ہے کبیر! جگت نٹ دی کھیڈ ہی ہے، (اس کھیڈ وچ جتن لئی) پربھو دی یاد دا پاسا سٹّ (پربھو دی یاد دی کھیڈ کھیڈو) ॥3۔۔1۔۔23۔۔
آسا ۔۔
میں آپنے سریر نوں (آپنا من رنگن لئی) رنگن والا بھانڈا بنایا ہے، (بھاو، میں آپنے من نوں باہر بھٹکن توں ورج کے سریر دے اندر ہی رکھّ رہی ہاں)۔ من نوں میں بھلے گناں (دے رنگ) نال رنگیا ہے، (اس کمّ وچ سہائتا کرن لئی) دیا دھرم آدک دیوی گناں نوں میں میلی (جاننجی) بنایا ہے۔
ہن میں جگت-پتی پرماتما نال لاواں لے رہی ہاں، تے میرا آتما اس پتی دے پیار وچ رنگیا گیا ہے ۔۔1۔۔
ہے نویؤں وہٹیؤ! (پربھو-پریت وچ رنگے ہوئے گیان-اندریو!) تسی مڑ مڑ سہاگ دے گیت گاؤ،
(کیونکِ) میرے (ہردے-) گھر وچ میرا پتی (جگت دا) مالک-پرماتما آیا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
سواس سواس اس دی یاد وچ گزارن نوں میں (ویاہ لئی) ویدی بنا لیا ہے، ستگورو دا شبد جو پربھو-پتیو نال جان-پچھان کراؤندا ہے (ویاہ دا منتر) اچاریا جا رہا ہے۔
میرے اجیہے بھاگ جاگے ہن کِ مینوں جگت دے مالک-پرماتما ورگا لاڑا مل گیا ہے ۔۔2۔۔
پربھو-چرناں وچ اڈاریاں لان والے میرے ستسنگی میرے ویاہ دی مریادا کرن آئے ہن۔
کبیر آکھدا ہے-مینوں ہن اک پرماتما پتی ویاہ کے لے چلیا ہے ۔۔3۔۔2۔۔24۔۔
آسا ۔۔
ہے ویر! میں مایا دے ہتھوں دکھی ہاں، پھر بھی سریر نال پیار (دیہ-ادھیاس) ہون کرکے، مینوں جیٹھ دے نام توں ہی ڈر لگدا ہے (بھاو، میرا مرن نوں چتّ نہیں کردا)۔
ہے سخی سہیلیؤ! مینوں اندریاں نے آپنے وسّ وچ کر رکھیا ہے، میں دیور دے وچھوڑے وچ (بھاو، وچار توں سکھنی ہون کرکے اندرے-اندر) سڑ رہی ہاں ۔۔1۔۔
میری اکل ماری گئی ہے، میں پرماتما نوں بھلا دتا ہے۔ ہے ویر! ہن (اس ہالت وچ) کویں امر گزاراں؟
ہے ویر! اہ دکھّ میں کس نوں سناواں کِ اہ پربھو میری ہردے-سیجے اتے وسدا ہے، پر مینوں اکھیں نہیں دسدا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
میرے نال جمیا اہ سریر سدا میرے نال لڑائی کردا ہے (بھاو، سدا کھان نوں منگدا ہے)، مایا نے مینوں جھلی کر رکھیا ہے۔
جدوں (ماں دے پیٹ وچ) میں وڈے ویر (گیان) دے نال ساں تدوں (سمرن کردی ساں تے) پتی نوں پیاری ساں ۔۔2۔۔
کبیر آکھدا ہے-(بسّ! اسے تراں) سبھ جیواں نوں پنج کامادکاں نال واستا پیا ہویا ہے۔
سارا جگت اہناں نال کھہندیاں ہی امر اجائیں گوا رہا ہے؛ ٹھگنی مایا نال بجھا پیا ہے۔ پر میں پربھو نوں سمر کے سکھ پا لیا ہے ۔۔3۔۔3۔۔25۔۔
