جس دا سہی-سروپ دسیا نہیں جا سکدا تے جس دا بھیت پایا نہیں جا سکدا۔
(ہے میرے من!) اس پرماتما نال پیار پا،
جیہڑا کدے ناس نہیں ہندا جو ناہ جمدا ہے تے ناہ مردا ہے۔
جس منکھّ نے گرو دی راہیں اس پرماتما نال ڈونگھی سانجھ پا لئی،
ہے نانک! (آکھ-) ہے میرے من! اس دا من سدا (اس دی یاد وچ) گجھّ جاندا ہے ۔۔2۔۔3۔۔159۔۔
آساوری مہلا 5 ۔۔
ہے میرے من! اک پرماتما دا پلا پھڑ،
سدا گرو دی بانی اچاردا رہُ۔
پرماتما دی رزا نوں مٹھی کر کے منّ۔
آپنے من وچ وسدے سارے گناں دے خزانے پربھو نوں لبھّ لے۔
ہے میرے من! (اس تراں سدا) آتمک آنند وچ لین رہیدا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جیہڑا منکھّ کرت-کار کردا ہویا مایا دے موہ ولوں اچھوہ رہندا ہے،
اہ منکھّ اس سنسار-سمندر توں پار لنگھ جاندا ہے، جس وچوں پار لنگھنا بہت اؤکھا ہے،
جے اہ منکھّ سبھناں دے چرناں دی دھوڑ ہویا رہندا ہے۔
جے میں بھی اس نربھؤ پرماتما دی سفت-سالاہ کردا رہاں،
تاں میرے سارے چنتا فکر مٹ جانگے۔
ہے میرے من! (آکھ!) تینوں ستگورو دی اہ سکھیا پراپت ہو جاوے ۔۔1۔۔
جس منکھّ نوں پرماتما دے نام دا آنند پراپت ہو جاندا ہے،
کدے کوئی دکھّ اس دے نیڑے نہیں ڈھکدا۔
جیہڑا منکھّ پرماتما دی سفت-سالاہ سدا سندا رہندا ہے،
(دنیا وچ) ہریک منکھّ اس دا آدر-ستکار کردا ہے۔
جگت وچ جمیا ہویا اہی منکھّ کامیاب جیون والا ہے،
ہے نانک! (آکھ-) ہے میرے من! جیہڑا پرماتما نوں پیارا لگّ گیا ہے ۔۔2۔۔4۔۔160۔۔
آساوری مہلا 5 ۔۔
(سادھ سنگتِ وچ) مل کے پرماتما دی سفت-سالاہ دا گیت گانا چاہیدا ہے،
(اس تراں) آتمک جیون دا سبھ توں اچا درجا ہاسل کر لئیدا ہے۔
جہڑا منکھّ (سفت-سالاہ دے) اس سواد وچ وجھّ جاندا ہے،
اس نوں (مانو) ساریاں سدھیاں پراپت ہو جاندیاں ہن۔
جو ہر ویلے (وکاراں دے ہلیاں ولوں) سچیت رہندا ہے (جہڑا پربھو دی سفت-سالاہ کردا ہے)،
ہے نانک! (آکھ-) ہے میرے من! اہ منکھّ وڈے بھاگاں والا ہو جاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
سنت جناں دے چرن دھونے چاہیدے ہن (آپا-بھاو چھڈّ کے سنتاں دی سرن پینا چاہیدا ہے)،
(اس تراں من دی) کھوٹی متِ دور ہو جاندی ہے۔
پربھو دے سیوکاں دی چرن-دھوڑ بنیا رہُ،
(اس تراں) کوئی دکھّ آپنا زور نہیں پا سکدا۔
بھگت-جناں دی سرنیں پیا رہُ،
جنم مرن دا گیڑ نہیں رہیگا۔
اہ اڈول آتمک جیون والے بن جاندے ہن،
