جس منکھّ نے ستگورو دے شبد دی راہیں آپنے ہردے وچ پرماتما دا پوتر نام وسا لیا ہے، اس نوں جم دی متھاجی نہیں رہندی، اس دے زمے پچھلے کیتے کرماں دا کوئی اجیہا باکی لیکھا نہیں رہِ جاندا جس کرکے جمراج دا اس اتے زور پے سکے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(پرماتما دے بھگت) پرماتما دی سنگت وچ ٹک کے آپنی جیبھ نال پرماتما دے گن گاندے ہن (اہ اہی سمجھدے ہن کِ) ستے ہی (جگت وچ اہی ورتدا ہے) جو اس پرماتما نوں بھاؤندا ہے۔
پرماتما دے نام توں بنا جگت وچ جیونا اہناں نوں وئرتھ دسدا ہے، پرماتما دی بھگتی توں بنا اہناں نوں اکّ بھی گھڑی نسپھل جاپدی ہے ۔۔2۔۔
ہے من! جیہڑا منکھّ (پرماتما دے بھگتاں واستے) آپنے من وچ کھوٹ رکھدا ہے تے اہناں دی نندا کردا ہے، اس نوں ناہ گھر وچ ناہ باہر کتے بھی آتمک شانتی دی تھاں نہیں ملدی کیونکِ اس دی آپنی آتمک اوستھا ٹھیک نہیں ہے۔
(پرماتما آپنے بھگتاں اتے سدا بخششاں کردا ہے) جے نندک (اہ بخششاں ویکھ کے) کھجھے، تاں بھی پرماتما آپنی بخشش بند نہیں کردا، اہ سگوں سدا ہی ودھدی ہے ۔۔3۔۔
ہے من! (پربھو دی سفت-سالاہ) گرو دی دتی ہوئی دات ہے، اس نوں کوئی مٹا نہیں سکدا؛ ٹھاکر-پربھو نے آپ ہی اہ (نام دی) دات دوائی ہندی ہے۔
جنھاں نندکاں نوں (بھگت جناں نوں دتی ہوئی) گرو دی دات پسند نہیں آؤندی (تے اہ بھگتاں دی نندا کردے ہن) نندا دے کارن اہناں نندکاں دے مونہ کالے (دسدے ہن) ॥4۔۔
ہے من! جیہڑے منکھّ (پربھو دی) سرن پیندے ہن، پربھو میہر کر کے اہناں نوں آپنے چرناں وچ جوڑ لیندا ہے، رتا بھر بھی ڈھلّ نہیں کردا۔
اہ پربھو آتمک آنند دا سوما ہے، سبھ توں وڈا ناتھ ہے، گرو (سرن پئے منکھّ نوں) پرماتما دے میل وچ ملا دیندا ہے ۔۔5۔۔
ہے من! پرماتما دیا دا سوما ہے (سبھ جیواں اتے) سدا دیا کردا ہے۔ جیہڑا منکھّ گرو دی متِ لے کے اس نوں سمردا ہے، پربھو اس دی بھٹکنا مٹا دیندا ہے۔
جویں (لوہا آدک) دھات پارس نوں چھہ کے سونا بن جاندی ہے تویں سادھ سنگت وچ بھی اہی برکتِ ہے ۔۔6۔۔
پرماتما (مانو) پوتر جل ہے، جیہڑا منکھ (اس پوتر جل وچ) اشنان کرن جوگا بن جاندا ہے تے جس نوں ستگورو پیارا لگدا ہے اہ (اس پوتر جل وچ) چبھی لاندا ہے۔
سادھ سنگت وچ رہِ کے اس نوں مڑ مڑ جنم نہیں ہندا، (کیونکِ گرو) اس دی جوتِ پربھو دی جوتِ وچ ملا دیندا ہے ۔۔7۔۔
ہے پربھو! توں سبھ توں وڈا ہیں، توں سرب-ویاپک ہیں، توں اپہنچ ہیں۔ توں (مانو) اک سریشٹ رکھّ ہیں جس دے آسرے رہن والے اسیں سارے جیو پنچھی ہاں۔
ہے نرنجن پربھو! مینوں نانک نوں آپنا نام بخش، تاں کِ میں سدا ہی گرو دے شبد وچ (جڑ کے) تیری سفت-سالاہ کردا رہاں ۔۔8۔۔4۔۔
راگ گوجری گھر 4 وچّ، گرو نانکدیو جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
جیہڑے منکھّ پرماتما دی بھگتی کردے ہن، سدا-تھر پربھو نوں پریم نال آرادھدے ہن، اہناں دے اندر پربھو-پریم دی تیبر کھچّ بنی رہندی ہے،
اہ (پربھو دے در تے ہی) ہاڑے-ترلے کردے ہن بینتیاں کردے ہن، اہناں دے چتّ پربھو دے پریم پیار وچ (مگن رہندے ہن) تے اہ آتمک آنند ماندے ہن ۔۔1۔۔
ہے من! پرماتما دا نام جپ، پرماتما دی اوٹ پھڑ!
