(گیان دی) ہنیری دے پچھوں جہڑا ('نام' دا) مینہ ورھدا ہے، اس وچ (ہے پربھو! تیری بھگتی کرن والا) تیرا بھگت بھجّ جاندا ہے (بھاو، گیان دی برکتِ نال بھرم-وہم مکّ جان تے جیوں جیوں منکھّ نام جپدا ہے، اس دے من وچ شانتی تے ٹکاؤ پیدا ہندا ہے)۔
کبیر آکھدا ہے-جدوں (ہے پربھو! تیرا سیوک) آپنے اندر (تیرے نام دا) سورج چڑھیا ہویا تکدا ہے تاں اس دے من وچ چانن (ہی چانن) ہو جاندا ہے ۔۔2۔۔43۔۔
راگ گؤڑی-چیتی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
(کئی منکھّ آپ) ناہ کدے پربھو دی سفتِ-سالاہ سندے ہن، ناہ ہری دے گن گاؤندے ہن،
پر شیخی دیاں گلاں نال تاں (مانو) اسمان نوں ڈھاہ لیندے ہن ۔۔1۔۔
اجہے بندیاں نوں بھلی متّ دین دا کوئی لابھ نہیں،
جنھاں نوں پربھو نے بھگتی توں وانجے رکھیا ہے (اہناں نوں متّ دین دے تھاں سگوں) اہناں توں سدا دور دور ہی رہنا چاہیدا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(اہ لوک) آپ تاں (کسے نوں) اک چلی جتنا پانی بھی نہیں دیندے،
پر نندیا اہناں دی کردے ہن جنھاں نے گنگا وگا دتی ہووے ۔۔2۔۔
بیٹھدیاں اٹھدیاں (ہر ویلے اہ) ٹیڈھیاں چالاں ہی چلدے ہن،
اہ آپنے آپ توں گئے-گزرے بندے ہورناں نوں بھی کراہے پاندے ہن ۔۔3۔۔
پھوکی بہس توں بنا اہ ہور کجھ کرنا جاندے ہی نہیں،
کسے وڈے توں وڈے منے-پرمنے سیانے دی بھی گلّ نہیں مندے ۔۔4۔۔
آپنے آپ توں گئے-گزرے اہ لوک ہورناں نوں بھی کھنجھاؤندے ہن،
اہ (مانو، آپنے ہی گھر نوں) اگّ لا کے گھر وچ سوں رہے ہن ۔۔5۔۔
اہ آپ تاں کانے ہن (کئی تراں دے ویل کردے ہن) پر ہورناں نوں مخول کردے ہن۔
اجہے بندیاں نوں ویکھ کے، ہے کبیر! شرم آؤندی ہے ۔۔6۔۔1۔۔44۔۔
راگ گؤڑی-بیراگنِ وچّ، بھگت کبیر جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
لوک جیؤندے ماپیاں دا تاں آدر مان نہیں کردے، پر مر گئے پتراں نمت بھوجن کھواؤندے ہن۔
وچارے پتر بھلا اہ سرادھاں دا بھوجن کویں ہاسل کرن؟ اس نوں تاں کاں-کتے کھا جاندے ہن ۔۔1۔۔
مینوں کوئی دھر دسو کِ (پتراں دے نمت سرادھ کھواؤن نال پچھے گھر وچ) سکھ-آنند کویں ہو جاندا ہے۔
سارا سنسار (اسے بھرم-وہم وچ) کھپ رہا ہے کِ (پتراں نمت سرادھ کیتیاں گھر وچ) سکھ-آنند بنیا رہندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
مٹی دے دیوی-دیوتے بنا کے لوک اس دیوی جاں دیوتے اگے (بکرے آدک دی) کربانی دیندے ہن۔
(ہے بھائی! اسے تراں) دے (مٹی دے بنائے ہوئے) تہاڈے پتر اکھواؤندے ہن، (اہناں اگے بھی جو تہاڈا چتّ کردا ہے دھر دیندے ہو) اہ آپنے مونہوں منگیا کجھ نہیں لے سکدے ۔۔2۔۔
لوکی جیؤندے جیواں نوں (دیوی دیوتیاں اگے بھیٹ کرن لئی) ماردے ہن (تے اس تراں مٹی آدک دے بنائے ہوئے) نرجند دیوتیاں نوں پوجدے ہن؛ آپنا اگا وگاڑی جا رہے ہن۔
(ایسے لوکاں نوں) اس آتمک اوستھا دی سمجھ نہیں پیندی جو پربھو دا نام سمردیاں بندی ہے۔ لوک لوکاچاری رسماں دے ڈر وچ غرک ہو رہے ہن ۔۔3۔۔
(اجہے لوک مٹی دے بنائے ہوئے) دیوی-دیوتیاں نوں پوجدے ہن تے سہمے بھی رہندے ہن (کیونکِ اسل 'کشل' دین والے) اکال پرکھ نوں اہ جاندے ہی نہیں ہن۔
کبیر آکھدا ہے-اہ جات-کل-رہت پربھو نوں نہیں سمردے اہ (سدا) مایا نال لپٹے رہندے ہن ۔۔4۔۔1۔۔45۔۔
گؤڑی ۔۔
جو منکھّ مڑ مڑ جتن کر کے من وکاراں دے پھرنیاں ولوں ہٹا لیندا ہے، اہ پھر (اسل جیون) جیؤندا ہے تے اس اوستھا وچ جتھے وکاراں دے پھرنے نہیں اٹھدے، اؤں لین ہندا ہے،
کِ مایا وچ رہندا ہویا بھی اہ مایا-رہت پربھو وچ ٹکیا رہندا ہے تے مڑ (مایا دی) گھمنگھیر وچ نہیں پیندا ۔۔1۔۔
ہے پیارے پربھو! تدوں ہی ددھّ رڑکیا جا سکدا ہے (بھاو، سمرن دا سپھل ادم کیتا جا سکدا ہے)
تے، اسے تریکے نال ہی (بھاو، جے توں میرے من نوں اڈول رکھیں) تیرا نام-امرت پیتا جا سکدا ہے۔ ہے پربھو! مینوں گرو دی متّ دے کے میرا کمزور من (مایا ولوں) اڈول رکھّ ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جس منکھّ نے ستگورو دے (شبد-روپ) تیر نال کرڑی منو-کلپنا ونھ لئی ہے (بھاو، من دی وکاراں ول دی دوڑ روک لئی ہے) اس دے اندر پرکاش-پد پیدا ہو جاندا ہے (بھاو، اس دے اندر اہ اوستھا بن جاندی ہے جتھے ایسا آتمک چانن ہو جاندا ہے کِ اہ مایا دے ہنیرے وچ نہیں پھسدا)۔
(جویں ہنیرے وچ) رسی (نوں سپّ سمجھن) دا بھلیکھا (پیندا ہے تے چانن ہویاں اہ بھلیکھا مٹ جاندا ہے تویں) مایا دے (پربھاو-روپا) ہنیرے وچ (وکاراں نوں ہی سہیہ جیون سمجھ لین دا بھلیکھا) نام دے چانن نال مٹ جاندا ہے، تے اس منکھّ دا نواس سدا-انند رہن والے پربھو دے چرناں وچ سدا لئی ہو جاندا ہے ۔۔2۔۔
ہے سجن! (جس منکھّ نے گر-شبد روپ تیر دا آسرا لیا ہے) اس نے (مانو،) تیر کمان چڑھاؤن توں بنا ہی اس جگت نوں ونھ لیا ہے (بھاو، مایا دا زور آپنے اتے پین نہیں دتا)۔