جنھاں کورواں دے درجودھن ورگے (بلی) بھرا سن، اہ بھی (اہ مان کردے رہے کِ) اساڈی (پاتشاہی) اساڈی (پاتشاہی)، (پانڈو کیہ لگدے ہن اس دھرتی دے؟)؛
(کرکھیتر دے جنگ ویلے) اٹھتالیاں کوہاں وچ اہناں دی سینا دا کھلار سی (پر کدھر گئی بادشاہی تے کدھر گیا اہ چھتر؟ کرکھیتر دے جنگ وچ) گرجھاں نے اہناں دیاں لوتھاں کھادھیاں ۔۔2۔۔
راون ورگے وڈے بلی راجے دی لنکا ساری دی ساری سونے دی سی،
(اس دے مہلاں دے) دروازے تے ہاتھی بجھے کھلوتے سن، پر آخر کیہ بنیا؟ اک پل وچ سبھ کجھ پرایا ہو گیا ۔۔3۔۔
(سو، اہنکار کسے چیز دا بھی ہووے اہ ماڑا ہے؛ اہنکار وچ ہی آ کے) جادواں نے درباسا نال مسخری کیتی تے اہ پھل پائیو نے (کِ ساری کل ہی مکّ گئی)۔
(پر شکر ہے) آپنے داس نامدیو اتے پرماتما نے کرپا کیتی ہے تے نامدیو (مان تیاگ کے) پرماتما دے گن گاؤندا ہے۔4۔1۔بھاو: اہنکار، چاہے کسے چیز دا بھی ہووے، ماڑا ہے ۔۔4۔۔1۔۔
(پربھو دے نام دا ویراگی بن کے) میں آپنیاں دسے ویراگن اندریاں نوں آپنے وسّ وچ کر لیا ہے، (میرے اندروں ہن) پنج کامادکاں دا کھرا-کھوج ہی مٹ گیا ہے (بھاو، میرے اتے اہ آپنا زور نہیں پا سکدے)؛
میں آپنی رگ-رگ نوں نام امرت دے سروور نال بھر لیا ہے تے (مایا دے) زہر دا پورن تور تے ناس کر دتا ہے ۔۔1۔۔
ہن میں مڑ مڑ جنم مرن وچ نہیں آوانگا،
(کیونکِ) میں چتّ جوڑ کے پربھو دی سفت-سالاہ دی بانی اچاردا ہاں تے آپنے آتما نوں (سہیہ جیون دی) سکھیا دیندا رہندا ہاں ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
آپنے ستگرو دی چرنیں لگّ کے، گرو اگے ارزوئی کر کے (کال دے ہتھوں) میں (اس دا) بھیانک کہاڑا کھوہ لیا ہے۔
(کال پاسوں ڈرن دے تھاں) میں الٹا بھگت جناں توں ڈردا ہاں (بھاو، ادب کردا ہاں) تے اہناں دا ہی سیوک بن گیا ہاں ۔۔2۔۔
اس سنسار دے بندھناں توں میری تدوں ہی خلاسی ہو سکدی ہے جے میں مایا دے موہ وچ نا پھساں؛
مایا (دا موہ) ہی جنم مرن دے گیڑ وچ پین دا مول ہے، اس نوں تیاگ کے ہی پربھو دا دیدار ہو سکدا ہے ۔۔3۔۔
اس تریکے نال جو منکھّ پربھو دی بھگتی کردے ہن؛ اہناں دا ہریک کسم دا سہم دور ہو جاندا ہے۔
نامدیو آکھدا ہے-(ہے بھائی! بھیکھی بیراگی بن کے) باہر بھٹکن دا کوئی لابھ نہیں؛ (جہڑے سنجم اساں دسے ہن) اہناں سنجماں دی راہیں پرماتما دی پراپتی ہو سکدی ہے ۔۔4۔۔2۔۔
جویں مارواڑ (دیس) وچ پانی پیارا لگدا ہے، جویں اوٹھ نوں ویل پیاری لگدی ہے،
جویں ہرن نوں رات ویلے (گھنڈیہیڑے دی) آواز پیاری لگدی ہے، جویں میرے من وچ سوہنا رام لگدا ہے ۔۔1۔۔
ہے میرے سوہنے رام! تیرا نام سوہنا ہے، تیرا روپ سوہنا ہے اتے تیرا رنگ بہت سوہنا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جویں دھرتی نوں مینہ پیارا لگدا ہے، جویں بھورے نوں پھلّ دی سگندھی پیاری لگدی ہے،
جویں کوئل نوں امب پیارا لگدا ہے، تویں میرے من وچ سوہنا رام پیارا لگدا ہے ۔۔2۔۔
جویں چکوی نوں سورج پیارا لگدا ہے؛ جویں ہنس نوں مانسروور پیارا لگدا ہے؛
جویں جوان استری نوں (آپنا) خسم پیارا لگدا ہے، تویں میرے من وچ سوہنا رام پیارا لگدا ہے ۔۔3۔۔
جویں بالک نوں ددھّ پیارا لگدا ہے، جویں پپیہے دے مونہ نوں بدل پیارا لگدا ہے،
مچھی نوں جویں پانی پیارا لگدا ہے، تویں میرے من وچ سوہنا رام پیارا لگدا ہے ۔۔4۔۔
(جوگ) سادھنا کرن والے، (جوگ-سادھناں وچ) پگے ہوئے جوگی تے سارے منی (سوہنے رام دا درشن کرنا) چاہندے ہن، پر کسے ورلے نوں دیدار ہندا ہے؛
(ہے میرے سوہنے رام! جویں) سارے بھوناں (دے جیواں) نوں تیرا نام پیارا ہے، تویں ہی میں نامے دے من وچ بھی توں بیٹھل پیارا ہیں ۔۔5۔۔3۔۔
پہلاں پہل (جو جگت بنیا ہے اہ، مانو) کول پھلاں دا کھیت ہے،
سارے جیء جنت اس (کول پھلاں دے کھیت) دے ہنس ہن۔
پرماتما دی اہ رچنا ناچ کر رہی ہے۔ اہ پربھو دی مایا (دی پریرنا) توں سمجھو ۔۔1۔۔
پہلاں پرش (اکال پرکھ) پرگٹ ہویا {"آپینھھے آپُ ساجیو، آپینھھے رچیو ناؤ"}۔
پھر اکال پرکھ توں مایا (بنی) ("دیی کدرتِ ساجیئ")۔
اس مایا دا اتے اس اکال پرکھ دا (میل ہویا) ("کرِ آسنُ ڈٹھو چاؤ")۔
(اس تراں اہ سنسار) پرماتما دا اک سوہنا جہا باغ (بن گیا ہے، جو) اؤں نچّ رہا ہے جویں (کھوہ دیاں) ٹنڈاں وچ پانی نچدا ہے (بھاو، سنسار دے جیو مایا وچ موہت ہو کے دوڑ-بھجّ کر رہے ہن، مایا دے ہتھاں اتے نچّ رہے ہن) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
استریاں مرد سبھ نچّ رہے ہن،
(پر اہناں سبھناں وچ) پرماتما توں بنا کوئی ہور نہیں ہے۔
(ہے بھائی! اس وچ) شکّ نا کر،
(اس سمبندھی) بھرم دور کر دیہ۔
ہریک استری-مردر وچ پرماتما دے بچن ہی اکّ-رس ہو رہے ہن (بھاو، ہریک جیو وچ پرماتما آپ ہی بول رہا ہے) ॥2۔۔