ہے نانک! اہ منکھّ سارے دکھاں دے ناس کرن والے پربھو دی سرن پیا رہندا ہے، اتے اندر باہر ہر تھاں پربھو نوں آپنے انگ-سنگ وسدا ویکھدا ہے ۔۔2۔۔22۔۔108۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
(ہے پربھو! تیرا) درسن کردیاں (جیواں دے) سارے وکار دور ہو جاندے ہن۔
(ہے پربھو! میہر کر) کدے بھی میری نزر توں اہلے ناہ ہو، سدا میری جند دے نال وسدا رہُ ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے میرے پریتم پربھو! ہے جیواں دی جند دے آسرے! ہے سوامی!
توں سبھ دے دل دی جانن والا ہیں اتے سبھ وچ ویاپک ہیں ۔۔1۔۔
(ہے پربھو! توں بیئنت گناں دا مالک ہیں) میں تیرے کیہڑے کیہڑے گن چیتے کر کے آپنے ہردے وچ وساواں؟
ہے پربھو! (کرپا کر) میں آپنے ہریک ساہ دے نال تینوں ہی یاد کردا رہاں ۔۔2۔۔
ہے کرپا دے خزانے! ہے غریباں اتے دیا کرن والے پربھو!
سارے جیواں دی توں آپ ہی پالنا کردا ہیں ۔۔3۔۔
ہے پربھو! تیرا سیوک اٹھے پہر تیرا نام جپدا رہندا ہے۔
(پر) ہے نانک! (اہی منکھّ سدا نام جپدا ہے، جس نوں) پربھو نے آپ ہی اہ لگن لائی ہے ۔۔4۔۔23۔۔109۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی! منکھّ دا اہ) سریر، دھن، جوانی (ہریک ہی) سہجے سہجے (منکھّ دا) ساتھ چھڈدا جاندا ہے،
(پر اہناں دے موہ وچ پھسیا ہویا منکھّ) پرماتما دے نام دا بھجن نہیں کردا، ماڑے کمّ کردیاں کردیاں کالے کیساں والی امر توں دھولیاں والی امر آ جاندی ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! کئی کسماں دے کھانے نتّ کھاندیاں مونہ دے دند بھی گھس کے کمزور ہو جاندے ہن، تے آخر ڈگّ پیندے ہن۔
ممتا دے پنجے وچ پھس کے منکھّ (آتمک جیون دی راسِ پونجی) لٹا لیندا ہے۔ ماڑے کمّ کردیاں اس دے اندر دیا-ترس دا نواس نہیں ہندا ۔۔1۔۔
(ہے بھائی! اہ سنسار) وڈے وکاراں اتے بھارے دکھاں دا سمندر ہے (بھجن توں کھنجھیا ہویا) منکھّ اس (سمندر) وچ ڈبیا رہندا ہے۔
ہے نانک! جیہڑے منکھّ مالک-پربھو دی سرن آ پئے، اہناں نوں پربھو نے بانہ پھڑ کے (اس سمندر وچوں) کڈھّ لیا، (اہ اس دا مڈھّ-کدیماں دا سبھاؤ ہے) ॥2۔۔24۔۔110۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
ہے میرے ویر! ہے میرے متر! جس منکھّ دے چتّ وچ پیارا پربھو آ وسدا ہے،
بھیڑے بندے اتے ویری اس نوں نکسان اپڑان دے جتن کردے تھکّ جاندے ہن (اسدا کجھ بھی وگاڑ نہیں سکدے، اس دے ہردے وچ سدا) آنند بنیا رہندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے متر! کرتار نے (جدوں بھی کسے دی) سہائتا کیتی، اس دا ہریک روگ دور ہو گیا، (اس نال کسے دا بھی کیتا ہویا) کوئی چھل کامیاب ناہ ہویا۔
پریتم پربھو دا نام ہردے وچ وسان دی برکت نال اس منکھّ دے اندر شانتی سکھ اتے انیکاں آنند پیدا ہو گئے ۔۔1۔۔
ہے پربھو! میری اہ جند، میرا اہ سریر، میرا اہ دھن-سبھ کجھ تیرا دتا سرمایا ہے۔ توں میرا سوامی سبھ تاکتاں دا مالک ہیں۔
توں آپنے سیوک نوں (اپادھیاں ویادھیاں توں سدا) بچان والا ہیں۔ ہے نانک! (آکھ-ہے پربھو!) میں بھی تیرا ہی داس ہاں، تیرا ہی غلام ہاں (مینوں تیرا ہی بھروسا ہے) ॥2۔۔25۔۔111۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
ہے بھائی! گوبند دا نام سمر کے (اس منکھّ دے من اندر) سکھ ہی سکھ بن گیا،
جس منکھّ نے ہریک دے دل دی جانن والے سجان پربھو دا نام سمریا۔ اس اتے کسے دی چوٹ کارگر ناہ ہو سکی، اس دے اندر سدا کائم رہن والا سکھ پیدا ہو گیا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! جس پربھو دے اہ سارے جیء جنت ہن (اہناں نوں) سکھی بھی اس نے آپ ہی کیتا ہے (سکھی کرن والا بھی آپ ہی ہے)۔ پربھو دی بھگتی کرن والیاں نوں اہی سدا کائم رہن والا سہارا ہے۔
ہے بھائی! پربھو آپنے سیوکاں دی ازت آپ ہی رکھدا ہے۔ بھگت اس پربھو اتے ہی بھروسا رکھدے ہن، جو سارے ڈراں دا ناس کرن والا ہے ۔۔1۔۔
(ہے بھائی! جیہڑا منکھّ پربھو دا نام سمردا ہے، پربھو اس دا) برا چتون والے ویریاں نوں چن کے کڈھّ دیندا ہے (اہناں دی سگوں سیوک نال) پیار دی سانجھ بن جاندی ہے (اہناں دے اندروں اس سیوک واستے) ویر بھاو مٹ جاندا ہے۔
ہے نانک! سیوک دے ہردے وچ سکھ آتمک اڈولتا اتے بہت آنند بنے رہندے ہن۔ سیوک پرماتما دے گن اچار اچار کے آتمک جیون پراپت کردا رہندا ہے ۔۔2۔۔26۔۔112۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
ہے بھائی! جنھاں منکھاں اتے پرماتما دیاوان ہندا ہے،
گرو اہناں دے سارے کمّ سرے چاڑھ دیندا ہے۔ اہ منکھّ گرو دی اوٹ ہر ویلے چتار کے سدا پرسنّ رہندے ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! پربھو نے (جنھاں آپنے سیوکاں دی) سہائتا کیتی، اہناں دے سارے ویری ناس ہو گئے (ویر-بھاو چتونوں ہٹ گئے)۔
پربھو نے آپنے سیوکاں نوں (سدا) آپنے گل نال لا کے (اہناں دی) سہائتا کیتی، اہناں نوں آپنے لڑ لا کے (دوکھیاں توں) بچایا ۔۔1۔۔