ہے بھائی! جس وڈبھاگی منکھّ نوں گرو مل پیندا ہے، اہ سدا پرماتما دا نام سمردا ہے ۔۔3۔۔
ہے بھائی! سدا-تھر رہن والا پرماتما (ہی) سدا پوتر ہے، سدا-تھر پربھو دی سفت-سالاہ پوتر ہے۔
ہے بھائی! اہ سفت-سالاہ اس منکھّ نوں ملدی ہے جس اتے پربھو میہر دی نزر کردا ہے،
تے، اہو جہا کوئی منکھّ کروڑاں وچوں ہی اک لبھدا ہے۔
ہے نانک! جیہڑا منکھّ سدا-تھر پربھو دے نام وچ رنگیا رہندا ہے، (پربھو دی سفت-سالاہ) سن سن کے اس دا من پوتر ہو جاندا ہے، اس دا سریر پوتر ہو جاندا ہے ۔۔4۔۔2۔۔
سورٹھِ مہلا 5 دتکے ۔۔
ہے بھائی! جدوں تک (منکھّ دا) اہ من (کسے نال) موہ (تے کسے نال) ویر مندا ہے، تدوں تک (اس دا پرماتما نال) ملاپ دور دی گلّ ہندی ہے،
(کیونکِ جدوں تک اہ کسے نوں) آپنا (تے کسے نوں) بغانا (منن دیاں) وچاراں کردا ہے، تدوں تک (اس دے اندر) مایا (دے موہ دا) پردا بنیا رہندا ہے (جو اس نوں پرماتما نالوں وچھوڑی رکھدا ہے) ॥1۔۔
ہے پربھو! مینوں اہو جہی اکل بخش،
(کِ) میں گرو دی (دسی) سیوا کردا رہاں، گرو دے چرناں دا آسرا پھڑی رکھاں۔ (اہ آسرا) مینوں رتا-بھر سمے لئی بھی ناہ بھلے رہاؤ۔۔
ہے مورکھ غافل من! ہے چنچل من! تینوں کدے اہ نہیں سجھی،
کِ توں جند دے مالک پربھو نوں بھلا کے ہورناں (دے موہ) وچ مست رہندا ہیں، (تے کامادک) ویریاں نال جوڑ جوڑی رکھدا ہیں ۔۔2۔۔
ہے بھائی! سادھ سنگتِ وچوں میں تاں اہ اکل سکھی ہے کِ جیہڑا منکھّ اپنتّ نال نہیں چمبڑیا رہندا، اس اتے چنتا-فکر زور نہیں پا سکدا۔
(تانہیئیں) میں پرماتما نالوں ٹٹے ہوئے منکھّ دی گلّ نوں اؤں سمجھ چھڈدا ہاں جویں اہ ہوا دا جھوکا ہے (اک پاسیوں آیا، دوجے پاسے لنگھ گیا) ॥3۔۔
ہے بھائی! (منکھّ دا) اہ من کروڑاں پاپاں ہیٹھ دبیا رہندا ہے (اس من دی مند-بھاگتا بابت) کجھ کہا نہیں جا سکدا۔
ہے داس نانک! (پربھو-در تے ہی ارداسِ کر تے آکھ-) ہے پربھو! میں نمانا تیری سرن آیا ہاں (میرے وکاراں دا) سارا لیکھا مکا دیہ ۔۔4۔۔3۔۔
سورٹھِ مہلا 5 ۔۔
ہے بھائی! پرتر، استری، گھر دے ہور بندے تے زنانیاں (سارے) مایا دے ہی ساک ہن۔
اخیر ویلے (اہناں وچوں) کوئی بھی تیرا مددگار نہیں بنیگا، سارے جھوٹھا ہی پیار کرن والے ہن ۔۔1۔۔
ہے منکھّ! (نرا اس) سریر نوں ہی کیوں لاڈاں نال پالدا رہندا ہیں؟
(جویں) دھوآں، (جویں) بدل (اڈّ جاندا ہے، تویں اہ سریر) ناس ہو جائگا۔ سرف پرماتما دا بھجن کریا کر، اہی اسل پیار کرن والا ہے رہاؤ۔۔
ہے بھائی! (پرماتما نے) مایا دے تنّ گناں دے اسر ہیٹھ رہن والا تیرا سریر بنا دتا، (اہ انت نوں) پانی دے، کتیاں دے، جاں، مٹی دے ہوالے ہو جاندا ہے۔
توں اس سریر-گھر وچ (آپنے آپ نوں) امر سمجھ کے بیٹھا رہندا ہیں، تے جگت دے مول پرماتما نوں بھلا رہا ہیں ۔۔2۔۔
ہے بھائی! انیکاں تریکیاں نال (پرماتما نے تیرے سارے انگ) منکے بنائے ہن؛ (پر سواساں دے) کچے دھاگے وچ پروئے ہوئے ہن۔
ہے نمانے جیو! اہ دھاگا (آخر) ٹٹّ جائگا، (ہن اس سریر دے موہ وچ پربھو نوں وساری بیٹھا ہیں) پھر سما وہا جان تے ہتھ ملینگا ۔۔3۔۔
ہے بھائی! جس پرماتما نے تینوں پیدا کیتا ہے، پیدا کر کے تینوں سوہنا بنایا ہے اس نوں دن رات (ہر ویلے) سمردا رہا کر۔
ہے داس نانک! (ارداس کر تے آکھ-) ہے پربھو! (میرے اتے) میہر کر، میں گرو دا آسرا پھڑی رکھاں ۔۔4۔۔4۔۔
سورٹھِ مہلا 5 ۔۔
ہے بھائی! وڈی کسمتِ نال مینوں پورا گرو مل پیا ہے، میرے من وچ آتمک جیون دی سوجھ پیدا ہو گئی ہے۔
ہن مینوں آپنے مالک دا سہارا ہو گیا ہے، کوئی اس مالک دی برابری نہیں کر سکدا ۔۔1۔۔
ہے بھائی! میں آپنے گرو توں کربان جاندا ہاں،
(گرو دی کرپا نال) میرے ہردے-گھر وچ آنند بنیا رہندا ہے، اس لوک وچ بھی آتمک اڈولتا دا سکھ مینوں پراپت ہو گیا ہے، تے، پرلوک وچ بھی اہ سکھ ٹکیا رہن والا ہے رہاؤ۔۔
ہے بھائی! (مینوں نشچا ہو گیا ہے کِ جیہڑا) سرجن ہار سبھ دے دل دی جانن والا ہے اہی میرے سر اتے راکھا ہے۔
جدوں دا میں گرو دی چرنیں لگا ہاں، مینوں پرماتما دے نام دا آسرا ہو گیا ہے۔ کوئی ڈر مینوں ہن پوہ نہیں سکدا ۔۔2۔۔
(ہے بھائی! گرو دی کرپا نال مینوں یکین بن گیا ہے کِ) جس پرماتما دا درشن منکھا جنم دا پھل دین والا ہے، جس پرماتما دی ہستی موت توں رہت ہے، اہ اس ویلے بھی (میرے سر اتے) موجود ہے، تے، سدا کائم رہن والا ہے۔
اہ پربھو آپنی پریتِ دی آپنے پیار دی داتِ دے کے آپنے سیوکاں نوں آپنے گل نال لا کے رکھدا ہے ۔۔3۔۔
اہ گرو بڑی وڈیائی والا ہے، اچرج سوبھا والا ہے، اس دی سرن پیاں زندگی دا منورتھ پراپت ہو جاندا ہے۔