(گرو نانک دی ہٹی وچ) گرو دے شبد دی راہیں (نام دا) لنگر چلّ رہا ہے، (پر بابا لہنا جی دی) نام-کمائی وچ کوئی گھاٹا نہیں پیندا۔
(بابا لہنا جی) اکال پرکھ دی دتی ہوئی نام- دات ونڈ رہے ہن، آپ (بھی) ورتدے ہن تے (ہورناں نوں بھی) دبا-دب دان کر رہے ہن۔
(گرو انگد ساہب دے دربار وچ) مالک اکال پرکھ دی سفت-سالاہ ہو رہی ہے، روہانی دیساں توں (اس دے در تے) نور جھڑ رہا ہے۔
ہے سچے ستگورو (انگد دیو جی)! تیرا دیدار کیتیاں کئی جنماں دی (وکاراں دی) میل کٹی جا رہی ہے۔
(ہے گرو انگد ساہب جی!) گرو (نانک ساہب) نے جو بھی ہکم کیتا، آپ نے سچّ (کرکے منیا، اتے آپ نے) اس دے منن توں نانہ نہیں کیتی؛
(ستگورو جی دے) پتراں نے بچن ن منیا، اہ گرو ول پٹھّ دے کے ہی (ہکم) موڑدے رہے۔
جو لوک کھوٹا دل ہون دے کارن (گرو ولوں) آکی ہوئے پھردے ہن، اہ لوک (دنیا دے دھندھیاں دی) چھٹّ دا بھار بنھ کے چکی رکھدے ہن۔
جس گرو نانک نے اہ رزا-منن دا ہکم پھرمایا، اہ آپ ہی کار کرن والا سی، جس نے اہ (ہکم-کھیڈ) رچی، اس نے آپ ہی بابا لہنا جی نوں ہکم منن دے) سمرتھّ بنایا۔
(پر جیواں دے کیہ وسّ ہے؟ آپنی سمرتھا دے آسرے، اس ہکم-کھیڈ وچ) ن کوئی ہارن والا ہے تے ن کوئی جتن-جوگا ہے ۔۔2۔۔
جس (گرو انگد دیو جی) نے (نمرتا وچ رہِ کے ستگورو دا ہکم منن دی گھال-کمائی) کیتی، اہ منن-جوگ ہو گیا۔ (دوہاں وچوں) کون سریشٹ ہے؟ جوانہ کِ منجی؟ (منجی ہی چنگی ہے، جو نیویں تھاں پلدی ہے۔ اسے تراں جو نیواں رہِ کے ہکم مندا ہے اہ آدر پا لیندا ہے)۔
گرو انگد ساہب دھرم دا راجا ہو گیا ہے، دھرم دا دیوتا ہو گیا ہے، جیواں دیاں ارزوئیاں سن کے پرماتما نال جوڑن دا وچولا-پن کر رہا ہے۔
(ہن) ستگورو (انگد دیو) جو بچن بولدا ہے اکال پرکھ اہی کردا ہے، اہی گلّ ترت ہو جاندی ہے۔
گرو انگد دیو (جی) وڈیائی دی دھمّ پے گئی ہے، سچے کرتار نے پکی کر کے کائم کر دتی ہے۔
سینکڑے سیوکاں والا گرو نانک سریر وٹا کے (بھاو، گرو انگد دیو جی دے سروپ وچ) گدی سمبھال کے بیٹھا ہویا ہے (گرو انگد دیو جی دے اندر گرو نانک ساہب والی ہی جوتِ ہے، کیول سریر پلٹیا ہے)۔
سنگت (گرو انگد دیو جی دا) در (ملّ کے) پریم نال سیوا کر رہی ہے (اتے آپنے آتما نوں پوتر کر رہی ہے، جویں) جنگالی ہوئی دھات مسکلے نال (ساف) ہو جاندی ہے۔
(گرو نانک دے) در تے (گرو انگد) نام دی دات دا سوالی ہے۔ اکال پرکھ دا سچا نام سمرن دی برکتِ نال (گرو انگد ساہب دے مونہ اتے) لالی بنی ہوئی ہے۔
ہے بلونڈ! (گرو انگد دیو جی دی پتنی) (ماتا) کھیوی جی (بھی آپنے پتی وانگ) بڑے بھلے ہن، ماتا کھیوی جی دی چھاں بہت پتراں والی (سنگھنی) ہے (بھاو، ماتا کھیوی جی دے پاس بیٹھیاں بھی ہردے وچ شانتی-ٹھنڈھت پیدا ہندی ہے)۔