پرماتما دے نام نوں جیون دا منورتھ بنا! اہ نام سنسار-سمندر توں پار لنگھان لئی جہاز ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے من! گرو دے شبد وچ (ٹک کے) پرماتما دا سمرن کر، تے (وکاراں ولوں اپرام ہو)، وکاراں ولوں موت (جیون واستے) سکھدائی ہے۔
جیہڑے منکھّ پرماتما دا نام من وچ سمردے ہن اہناں دی متِ جگت-مول پربھو نال ڈونگھی سانجھ پا لیندی ہے، اہناں نوں سکھاں دا خزانا پربھو مل پیندا ہے ۔۔2۔۔
(دنیا دا) دھن (منکھّ دے) من نوں چنچل بناندا ہے تے بھٹکنا پیدا کردا ہے، (پر) جگت (اس دھن دے) موہ وچ پریم وچ مست رہندا ہے۔
پرماتما دے بھگت (آپنی) سمجھ وچ (اہ نسچا) پکا کر لیندے ہن کِ پرماتما دا نام (ہی) سدا کائم رہن والا ہے۔ اہ گرو دے شبد وچ ٹک کے سفت-سالاہ وچ رتے رہندے ہن ۔۔3۔۔
جگت (مایا دے موہ دے کارن) جنم مرن دے روگ وچ خوار ہندا رہندا ہے، بھٹکدا رہندا ہے، (اس دی مایا والی) بھٹکنا مکدی نہیں۔
ہے من! پرماتما دی سرن ہی ایسا تھاں ہے جو مایا دے موہ توں اپرام کردا ہے، پرماتما دے نام دا تپ ہی سہیہ سمجھ ہے ۔۔4۔۔
اہ جگت مایا دے موہ وچ پھسیا ہویا ہے، اس واستے اس نوں جنم مرن دا بہت دکھّ لگا رہندا ہے۔
توں پرماتما دا نام ہردے وچ سمر، ستگورو دی سرن پؤ، (تدوں ہی) توں (جنم مرن دے گیڑ توں) بچ سکینگا ۔۔5۔۔
جو منکھّ آپنے من وچ گرو دی سکھیا پکے تور تے دھارن کر لیندا ہے، اس دا من اڈول آتمک اوستھا دی وچار وچ گجھّ جاندا ہے (بھاو، اہ سدا اہ خیال رکھدا ہے کِ من مایا دی بھٹکنا ولوں ہٹ کے پربھو دے نام دی اکاگرتا وچ ٹکیا رہے)۔
جس من وچ سدا-تھر پربھو ٹک جائے اہ من پوتر ہو جاندا ہے، اس دے اندر پربھو-گیان دا سریشٹ رتن موجود رہندا ہے ۔۔6۔۔
ہے (میرے) من! پرماتما دے ڈر-ادب وچ رہُ، پربھو دے پیار وچ رہُ، پربھو دی بھگتی کر، پربھو دے چرناں وچ سرتِ جوڑ، اس تراں سنسار-سمندر توں پار لنگھ۔