آسا ۔۔
(ہے جھلے براہمن! جے تینوں اس کرکے آپنی اچی جات دا مان ہے کِ) تیرے گل وچ جنیؤ ہے (جو ساڈے گل نہیں ہے، تاں ویکھ، اہو جہا ہی) ساڈے گھر (بتھیرا) سوتر ہے (جس نال) اسیں نتّ تانا تندے ہاں۔
(تیرا وید آدک پڑھن دا مان بھی کوڑا، کیونکِ) تسی تاں وید تے گائتری-منتری نرے جیبھ نال ہی اچاردے ہو، پر پرماتما میرے ہردے وچ وسدا ہے ۔۔1۔۔
ہے کملے براہمن! پربھو جی میری تاں جیبھ اتے، میریاں اکھاں وچ تے میرے دل وچ وسدے ہن۔
پر تینوں جدوں دھرمراج دی ہزوری وچ پربھو ولوں پچھّ ہوویگی تاں کیہ اتر دیوینگا (کِ کیہ کردا رہا اتھے ساری امر)؟ ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
کئی جنماں توں تسی لوک ساڈے راکھے بنے آ رہے ہو، اسیں تہاڈیاں گائیاں بنے رہے، تسی ساڈے خسم گوالے بنے رہے۔
پر تسیں ہن تک نکارے ہی سابت ہوئے، تساں کدے بھی سانوں (ندیؤں) پار لنگھا کے ناہ چاریا (بھاو، اس سنسار-سمندر توں پار لنگھن والی کوئی متّ ناہ دتی) ॥2۔۔
(اہ ٹھیک ہے کِ) توں کانشی دا براہمن ہیں (بھاو، تینوں مان ہے آپنی ودیا دا، جو توں کانشی وچ ہاسل کیتی)، تے میں (جات دا) جلاہ ہاں (جس نوں تہاڈی ودیا پڑھن دا ہکّ نہیں ہے)۔
پر، میری وچار دی اک گلّ سوچ (کِ ودیا پڑھ کے تسی آخر کردے کیہ ہو)، تسی تاں راجے رانیاں دے در تے منگدے پھردے ہو، تے میری سرتِ پربھو نال جڑی ہوئی ہے ۔۔3۔۔4۔۔26۔۔
آسا ۔۔
جگت وچ (منکھّ دی) زندگی اجہی ہی ہے جہا سپنا ہے، زندگی سپنے ورگی ہی ہے۔
پر اساں سبھ توں اچے (سکھاں دے) خزانے-پربھو نوں چھڈّ کے، (اس سپن-سمان جیون نوں) سدا کائم رہن والا جان کے اس نوں گنڈھ دے رکھی ہے ۔۔1۔۔
ہے بابا! اساں مایا نال موہ-پیار پایا ہویا ہے،
جس نے ساڈا گیان-روپن ہیرا چرا لیا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
بھمبٹ اکھاں نال (دیوے دی لاٹ دا روپ) ویکھ کے بھلّ جاندا ہے، مورکھ اگّ نوں نہیں ویکھدا۔
(تویں ہی) مورکھ جیو سونے تے استری (دے موہ) وچ پھس کے موت دی پھاہی نوں چیتے نہیں رکھدا ۔۔2۔۔
(توں وکار چھڈّ دیہ اتے پربھو نوں چیتے کر، اہی (اس سنسار-سمندر وچوں) تارن لئی جہاز ہے،
اتے کبیر آکھدا ہے، اہ (ساڈے) جیون دا آسرا-پربھو ایسا ہے کِ کوئی ہور اس ورگا نہیں ہے ۔۔3۔۔5۔۔27۔۔
آسا ۔۔
(مایا دے موہ وچ پھس کے) میں جہڑے کئی جنماں وچ پھردا رہا، ہن اہ جنم-مرن دا گیڑ مکّ گیا ہے،