سنگتِ وچ ہرِ-نام دا سواد پراپت ہندا ہے۔
اہ منکھّ جیوں جیوں پرماتما دا نام آرادھدا ہے گرو دے شبد دی برکتِ نال (اس دا ہردا) کھڑ آؤندا ہے اس نوں کتے بھی پرماتما توں بنا کوئی ہور نہیں دسدا۔
اس نوں کتے بھی پربھو توں بنا کوئی ہور نہیں دسدا، اہ سدا آتمک جیون دین والا ہرِ-نام جل پیندا رہندا ہے۔ جیہڑا منکھّ اہ نام-امرت پیندا ہے اہی آپنی آتمک دشا نوں جاندا ہے۔
اہ منکھّ ہر ویلے پورے گرو دا دھنواد کردا ہے کیونکِ گرو دی راہیں اہ پرماتما نوں مل پیندا ہے گرو دی سنگتِ دی سرن پے کے اہ پرماتما دے نال ڈونگھی سانجھ پاندا ہے۔
اہ منکھّ سدا ہرِ-نام ہی سمردا ہے ہرِ-نام ہی آرادھدا ہے۔ پرماتما دے نام توں بنا اس نوں کوئی ہور چیز پیاری نہیں لگدی۔
ہرِ-نام دے رس نال رسی ہوئی سادھ-سنگتِ جس منکھّ نوں آپنے من وچ پیاری لگدی ہے اس نوں سنگتِ وچ ہرِ-نام دا سواد پراپت ہندا ہے ۔۔3۔۔
ہے ہری! ہے پربھو! میہر کر، سانوں کٹھور-دلاں نوں (سنسار-سمندر توں) پار لنگھا لے، گرو دے شبد وچ جوڑ کے آپنے پریم وچ جوڑ کے سانوں (موہ دے چکڑ وچوں) کڈھّ لے۔
ہے ہری! اسیں (مایا دے) موہ دے چکڑ وچ پھسے ہوئے ہاں، آتمک جیون ولوں اسیں ڈگدے جا رہے ہاں، ہے پربھو! سانوں آپنی بانہ پھڑا۔
(جس منکھّ نوں) پربھو نے آپنی بانہ پھڑا دتی اس نے سریشٹ متِ پراپت کر لئی، اہ منکھّ گرو دی سرن جا پیا،