جو (سارے جگت وچ) ہر تھاں موجود ہے۔ ہے بھائی! جو پانی وچ ہے، جو دھرتی وچ ہے، جو (جیواں دے) سارے دکھّ دور کرن والا ہے، اس ہری دی سفتِ-سالاہ دا گیت سدا گانا چاہیدا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے بھائی!) پرماتما نے میری زندگی کامیاب بنا دتی ہے،
(کیونکِ گرو دی کرپا نال) میں اس پرماتما دا نام جپن لگّ پیا ہاں، جو سارے دکھاں دا ناس کرن والا ہے۔
(ہے بھائی!) وکاراں توں خلاسی دوان والا گرو مینوں مل پیا،
(اس کرکے) پرماتما نے میری جیون-جاترا کامیاب کر دتی ہے۔
(ہن) میں سادھ سنگتِ وچ مل کے پربھو دی سفتِ-سالاہ دے گیت گاندا ہاں ۔۔1۔۔
ہے (میرے) من! پرماتما دے نام اتے ہی ڈوری رکھّ،
پرماتما دا نام مایا دے موہ نوں پورن تور تے (اندروں) مکا دیندا ہے۔
(ہے بھائی!) جیہڑا منکھّ دنیا دے کمّ-کار وچ رہندا ہویا مایا دے موہ توں نرلیپ رہندا ہے،
اہ منکھّ پرماتما دے چرناں وچ ملیا رہندا ہے۔
(ہے بھائی!) جیہڑا منکھّ پرماتما دے گن گاندا ہے،
داس نانک اس دے پیریں لگدا ہے ۔۔2۔۔1۔۔7۔۔4۔۔6۔۔7۔۔17۔۔
راگ بلاولُ، گھر 1 وچّ گرو ارجندیو جی دی چار-بنداں والی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
ہے سدا-تھر رہن والے! جو کجھ اکھاں نال دسّ رہا ہے، میرا اس نال سدا موہ بنیا رہندا ہے،
(پر توں اہناں اکھاں نال دسدا نہیں) تینوں میں کس تراں ملاں؟
(ہے پربھو!) کرپا کر کے مینوں (جیون دے سہیہ) رستے اتے تور،
مینوں سادھ سنگتِ دے لڑ نال لا دے ۔۔1۔۔
(ہے بھائی!) اہ سنسار مایا (دے موہ دیاں لہراں نال بھرپور) ہے (اس وچوں) کویں پار لنگھیا جائے؟
(اتر-) گرو جہاز ہے (گرو اس سمندر وچوں) پار لنگھاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے بھائی!) ہوا (وانگ) مایا (جیواں نوں) ہلارے دیندی رہندی ہے،
(اہناں ہلاریاں دے ساہمنے سرف) اہی بندے اڈول رہندے ہن جیہڑے سدا پربھو دی بھگتی کردے ہن۔
اہ منکھّ خشی غمی (دے ہلاریاں) توں وکھرے (نرلیپ) رہندے ہن،
جنھاں منکھاں دے سر اتے گرو آپ راکھی کرن والا ہے ۔۔2۔۔
(ہے بھائی!) سپّ (وانگ) مایا نے سارے جیواں دے دوالے ولیواں پایا ہویا ہے۔
جیو ہؤمے (دی اگّ) وچ سڑے پئے ہن جویں دیویاں نوں ویکھ کے پتنگے سڑدے ہن۔
(مایا-ویڑھیا جیو بھاویں باہرلے بھیکھ آدک دے) سارے سنگار کردا رہے، (پھر بھی اہ) پرماتما نوں مل نہیں سکدا۔
جدوں پرماتما آپ (جیو اتے) دیاوان ہندا ہے، تاں (اس نوں) گرو ملاندا ہے ۔۔3۔۔
(ہے بھائی!) میں (بھی) نام-رتن نوں بھالدی بھالدی (باہر) اداس پھر رہی ساں،
پر اہ نام-ہیرا امولک ہے اہ (باہرلے بھیکھ آدک) اپاواں نال نہیں ملدا۔
(اہ سریر ہی) پرماتما دے رہن دا گھر ہے، اس (سریر) وچ اہ لال وسّ رہا ہے۔
جدوں گرو نے (میرے اندروں بھرم-بھلیکھے دا) پردا کھولھ دتا، میں (اس لال نوں آپنے اندر ہی) ویکھ کے لوں لوں کھڑ گئی ۔۔4۔۔
(ہے بھائی!) جس منکھّ نے (نام-رس) چکھیا ہے، اس نوں (ہی) سواد آیا ہے۔
(پر اہ اہ سواد دسّ نہیں سکدا) جویں گنگا (کوئی سوادلا پدارتھ کھا کے ہورناں نوں دسّ نہیں سکدا اننج آپنے) من وچ بہت گد-گد ہو جاندا ہے۔
اس منکھّ نوں اہ آنند دا سوما پربھو ہر تھاں وسدا دسدا ہے،
ہے داس نانک! جیہڑا منکھّ پربھو دے گن گا گا کے (پربھو وچ) لین رہندا ہے ۔۔5۔۔1۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
(ہے بھائی!) گرو اس نوں سارے سکھ دے دیندا ہے،
جس سیوک نوں پربھو آپنی سیوا-بھگتی وچ لاندا ہے۔
الکھّ اتے ابھیو پرماتما دا نام جپ کے (اس منکھّ دی زندگی دے رستے وچ وکاراں دی کوئی) رکاوٹ نہیں پیندی ۔۔1۔۔
(ہے بھائی! جیہڑا بھی منکھّ) پرماتما دے گن گاندا ہے، اس دا ہردا پوتر ہو جاندا ہے۔
جیہڑا بھی منکھّ پرماتما دا نام سمردا ہے (اس دے ہردے وچوں) پاپ دور ہو جاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(جس منکھّ نوں پربھو آپنی سیوا-بھگتی وچ جوڑدا ہے، اس نوں) اہ پربھو ہی ہر تھاں موجود دسدا ہے،
جس دا تیج-پرتاپ شرو توں جگاں دے شرو توں ہی بڑا چلیا آ رہا ہے۔
گرو دی کرپا نال اس منکھّ نوں کوئی دکھّ-کلیش پوہ نہیں سکدا ۔۔2۔۔
ہے بھائی! جس منکھّ نوں گرو دے (سوہنے) چرن (آپنے) من وچ پیارے لگدے ہن۔
اہ جتھے بھی وسدا ہے ہر تھاں (وکاراں دی) رکاوٹ توں بچیا رہندا ہے۔
اس منکھّ اتے گرو دیاوان ہندا ہے، تے، اہ سارے سکھ پراپت کر لیندا ہے ۔۔3۔۔
پربھو-پاربرہم جی سدا آپنے سیوکاں دے راکھے بندے ہن۔
سیوکاں نوں پربھو جی ہر تھاں آپنے انگ-سنگ دسدے ہن۔
ہے نانک! کھسم-پربھو نے سدا ہی آپنے داساں دی رکھیا کیتی ہے ۔۔4۔۔2۔۔
بلاولُ مہلا 5 ۔۔
ہے سکھاں دے خزانے پربھو! ہے میرے پریتم پربھو!