(ہے بھائی! اساڈی جیواں دی پرماتما توں وکھری کوئی ہستی نہیں۔ اہ آپ ہی جیواتما-روپا وچ سریراں دے اندر ورت رہا ہے) اہ پرماتما کدے مردا نہیں (ساڈے اندر بھی اہ آپ ہی ہے) سانوں بھی موت توں ڈر نہیں ہونا چاہیدا۔
اہ پرماتما کدے ناس نہیں ہندا، سانوں بھی (وناش دی) کوئی چنتا نہیں ہونی چاہیدی۔
اہ پربھو کنگال نہیں ہے، اسیں بھی آپنے آپ نوں بھکھے-گریب ناہ سمجھیئے۔
اس نوں کوئی دکھّ نہیں پونہدا، سانوں بھی کوئی دکھّ نہیں پوہنا چاہیدا ۔۔1۔۔
(ہے بھائی!) اس پرماتما توں بنا کوئی ہور سانوں مارن دی تاکت نہیں رکھدا۔
جیؤندا رہے سانوں جند دین والا پرماتما (پرماتما آپ سدا کائم رہن والا ہے، اہی سانوں جیواں نوں جند دین والا ہے۔) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
اس پرماتما نوں مایا دے بندھن جکڑ نہیں سکدے (اس واستے اسل وچ) اسیں بھی مایا دے موہ وچ بجھے ہوئے نہیں ہاں۔
اس نوں کوئی مائک دوڑ-بھجّ گرس نہیں سکدی، اسیں بھی دھندھیاں وچ گرسے ہوئے نہیں ہاں۔
(ساڈے اسلے) اس پرماتما نوں وکاراں دی میل نہیں لگّ سکدی، سانوں بھی میل نہیں لگنی چاہیدی۔
اس نوں سدا آنند ہی آنند ہے، اسیں بھی سدا کھڑے ہی رہیئے ۔۔2۔۔
(ہے بھائی!) اس پرماتما نوں کوئی چنتا-فکر نہیں ویاپدا (ساڈے اندر اہ آپ ہی ہے) سانوں بھی کوئی فکر نہیں پوہنا چاہیدا۔
اس اتے مایا دا پربھاو نہیں پیندا، ساڈے اتے بھی کیوں پئے؟
اس پرماتما نوں مایا دا مالک نہیں دبا سکدا، سانوں بھی مایا دی ترشنا نہیں ویاپنی چاہیدی۔
جدوں اہ پرماتما پوتر-سروپ ہے (اہی ساڈے اندر موجود ہے) تاں اسیں بھی سدھّ-سروپ ہی رہنے چاہیدے ہاں ۔۔3۔۔
(ہے بھائی!) ساڈی کوئی وکھری ہوند نہیں ہے (سبھناں وچ) اہ پرماتما آپ ہی آپ ہے۔
اس لوک وچ تے پرلوک وچ ہر تھاں اہ پرماتما آپ ہی آپ ہے۔
ہے نانک! جدوں گرو نے (ساڈے اندروں ساڈی متھی ہوئی وکھری ہستی دے) بھرم دور کر دتے جو (ساڈے اس نال اکّ-روپ ہون دے راہ وچ) وگھن (پا رہے سن)،
تدوں اسیں اس (پرماتما) نوں مل کے اس نال اکّ-مک ہو جاندے ہاں ۔۔4۔۔32۔۔83۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
ہے ماں! (پربھو نوں پیاری ہو چکی ست-سنگن جیو-استری دی) سیوا انیکاں تریکیاں نال کرنی چاہیدی ہے۔
اہ جند اہ پران تے (آپنا) دھن (سبھ کجھ) اس دے اگے رکھّ دینا چاہیدا ہے۔
(ہے! ماں جے میرے اتے کرپا ہووے تاں) میں بھی اہنکار تیاگ کے اس دا پانی ڈھون تے اس نوں پکھا جھلن دی سیوا کراں۔
(اس جیو-استری توں) انیکاں واری سدکے ہونا چاہیدا ہے ۔۔1۔۔
ہے میری ماں! جیہڑی جیو-استری پربھو-پتیو نوں پیاری لگّ پیندی ہے اہی سہاگ-بھاگگ والی ہو جاندی ہے۔
(جے میرے اتے میہر ہووے، جے میرے بھاگ جاگن تاں) میں بھی اس سہاگن دی سنگتِ وچ مل بیٹھاں ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے ماں! اہناں دیاں داسیاں دی پانی ڈھون والی بناں،
اہناں سہاگناں دی چرن-دھوڑ میری جند دے نال ٹکی رہے۔
میرے متھے اتے (پوربلے کرماں دا) بھاگ جاگ پئے تاں میں اہناں سہاگناں دی سنگتِ ہاسل کراں،
(ہے ماں! سہاگناں دی سنگتِ دا سدکا ہی) کھسم-پربھو آپنے پریم-رنگم وچ آ کے مل پیندا ہے ۔۔2۔۔
