راگ مارو وچّ بھگت جیدیو جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
(سفت-سالاہ دی برکتِ نال ہی) کھبی سر وچ پران چڑھ بھی گئے ہن، سکھمنا وچ اٹکائے بھی گئے ہن، تے سجی سر رستے سولاں واری 'اوں' آکھ کے (اتر) بھی آئے ہن (بھاو، پرانایام دا سارا ادم سفت-سالاہ وچ ہی آ گیا ہے، سفت-سالاہ دے ٹاکرے تے پران چاڑھن، ٹکان اتے اتارن والے سادھن پرانایام دی لوڑ ہی نہیں رہِ گئی)۔
(اس سفت-سالاہ دا سدکا) (وکاراں وچ پین کرکے) کمزور (ہوئے) من دا ('دبدھا درسٹِ' والا) بل ٹٹّ گیا ہے، اموڑ من دا چنچل سبھاؤ رک گیا ہے، اہ الھڑ من ہن سوہنی گھاڑت والا ہو گیا ہے، اتھے اپڑ کے اس نے نام-امرت پی لیا ہے ۔۔1۔۔
ہے من! جگت دے مول-پربھو دی سفت-سالاہ کیتیاں-
تیرا وتکرے والا سبھاؤ پدھرا ہو گیا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جیدیؤ آکھدا ہے کِ جے آرادھن-جوگدھ پربھو دی آرادھنا کریئے، جے سردھا-جوگا پربھو وچ سدک دھاریئے، تاں اس نال اک-روپ ہو جائیدا ہے، جویں پانی نال پانی۔
جیدیو-پربھو دا سمرن کیتیاں اہ واشناں-رہت بے-پرواہ پربھو مل پیندا ہے ۔۔2۔۔1۔۔
کبیرُ ۔۔ مارو ۔۔
ہے من! (ہن ہی ویلا ہے) پربھو دا سمرن کر، (نہیں تاں سما وہا جان تے) افسوس کرینگا۔
وکاراں وچ پھسی ہوئی تیری کمزور جند (دھن پدارتھ دا) لوبھ کر رہی ہے، پر توں تھوڑے ہی دناں وچ (اہ سبھ کجھ چھڈّ کے اتھوں) تر جائینگا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے من! توں لالچ وچ پھس کے جیون اجائیں گوا رہا ہیں، مایا دی بھٹکنا وچ کھنجھیا پھردا ہیں۔
ناہ کر اہ مان دھن تے جوانی دا، (موت آؤن تے) کاغز وانگ گل جائینگا ۔۔1۔۔
ہے من! جدوں جم نے آ کے کیساں توں پھڑ کے تینوں بھنجے پٹکایا، تدوں تیری (اس اگے) کوئی پیش نہیں جائگی۔
توں ہن پربھو دا سمرن بھجن نہیں کردا، توں دیا نہیں پالدا، مرن ویلے دکھی ہووینگا ۔۔2۔۔
ہے من! جدوں دھرمراج نے (تیتھوں جیون وچ کیتے کماں دا) ہساب منگیا، تاں کیہ مونہ لے کے اس دے ساہمنے ہووینگا؟
کبیر آکھدا ہے کِ ہے سنت جنو! سنو، سادھ-سنگت وچ رہِ کے ہی (سنسار-سمندر توں) پار لنگھیدا ہے ۔۔3۔۔1۔۔
راگ مارو وچّ بھگت روداس جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
ہے سوہنے پربھو! تیتھوں بنا اجہی کرنی ہور کون کر سکدا ہے؟
میرا پربھو غریباں نوں مان دین والا ہے، (غریب دے) سر اتے بھی چھتر جھلا دیندا ہے (بھاو، غریب نوں بھی راجا بنا دیندا ہے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(جس منکھّ نوں اتنا نیواں سمجھیا جاندا ہووے) کِ اس دی بھٹّ سارے سنسار نوں لگّ جائے (بھاو، جس منکھّ دے چھوہن نال ہور سارے لوک آپنے آپ نوں بھٹیا گیا سمجھن لگّ پین) اس منکھّ اتے (ہے پربھو!) توں ہی کرپا کردا ہیں۔
میرا گوبند نیچ بندیاں نوں اچے بنا دیندا ہے، اہ کسے توں ڈردا نہیں ۔۔1۔۔
(پربھو دی کرپا نال ہی) نامدیو کبیر ترلوچن سدھنا اتے سین (آدک بھگت سنسار-سمندر توں) پار لنگھ گئے۔
روداس آکھدا ہے کِ ہے سنت جنو! سنو، پربھو سبھ کجھ کرن دے سمرتھّ ہے ۔۔2۔۔1۔۔
مارو ۔۔
(ہے پنڈت) جو پربھو سکھاں دا سمندر ہے، جس پربھو دے وسّ وچ سرگ دے پنج رکھّ، چنتامنِ اتے کامدھین ہن؛
دھرم ارتھ کام موکھ چارے پدارتھ، اٹھّ وڈیاں اتے نوں ندھیاں اہ سبھ اسے دے ہتھاں دیاں تلیاں اتے ہن ۔۔1۔۔
(ہے پنڈت!) توں اک پرماتما دا نام کیوں نہیں جپدا؟
ہور سبھ پھوکیاں گلاں چھڈّ کے (آپنی) جیبھ نال سدا پرماتما دا نام جپ ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے پنڈت!) پراناں دے انیکاں کسماں دے پرسنگ، ویداں دیاں دسیاں ہوئیاں ودھیاں اہ سبھ واک-رچنا ہی ہن (انبھوی گیان نہیں ہے جو پربھو دے چرناں وچ جڑیاں ہردے وچ پیدا ہندا ہے)۔
(ہے پنڈت! ویداں دے کھوجی) ویاس رشی نے سوچ وچار کے اہی پرم تتّ دسیا ہے کِ اہناں پستکاں دے پاٹھ آدک) پرماتما دے نام دا سمرن کرن دی برابری نہیں کر سکدے ۔۔2۔۔
(ہے پنڈت!) وڈی کسمت نال جس منکھّ دی سرت پربھو-چرناں وچ جڑدی ہے، اس دا من آتمک اڈولتا وچ ٹکیا رہندا ہے، کوئی وکار اس وچ نہیں اٹھدا۔
روداس آکھدا ہے اس سیوک دی متّ (مایا ولوں) نرموہ رہندی ہے، تے، جنم مرن (بھاو، ساری امر) دے اس دے ڈر ناس ہو جاندے ہن ۔۔3۔۔2۔۔15۔۔