نانک آکھدا ہے- پرماتما زندگی دین والا ہے (اسے دی ہزوری وچ ارداس کرنی چاہیدی ہے کِ) ہے پربھو! جتھے تیری رزا ہے اتھے سانوں رکھّ (بھاو، آپنی رزا وچ رکھّ تے سمرن دی داتِ بخش ۔۔5۔۔19۔۔
آسا مہلا 1 ۔۔
(نام دی برکتِ نال وکاراں توں بچیا ہویا) منکھا سریر ہی (اچّ-جاتیا) براہمن ہے، (پوتر ہویا) من (براہمن دی) دھوتی ہے۔
پرماتما نال ڈونگھی جان-پچھان جنیؤ ہے تے پربھو-چرناں وچ جڑی ہوئی سرتِ دبھّ دا چھلا۔
میں تاں (ہے پانڈے!) پرماتما دا نام ہی (دچھنا) منگدا ہاں، سفتِ-سالاہ ہی منگدا ہاں،
تاکِ گرو دی کرپا نال (نام سمر کے) پرماتما وچ لین رہاں ۔۔1۔۔
ہے پانڈے! توں بھی اسے تراں پرماتما دے گناں دا وچار کر۔
پرماتما دے نام وچ ہی سچّ ہے، میں تاں پرماتما دا نام-سمرن (-روپ وید) پڑھدا ہاں، پربھو دے نام وچ ہی ساریاں دھارمک رسماں آ جاندیاں ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے پانڈے!) باہرلا جنیؤ اتنا چر ہی ہے، جتنا چر جوتِ سریر وچ موجود ہے (پھر اہ کس کمّ؟)۔
پربھو دا نام ہردے وچ سامبھ-اہیبھ ہے دھوتی اہی ہے ٹکا۔
اہ نام ہی لوک پرلوک وچ ساتھ نبھاہندا ہے۔
(ہے پانڈے!) نام وسار کے ہور ہور دھارمک رسماں ناہ بھالدا پھر ۔۔2۔۔
(نام وچ جڑ کے) مایا دا موہ (آپنے اندروں) چنگی تراں ساڑ دے-اہی ہے دیو-پوجا۔
ہر تھاں اک پرماتما نوں ویکھ، (ہے پانڈے!) اس توں بنا کسے ہور دیوتے نوں ناہ لبھدا رہُ۔
جیہڑا منکھّ ہر تھاں ویاپک پرماتما نوں پچھان لیندا ہے، اس نے مانو دسویں دوار وچ سمادھی لائی ہوئی ہے۔
جو منکھّ پربھو دے نام نوں سدا آپنے مونہ وچ رکھدا ہے (اچاردا)، اہ (وید آدک پستکاں دے) وچار پڑھ رہا ہے ۔۔3۔۔
(ہے پانڈے! پربھو-چرناں نال) پریت (جوڑ، اہ) ہے (مورتی نوں) بھوگ، (اس دی برکتِ نال) من دی بھٹکنا دور ہو جاندی ہے، ڈر لہِ جاندا ہے۔
پربھو-راکھے دا تیز (آپنے اندر پرکاش کر) کوئی کامادک چور نیڑے نہیں ڈھکدا۔
جو منکھّ اک پرماتما نال ڈونگھی سانجھ پاندا ہے اس نے، مانو، متھے اتے تلک لایا ہویا ہے۔
جو آپنے اندر-وسدے پربھو نوں پچھاندا ہے اہ چنگے مندے کمّ دی پرکھ سکھّ لیندا ہے (اہی ہے اسل ببیک) ॥4۔۔
(ہے پانڈے!) پرماتما نریاں دھارمک رسماں نال وسّ وچ نہیں کیتا جا سکدا،
وید آدک پستکاں دے پاٹھ پڑھیاں بھی اس دی کدر نہیں پے سکدی۔
جس پرماتما دا بھید اٹھاراں پراناں تے چار ویداں نے ناہ لبھا،
ہے نانک! ستگورو نے (سانوں) اہ (اندر باہر ہر تھاں) وکھا دتا ہے ۔۔5۔۔20۔۔
آسا مہلا 1 ۔۔
گرو دے سنمکھ رہن والا منکھّ ہی پرماتما دا داس بندا ہے،
اہی منکھّ (اسل) سیوک ہے داس ہے بھگت ہے۔
(اس نوں اہ سدا یکین رہندا ہے کِ) جس پربھو نے اہ سرشٹی رچی ہے اہی اس نوں مڑ ناس کردا ہے،
اس توں بنا کوئی دوجا اس ورگا نہیں ہے ۔۔1۔۔