(لوک دیوتیاں آدک نوں وسّ کرن لئی کئی منتراں دے جاپ کردے ہن۔ کئی جنگلاں وچ جا کے دھونیاں تپاندے ہن، تے ہور انیکاں سادھن کردے ہن۔ کئی لوک تیرتھ-اشنان آدک متھے ہوئے دھارمک کرم کردے ہن، جگّ-ہوم آدک کردے ہن۔ پر، ہے ماں! اہناں سہاگناں دی سنگتِ دے وٹے وچ) میں سارے جاپ سارے تپ ہور سارے سادھن دین نوں تیار ہاں،
سارے (متھے ہوئے) دھارمک کرم سارے جگّ-ہوم بھیٹا کرن نوں تیار ہاں۔
(میری اہ تانگھ ہے کِ) اہنکار چھڈّ کے موہ تیاگ کے میں اہناں سہاگناں دے چرناں دی دھوڑ بن جاواں،
(کیونکِ، ہے ماں!) اہناں سہاگناں دی سنگتِ وچ رہِ کے ہی میں پربھو-پتیو نوں اہناں اکھاں نال ویکھ سکانگی ۔۔3۔۔
(ہے ماں!) میں دن رات اہناں دی سیوا دا سادھن کردی رہاں۔
میں پل پل اہی سکھنا سکھدی ہاں (کِ مینوں اہناں سہاگناں دی سنگتِ ملے۔)
بخشنہار گپال گوبند-پربھو جی اس اتے دیاوان ہو جاندے ہن،
ہے نانک! جیہڑی جیو-استری سادھ سنگتِ وچ جا پہنچدی ہے ۔۔4۔۔33۔۔84۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
ہے متر! (جیہڑا منکھّ) پرماتما دی پریتِ (آپنے ہردے وچ وساندا ہے اس نوں) سدا آتمک آنند ملیا رہندا ہے،
پربھو دی پریت دا سدکا (اس نوں) کوئی دکھّ پوہ نہیں سکدا،
پربھو دی پریت دا سدکا (اہ منکھّ آپنے اندروں) ہؤمے دی میل دور کر لیندا ہے،
(پربھو دی اہ پریتِ اس نوں) سدا پوتر جیون والا بنائی رکھدی ہے ۔۔1۔۔
ہے متر! سنو، (پرماتما نال پایا ہویا) پریم-پیار ایسی داتِ ہے،
کِ اہ ہریک جیو دی جند دا ہریک جیو دے پراناں دا آسرا بن جاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے متر! (جس منکھّ دے ہردے وچ) پرماتما دی پریتِ (آ وسی اس نوں، مانو) سارے خزانے (پراپت) ہو گئے،
پربھو دی پریت دا دوارا اس دے ہردے وچ (جیون نوں) پوتر کرن والا ہرِ-نام (آ وسدا ہے)،
پربھو دی پریت دا سدکا (اہ لوک پرلوک وچ) سدا سوبھا-وڈیائی والا بنیا رہندا ہے،
پربھو دی پریت دا سدکا اس دی ہریک کسم دی چنتا مٹ جاندی ہے ۔۔2۔۔
ہے متر! (جس منکھّ دے ہردے وچ) پرماتما دی پریتِ (آ وسدی ہے) اہ اس سنسار-سمندر توں پار لنگھ جاندا ہے،
پربھو دی پریت دا سدکا اہ جم-دوتاں توں بھے نہیں کھاندا (اس نوں آتمک موت پوہ نہیں سکدی۔
پربھو دی پریت دا سدکا اہ آپ وکاراں توں بچیا رہندا ہے تے) ہور سبھناں نوں (وکاراں توں) بچا لیندا ہے۔
(ہے متر!) پرماتما دی پریتِ (ہی اک ایسی راسِ-پونجی ہے جو) سدا منکھّ دے نال ساتھ کردی ہے ۔۔3۔۔
(پر، ہے متر! پرماتما نال پریتِ جوڑنی کسے منکھّ دے آپنے وسّ دی گلّ نہیں) آپنے ادم نال ناہ کوئی منکھّ (پرماتما دے چرناں وچ) جڑیا رہِ سکدا ہے تے ناہ کوئی (وچھڑ کے) کراہے پیندا ہے۔
جس منکھّ اتے پربھو دیاوان ہندا ہے اس نوں سادھ سنگتِ وچ ملاندا ہے (تے، سادھ سنگتِ وچ ٹک کے اہ پرماتما نال پیار پانا سکھّ لیندا ہے)۔
نانک آکھدا ہے- میں تیتھوں کربان جاندا ہاں،
ہے پربھو!توں ہی سنتاں دی اوٹ ہیں توں ہی سنتاں دا تان-بل ہیں ۔۔4۔۔34۔۔85۔۔
آسا مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی! جے کسے نے) راجا بن کے راج (دا انند بھی) مان لیا،
(لوکاں اتے) ودھیکیاں کر کر کے مال-دھن بھی جوڑ لیا،