اکال پرکھ اکّ ہے، جس دا نام 'ہوند والا' ہے جو سرشٹی دا رچنہار ہے، جو سبھ وچ ویاپک ہے، بھے توں رہت ہے، ویر-رہت ہے، جس دا سروپ کال توں پرے ہے، (بھاو، جس دا سریر ناس-رہت ہے)، جو جوناں وچ نہیں آؤندا، جس دا پرکاش آپنے آپ توں ہویا ہے اتے جو ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
راگ وڈہنسُ، گھر 1 وچّ گرو نانکدیو جی دی بانی۔
(افیم آدک دے) املی نوں جے (افیم آدک) امل (نشا) ناہ ملے تاں اہ انج ہے جویں مچھی نوں پانی ناہ ملے (تاں اہ تڑپھ پیندی ہے)۔
جو بندے آپنے کھسم-پربھو دے پیار وچ رنگے ہوئے ہن (اہ اندروں کھڑے رہندے ہن) اہناں نوں ہر کوئی چنگا لگدا ہے ۔۔1۔۔
ہے میرے ساہب! میں تیرے نام توں سدکے جاندا ہاں، کربان جاندا ہاں ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ساڈا) مالک-پربھو پھلاں والا اک سوہنا رکھّ (سمجھ لوو)، اس رکھّ دا پھل ہے اس دا نام جو (جیو نوں) اٹلّ آتمک جیون دین والا (رس) ہے۔
جنھاں اہ رس پیتا ہے اہ (مائک پدارتھاں دی بھکھّ تریہ ولوں) رجّ جاندے ہن؛ میں اہناں توں کربان جاندا ہاں ۔۔2۔۔
(ہے پربھو!) توں سبھ جیواں دے انگ سنگ وسدا ہیں، پر توں مینوں نہیں دسدا۔
تریہ نال تڑپ رہے نوں (پانی) لبھے بھی کویں، جدوں اس دے اتے (اس دے اندرلے) سروور دے وچکار (مایا-موہا دی) کندھ بنی ہووے؟۔۔3۔۔
نانک تیرے نام دا ونجارا بن جائے، توں میرا شاہ ہوویں تے تیرا نام میری پونجی بنے۔
میرے من توں سہم تدوں ہی دور ہو سکدا ہے جے میں سدا پربھو دی سفت-سالاہ کردا رہاں تے اس دے در تے ارداس-ارزوئی کردا رہاں ۔۔4۔۔1۔۔
وڈہنسُ مہلا 1 ۔۔
گناوالی جیو-استری پربھو-پتیو (دا پلا پھڑ کے اس) نوں پرسنّ کر لیندی ہے (بھاو، آتمک سکھ ماندی ہے) پر جس دے پلے (نام) گن نہیں ہے اہ کیوں وئرتھ ہی ترلے لیندی ہے؟
پر، ہاں، جے اس دے اندر بھی اہ گن آ جائے، تاں کھسم-پربھو نوں پرسنّ کرن دا سپھل ادم کر سکدی ہے ۔۔1۔۔
ہے بھین! (جس جیو-استری نوں اہ یکین بن جائے کِ) میرا کھسم-پربھو سارے سکھاں دا سوما ہے، اہ (کھسم-پربھو نوں چھڈّ کے) ہورناں نوں (سکھاں دا وسیلا سمجھ کے) پرسنّ کرن نہیں تری پھردی ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جے جیو-استری دا اچا آچرن کامن پان دا کمّ دیوے، جے اس دا من دھاگا بنے،
تاں اس من دھاگے دی راہیں اس نام-موتی نوں آپنے چتّ وچ پرو لئے جو انج ملّ نال نہیں مل سکدا ۔۔2۔۔
جے میں (پربھو) پہنچن دا راہ پچھدی رہاں پر رستے اتے کدی ناں تراں،
اتے کدے تیرے نال بول چال ناہ بنایا ہووے اس تراں تیرے چرناں وچ ٹکانا نہیں مل سکدا ۔۔3۔۔
ہے نانک! اک پرماتما توں بنا ہور کوئی بھی سکھ-داتا نہیں،
جیہڑی جیو-استری تیرے چرناں وچ جڑی رہندی ہے اہ تینوں پرسنّ کر لیندی ہے (تے آتمک سکھ ماندی ہے) ॥4۔۔2۔۔
وڈہنسُ مہلا 1 گھرُ 2 ۔۔
ہے بھین! موراں نے مٹھے گیت شرو کر دتے ہن کیوں کِ ساون (دا مہینا) آ گیا ہے۔
میں جیو-استری واستے اہ کٹار دی پھاہی ہے جس نے مینوں تیرے دیدار دی پریمن نوں موہ لیا ہے۔
(ہے پربھو!) تیرے اس سوہنے سروپ توں جو ہن دسّ رہا ہے میں سدکے ہاں سدکے ہاں تے میں تیرے نام توں کربان ہاں۔
اسے کرکے چونکِ توں دس رہا ہیں، میں مان (ہوسلا) کیتا ہے پر جے کدرتِ وچ توں ناں دسیں تاں میں مان کیسے کراں۔
پلنگھ نال مار کے آپنا چوڑا بھنّ دے، پلنگھ دیاں ہیاں بھی بھنّ دے تے آپنیاں سجائیاں باہاں بھی بھنّ دے۔
ہے اتنے سنگار کردیئے نارے! جے تیرا پتی (پھر بھی) ہورناں نال ہی پیار کردا رہا (تاں اہناں سنگاراں دا کیہ لابھ؟)