ہے میرے من! جیہڑے منکھّ سدا پرماتما دا نام جپدے ہن ۔۔1۔۔
(ہے میرے پربھو!) توں ہی (میرا) سجن ہیں، توں ہی (میرا) متر ہیں،
مینوں (میرے ہردے وچ آپنا) نام پکا کر کے ٹکا دیہ۔
جس پرماتما توں بنا ہور کوئی (اسل سجن متر) نہیں ہے،
سدا اس (پربھو) نوں ہی من وچّ سمردا رہُ۔
اس (پرماتما نوں) اکھّ جھمکن جتنے سمے لئی بھی بھلنا نہیں چاہیدا،
(کیونکِ) اس (دی یاد) توں بنا جیون سکھی نہیں گزردا۔
میں گرو توں سدکے جاندا ہاں (کیونکِ گرو دی کرپا نال ہی)،
ہے نانک! میرا من (پرماتما دا) نام جپدا ہے ۔۔2۔۔5۔۔161۔۔
آساوری مہلا 5 ۔۔
(ہے پربھ!) توں سارے جگت دا رچنہار ہیں،
تیتھوں بنا مینوں کوئی ہور نہیں سجھدا (جو اہ تاکت رکھدا ہووے)،
ہے پربھو! جو کجھ توں کردا ہیں اہی (جگت وچ) ورتدا ہے۔
اہی منکھ آتمک اڈولتا وچ آنند وچ لین رہِ سکیدا ہے،
تے اس دا ہی من وچ ہوسلا بجھّ جاندا ہے،
ہے میرے من! (چترائیاں چھڈّ کے) جو منکھ پرماتما دے در تے ڈگّ پوے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے میرے من) گرو دی سنگتِ وچ رہاں،
اہ جگتِ پورن تور تے آ جاندی ہے۔
(ہے من!) جس ویلے (منکھّ دے اندروں) ہؤمے اہنکار مکّ جاندا ہے،
(تے گرو دی اوٹ ٹھیک جاپدی ہے) اسے ویلے توں (من دے) سارے دکھّ-کلیش دور ہو جاندے ہن۔
ہے جگت دے مالک-پربھو! میرے اتے میہر کر،
تے میری (سرن پئے دی) ازت رکھّ ۔۔1۔۔
(ہے میرے من!) اسے نوں ہی سکھ (دا مول) سمجھنا چاہیدا ہے،
جو کجھ پرماتما کردا ہے اس نوں (مٹھا کر کے) مننا چاہیدا ہے،
ہے من! جیہڑا منکھّ سنت جناں دے چرناں دی دھوڑ بندا ہے،
اس نوں (جگت وچ) کوئی بھیڑا نہیں دسدا۔
(پرماتما) آپ ہی جس منکھّ نوں (وکاراں ولوں) بچاندا ہے،
اہ منکھّ آتمک جیون دین والا ہرِ-نام-جل پیندا ہے ۔۔2۔۔
(ہے میرے من!) جس منکھّ دا کوئی بھی سہائی نہیں بندا،
(جے اہ پربھو دی سرن آ پئے، تاں) اہ پربھو اس دا راکھا بن جاندا ہے۔
اہ پرماتما ہریک دے دل دی گلّ جان لیندا ہے،
اس نوں ہریک جیو دی ہریک منو-کامنا دی سمجھ آ جاندی ہے۔
(سانوں وکاراں وچ) ڈگے جیواں نوں (وکاراں توں) بچا لے!
ہے نانک! میرا من، (پرماتما دے در تے) اؤں ارزوئی کردا ہے ۔۔3۔۔6۔۔162۔۔
آساوری مہلا 5 اکتکا ۔۔
جگت وچ چار دناں لئی آئے ہے جیو!
اہ سنیہا دھیان نال سن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(تیتھوں پہلاں اتھے آئے ہوئے جیو) جس مایا دے موہ وچ پھسے رہے،