گرو دے شبد دی راہیں پرماتما دا سدا-تھر نام وچار کے-
گرو دے سنمکھ رہن والے بندے سدا-اٹلّ پربھو دے دربار وچ سرخرو ہندے ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
گرو دے سنمکھ رہِ کے کیتی ہوئی ارزوئی تے ارداس ہی اسل (ارزوئی ارداس) ہے،
مہل دا مالک کھسم-پربھو اس ارداس نوں سندا ہے تے آدر دیندا ہے (شاباش آکھدا ہے)،
آپنے سدا-اٹلّ تخت اتے (بیٹھا ہویا پربھو) اس سیوک نوں سددا ہے،
تے اہ سبھ کجھ کرن دے سمرتھّ پربھو اس نوں مان-آدر دیندا ہے ۔۔2۔۔
(ہے پربھو!) گرمکھِ نوں تیرا ہی تان ہے تیرا ہی آسرا ہے،
گرو دا شبد ہی اس دے پاس سدا-تھر رہن والا پروانا ہے،
گرمکھِ پرماتما دی رزا نوں (سر متھے تے) مندا ہے، جگت وچ سوبھا کھٹّ کے جاندا ہے،
گر-شبد دی سچی راہداری دے کارن اس دی زندگی دے رستے وچ کوئی وکار روک نہیں پاندا ۔۔3۔۔
پنڈت لوک وید پڑھدے ہن تے ہورناں نوں ویاکھیا کر کے سناندے ہن،
پر (نری ودیا دے مان وچ رہِ کے) اہ بھید نہیں جاندے کِ پرماتما دا نام-پدارتھ اندر ہی موجود ہے۔
پر اہ سمجھ گرو دی سرن پین توں بنا نہیں آؤندی،
کِ سدا-تھر پربھو ہریک دے اندر ویاپک ہے ۔۔4۔۔
ہے چوجی پربھو! گرو دے سنکھکھ رہن دا میں کیہ زکر کراں؟ کیہ آکھ کے سناواں؟
توں (اس بھید نوں) آپ ہی جاندا ہیں۔
ہے نانک! گرمکھِ واستے پربھو دا ہی اک دروازا ہے آسرا ہے،
جتھے گرو دے سنمکھ رہِ کے سمرن کرنا اس دی زندگی دا سہارا بنیا رہندا ہے ۔۔5۔۔21۔۔
آسا مہلا 1 ۔۔
(نتّ وکاراں وچ کھچت رہن کرکے) اہ سریر دکھاں دا گھر بنیا پیا ہے (وکاراں دے اسر ہیٹھوں نہیں نکلدا) تے کچے گھڑے سمان ہے (جو ترت پانی وچ گل جاندا ہے)، پیدا ہندا ہے، (ساری امر) دکھّ پاندا ہے تے پھر ناس ہو جاندا ہے۔
(اک پاسے تاں کچے گھڑے ورگا اہ سریر ہے، دوجے پاسے) اہ جگت اک ایسا سمندر ہے جس توں پار لنگھنا بہت اؤکھا ہے، (اس وکار-بھریر سریر دا آسرا لے کے) اس وچوں تریا نہیں جا سکدا، گرو پرماتما دا آسرا لین توں بنا پار نہیں لنگھ سکیدا ۔۔1۔۔
ہے میرے پیارے ہری! میرا تیتھوں بنا ہور کوئی (آسرا) نہیں، تیتھوں بنا میرا کوئی نہیں۔
توں سارے رنگاں وچ سارے روپاں وچ موجود ہیں۔ (ہے بھائی!) جس جیو اتے میہر دی نزر کردا ہے اس نوں بخش لیندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(میرا پربھو-پتیو میرے ہردے-گھر وچ ہی وسدا ہے، پر) اہ بھیڑی سسّ (مایا) مینوں ہردے-گھر وچ ٹکن ہی نہیں دیندی (بھاو، میرے من نوں سدا باہر مائک پدارتھاں دے پچھے بھجائی پھردی ہے) اہ چندری مینوں پتی نال ملن نہیں دیندی۔
(اس چندری توں بچن لئی) میں ستسنگی سہیلیاں دے چرناں دی سیوا کردی ہاں (ستسنگ وچ گرو ملدا ہے)، گرو دی کرپا نال پتی-پربھو میرے تے میہر دی نزر کردا ہے ۔۔2۔۔