(جویں گرو انگد دیو جی دے ستسنگ-روپں) لنگر وچ (نام دی) دولت ونڈی جا رہی ہے، آتمک جیون دین والا نام-رس ونڈیا جا رہا ہے (تویں ماتا کھیوی جی دی سیوا سدکا لنگر وچ سبھ نوں) گھیو والی کھیر ونڈی جا رہی ہے۔
(گرو انگد دیو جی دے در تے آ کے) گرسکھاں دے متھے تاں کھڑے ہوئے ہن، پر گرو ولوں بیمکھاں دے مونہ (ایرکھا دے کارن) پیلے پیندے ہن۔
جدوں (گرو انگد دیو جی نے) مرداں والی گھال گھالی تاں اہ آپنے ستگورو (گرو نانک) دے در تے کبول ہوئے۔
ماتا کھیوی جی دا اہ پتی (گرو انگد دیو ایسا سی) جس نے (ساری) دھرتی (دا بھار) چکّ لیا ہویا سی ۔۔3۔۔
دنیا آکھدی ہے، (گرو نانک) نے ہور پاسے ولوں ہی گنگا چلا دتی ہے۔ اہ اس نے کیہ کیتا ہے؟
جگت دے ناتھ گرو نانک نے ہدّ دا اچا بچن بولیا ہے۔
اس (گرو نانک) نے اچی سرت نوں مدھانی بنا کے، (من-روپ) باسک ناگ نوں نیترے وچ پا کے (بھاو، من نوں کابو کر کے) 'شبد' وچ ریڑکا پایا (بھاو، 'شبد' نوں وچاریا؛ اس تراں)
اس (گرو نانک) نے (اس 'شبد'-سمندر وچوں 'ربی گن'-روپ) چوداں رتن (جویں سمندر وچوں دیوتیاں نے چوداں رتن کڈھے سن) کڈھے تے (اہ ادم کر کے) سنسار نوں سوہنا بنا دتا۔
اس (گرو نانک) نے ایسی سمرتھا وکھائی کِ (پہلاں بابا لہنا جی دا من) جتّ کے اتنی اچی آتما نوں پرکھیا،
(پھر) بابا لہنا جی دے سر اتے (گریائی دا) چھتر دھریا تے (اہناں دی) سوبھا اسمان تک اپڑائی۔
(گرو نانک ساہب دی) آتما (بابا لہنا جی دی) آتما وچ اؤں مل گئی کِ گرو نانک نے آپنے آپ نوں آپنے 'آپے' (بابا لہنا جی) نال سانواں کر لیا۔
ہے ساری سنگت! ویکھو، جو اس (گرو نانک) نے کیتا، آپنے سکھاں تے پتراں نوں پرکھ کے-
جدوں اس نے سدھائی کیتی تاں اس نے (آپنے تھاں لئی بابا) لہنا (جی نوں) چنیا ۔۔4۔۔
پھر (جدوں بابا لہنا جی نوں گریائی ملی تاں) بابا پھیرو جی دے پتر ستگورو نے کھڈور دی رونک ودھائی (بھاو، کرتارپر توں کھڈور آ ٹکے)۔
(ہے ستگورو!) ہور جگت تاں بہت اہنکار کردا ہے، پر تیرے پاس جپ تپ سنجم (آدک دی برکتِ ہون کر کے توں پہلے وانگ غریبی سبھاء وچ ہی) رہا۔
جویں پانی نوں بور خراب کردا ہے تویں منکھاں نوں لبّ تباہ کردا ہے،
(پر) گرو (نانک) دی درگاہ وچ ('نام' دی) ورکھا ہون کر کے (ہے گرو انگد! تیرے اتے) ربی نور (ڈلھکاں مار رہا) ہے۔
توں اہ سیتل سمندر ہیں جس دی تھاہ نہیں پائی جا سکدی۔
جو (جگت دے) نوں ہی خزانے-روپن پربھو دا نام-خزانا ہے، (ہے گرو!) (اہ خزانا) تیرے ہردے وچ نکا-نک بھریا ہویا ہے۔
(ہے گرو انگد!) جو منکھّ تیری نندیا کرے اہ (آپے ہی) تباہ ہو جاندا ہے (اہ آپے ہی آپنی آتمک موت سہیڑ لیندا ہے)۔
سنسارک جیاں نوں تاں نیڑے دے ہی پدارتھ دسدے ہن (اہ دنیا دی خاتر نندیا دا پاپ کر بیٹھدے ہن، اس دا سٹا نہیں جاندے، پر ہے گرو!) تینوں اگانہ واپرن والا ہال بھی سجھدا ہے۔
پھر بابا پھیرو جی دے پتر ستگورو (انگد دیو جی) نے کھڈور نوں بھاگ لایا ۔۔5۔۔