ہے پربھو! نانک اتے مہر کر، (نانک دیاں) اکھاں (ہر تھاں) تیرا ہی درسن کردیاں رہن ۔۔1۔۔
ہے (میرے) پریتم پربھو! ہے ابناسی ہری! (جے مینوں) کروڑاں کنّ دتے جان، تاں (اہناں نال) تیرے گن سنے جا سکن۔
ہے بھائی! (پرماتما دی سفتِ-سالاہ) سن سن کے اہ من پوتر ہو جاندا ہے، اتے (آتمک) موت دی پھاہی کٹی جاندی ہے۔
ابناسی پربھو دا نام سمر کے جم دی پھاہی کٹی جاندی ہے (انتر آتمے) خشیاں ہی خشیاں بن جاندیاں ہن، آتمک جیون دی سوجھ پیدا ہو جاندی ہے۔
ہے بھائی! دن رات پرماتما دا نام جپنا چاہیدا ہے، (نام دی برکتِ نال) آتمک اڈولتا وچ سرت ٹکی رہندی ہے۔
پربھو دا نام چتّ وچ وسایاں سارے پاپ سارے دکھّ سڑ جاندے ہن، من دی کھوٹی متِ ناس ہو جاندی ہے۔
نانک آکھدا ہے- ہے پربھو! جے توں مہر کریں، تاں تیرے گن (اہناں کناں نال) سنے جان ۔۔2۔۔
ہے پربھو (جنھاں اتے تیری مہر ہندی ہے اہناں جیواں دے) کروڑاں ہتھ تیری ٹہل کر رہے ہن، (اہناں جیواں دے کروڑاں) پیر تیرے رستے اتے تر رہے ہن۔
ہے بھائی! سنسار-سمندر (توں پار لنگھن لئی) پرماتما دی بھگتی (جیواں واستے) بیڑی ہے، جہڑا جیو (اس بیڑی وچ) سوار ہندا ہے، اس نوں (پربھو) پار لنگھا دیندا ہے۔
جس نے بھی پرماتما دا نام سمریا، اہ سنسار-سمندر توں پار لنگھ گیا، اس دیاں ساریاں مراداں پربھو پوریاں کر دیندا ہے۔
(اس دے اندروں) وڈے وڈے وکار دور ہو جاندے ہن (اس دے اندر سکھ پیدا ہو جاندے ہن (مانو) اک-رس واجے وجّ پیندے ہن۔
(اس منکھّ نے) ساریاں من-منگیاں مراداں ہاسل کر لئیاں۔ (ہے پربھو!) تیری اس کدرت دا ملّ نہیں پایا جا سکدا۔
نانک آکھدا ہے- ہے پربھو! (میرے اتے بھی) مہر کر، (میرا) من سدا تیرے رستے اتے تردا رہے ۔۔3۔۔
ہے بھائی! نام وچ ٹکے رہنا ہی اس منکھّ دے واستے بخشش ہے، اہی (اس دے واستے) وڈیائی ہے، اہی اس دے واستے دھن ہے، اہی اس دے واستے وڈی کسمت ہے۔
اہی ہے اس دے لئی دنیا دا رنگ-تماشا اتے سارے سوادلے پدارتھاں دا بھوگنا، (جو منکھّ دا) من پرماتما دے چرناں وچ جڑ جاندا ہے،
(جو اس دا) من پربھو دے چرناں وچ لین ہو جاندا ہے، جگت دے مول گوپال دی سرنیں پیا رہندا ہے۔
ہے میرے پربھو! ہے میرے ٹھاکر! ہے دیناں اتے دیا کرن والے! ہریک دات (اسیں جیواں نوں) تیری ہی بخشی ہوئی ہے۔
ہے میرے پریتم! ہے سکھاں دے سمندر! (تیری ہی مہر نال) میں گن-ہین دا من سنت جناں دی سنگتِ وچ (رہِ کے مایا دے موہ دی نیند وچوں) جاگ پیا ہے۔
