ہے بھائی! میں آپنے گرو توں سدکے جاندا ہاں،
(جس دی میہر نال) سرب-ویاپک داتار پربھو جی (سیوکاں اتے) کرپال ہندے ہن، سارے جیواں اتے مہربان ہندے ہن رہاؤ۔۔
ہے داس نانک! (آکھ-) اس پرماتما دی شرن پئے رہو،
جس نے (شرن پئے منکھاں دی) ازت (دکھاں وکاراں دے ٹاکرے تے) چنگی تراں رکھّ لئی،
جس نے اہناں دے سارے دکھّ دور کر دتے۔
ہے میرے بھراوو! (تسی بھی اس دی شرن پے کے) آتمک آنند مانو ۔۔2۔۔28۔۔92۔۔
سورٹھِ مہلا 5 ۔۔
ہے میرے ٹھاکر! ہے سبھ کجھ کر سکن تے کرا سکن والے پربھو! (میری) بینتی سن۔ سارے نکے وڈے جیو تیرے ہی آسرے ہن (تیرا نام ہے 'شرن-جوگ'۔
اسیں جیو تیرے ہی آسرے ہاں) توں آپنے (اس) نام دی لاج رکھّ (تے، ساڈے مایا دے بندھن کٹّ) ॥1۔۔
ہے پیارے پربھو جی! (توں ساڈا خسم ہیں) خسم والا فرز پورا کر۔
(چاہے اسی) بھیڑے ہاں (چاہے اسی) چنگے ہاں، اسیں تیرے ہی ہاں (ساڈے وکاراں دے بندھن کٹّ دے) رہاؤ۔۔
(ہے بھائی! جنھاں سیوکاں دی) پکار سبھ تاکتاں دے مالک پربھو نے سن لئی، اہناں دے (مایا دے) بندھن کٹّ کے پربھو نے اہناں دے جیون سوہنے بنا دتے۔
ہے نانک! (آکھ-) اہناں سیوکاں نوں داساں نوں آدر-مان دے کے آپنے چرناں وچ ملا لیا، تے، سنسار وچ اگھے کر دتا ۔۔2۔۔29۔۔93۔۔
سورٹھِ مہلا 5 ۔۔
ہے بھائی! پیارا پربھو آپنے سیوکاں نوں آپنے دربار وچ آدر-مان دیندا ہے (دنیا دے) سارے جیواں نوں اہناں دے آگیاکار بنا دیندا ہے۔
سیوکاں دا سدا پکھّ کردا ہے، تے، اہناں نوں سنسار-سمندر توں پار لنگھا لیندا ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! (ساڈا کھسم-پربھو) سنت جناں دے سارے کمّ سوار دیندا ہے۔
ساڈا خسم دیناں اتے دیا کرن والا ہے، کرپا دا گھر ہے، کرپا دا خزانا ہے، سبھ تاکتاں دا مالک ہے رہاؤ۔۔
(پرماتما دے سیوکاں نوں سنت جناں نوں) ہر تھاں آدر ملدا ہے (ہر تھاں لوک) جی-آیاں آکھدے ہن۔ (سنت جناں نوں) کسے غلے کوئی تھڑ نہیں رہندی۔
ہے نانک! (آکھ-) پرماتما آپنے سیوکاں نوں بھگتی (دا) سروپا بخشدا ہے (اس تراں) پرماتما دا تیج-پرتاپ (سارے سنسار وچ) روشن ہو جاندا ہے ۔۔2۔۔30۔۔94۔۔
راگ سورٹھِ وچّ گرو تیگبہادر جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
ہے (میرے) من! پرماتما نال پیار بنا۔
(ہے بھائی!) کناں نال پرماتما دی استتِ سنیا کر، اتے، جیبھ نال پرمتاما (دی سفت-سالاہ) دے گیت گایا کر ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! گرمکھاں دی سنگتِ کریا کر، پرماتما دا سمرن کردا رہُ۔ (سمرن دی برکتِ نال) وکاری بھی پوتر بن جاندے ہن۔
ہے متر! (اس کمّ وچ آلس ناہ کر، ویکھ) موت سپّ وانگ مونہ کھولھ کے پئی پھردی ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! آپنے چتّ وچ سمجھ رکھّ کِ (اہ موت) تینوں بھی چھیتی ہی ہڑپّ کر لئیگی۔
نانک (تینوں) آکھدا ہے-(ہن اجے ویلا ہے) پرماتما دا بھجن کر لے، اہ ویلا لنگھدا جا رہا ہے ۔۔2۔۔1۔۔
سورٹھِ مہلا 9 ۔۔
(ہے بھائی! ویکھو، مایا دھاری دی مند-بھاگتا! اس دے) من دی آس من وچ ہی رہِ گئی۔
ناہ اس نے پرماتما دا بھجن کیتا، ناہ ہی اس نے سنت جناں دی سیوا کیتی، تے، موت نے بودی آ پھڑی ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! استری، متر، پتر، گڈیاں، مال-اسباب، دھن-پدارتھ ساری ہی دھرتی-
اہ سبھ کجھ ناسونت سمجھو۔ پرماتما دا بھجن (ہی) اسل (ساتھی) ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! کئی جگ (جوناں وچ) بھٹک بھٹک کے توں تھکّ گیا سی۔ (ہن) تینوں منکھا سریر لبھا ہے۔
نانک آکھدا ہے-(ہے بھائی! پرماتما نوں) ملن دی اہی واری ہے، ہن توں سمرن کیوں نہیں کردا؟ ॥2۔۔2۔۔
سورٹھِ مہلا 9 ۔۔
ہے من! توں کیہڑی بھیڑی سکھیا لے لئی ہے؟
توں پرائی استری، پرائی نندیا دے رس وچ مست رہندا ہیں۔ پرماتما دی بھگتی توں (کدے) نہیں کیتی ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! توں وکاراں توں خلاسی پان دا رستا (اجے تک) نہیں سمجھیا، دھن اکٹھا کرن لئی توں سدا دوڑ-بھج کر رہا ہیں۔