نانک آکھدا ہے- ہے پربھو! (جدوں) توں مہر کیتی، تاں (میرا) من (تیرے) سوہنے چرناں وچ لین ہو گیا ۔۔4۔۔3۔۔6۔۔
سوہی مہلا 5 ۔۔
ہے بھائی! (منکھّ دا اہ سریر-) گھر پرماتما نے نام جپن لئی بنایا ہے، (اس گھر وچ) سنت-جن بھگت-جن (پرماتما دے گن گاندے رہندے ہن۔
آپنے مالک-پربھو (دا نام) ہر ویلے سمر سمر کے (سنت جن آپنے اندروں) سارے پاپ دور کرا لیندے ہن۔
ہے بھائی! (اس سریر-گھر وچ سنت جناں نے) پرماتما دی پوتر سفتِ-سالاہ دی بانی گا کے، پرماتما دے گن گا کے سبھ توں اچا آتمک درجا پراپت کیتا ہے۔
(اس سریر-گھر وچ سنت-جناں نے) اس پرماتما دی سفتِ-سالاہ کیتی ہے جس دا سہیہ سروپ بیان نہیں کیتا جا سکدا، اس پربھو دی اتِ مٹھی سفتِ-سالاہ کیتی ہے جو آتمک اڈولتا پیدا کردی ہے۔
(اس دے سریر-گھر وچ اہ) شبھ سنجوگ آ بندا ہے، اہ سدا کائم رہن والا مہورت آ بندا ہے جدوں (پرماتما دی سفتِ-سالاہ کرن دی) کدے ناہ ہلن والی نینہ رکھی جاندی ہے۔
ہے داس نانک! (جس منکھّ اتے) پربھو جی دیاوان ہندے ہن (اس دے اندر) تکڑی آتمک تاکت پیدا ہو جاندی ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! (سفتِ-سالاہ دی 'ابچل نیو' دی برکتِ نال جس منکھّ دے) من وچ پرماتما آ وسدا ہے (اس دے سریر-مندر وچ آتمک) آنند دے سدا (مانو،) واجے وجدے رہندے ہن۔
(اس دے سررِ-گھر وچوں) سارے بھرم ڈر جھوٹھ ناس ہو جاندے ہن، گرو دے سنمکھ رہِ کے سدا-تھر ہرِ-نام سمرنا (اس منکھّ دا) شریشٹ کرتبّ بن جاندا ہے۔
ہے بھائی! گرو دے سنمکھ رہن والا اہ منکھّ سدا اک-رس سفتِ-سالاہ دی بانی اچاردا رہندا ہے، پرماتما دی سفتِ-سالاہ سن سن کے اس دا من اس دا تن آتمک جیون والا ہو جاندا ہے۔
ہے بھائی! جس منکھّ نوں پرماتما نے آپنا (پیارا) بنا لیا، سارے سکھ اس دے اندر آ اکٹھے ہوئے۔
ہے بھائی! پرماتما دے نام وچ جس منکھّ دا پیار بن جاندا ہے، اس دے (ہردے-) گھر وچ (مانو، دھرتی دے) نوں ہی خزانیاں دے بھنڈارے بھر جاندے ہن۔
ہے نانک! جس داس دے پورے بھاگ جاگ پیندے ہن، اس نوں پرماتما کدے نہیں بھلدا ۔۔2۔۔
ہے بھائی! پربھو-پاتشاہ نے (جس منکھّ دے سر اتے) آپنا ہتھ رکھیا، (اس دے اندروں وکاراں دی) ساری سڑن ناس ہو گئی۔
(اس دے اندروں) دکھاں دا وکاراں دا اڈا ہی ڈھہِ گیا، اس منکھّ دا جیون-منورتھ کامیاب ہو گیا۔
ہری پربھو نے ہکم دے دتا (تے، اس منکھّ دے اندروں مایا) بلا (دا پربھاو) مکّ گیا، سدا-تھر ہرِ-نام سمرن دا دھرم پنّ (اس دے اندر) ودھنا شرو ہو گیا۔