Quid dormitis? Expergiscere, stulte ignari!
Credis vitam tuam in mundo esse veram. ||1||Pause||
Qui tibi vitam dedit, tibi quoque alimenta dabit.
In omnibus et singulis cor suum tabernam currit.
Meditamini Dominum, et egotismum et superbiam vestram abnego.
In corde tuo, contemplare Naam, nomen Domini aliquando. ||2||
Vita tua transiit, viam tuam non disposuisti.
Vespere irruit, et mox undique tenebrae erunt.
Ravi Daas, o ignarus insanus;
nescis quia hic mundus domus mortis est? ||3|||
Soohee:
Altas sedes, aulas et culinas habeatis.
Sed in eis non potes manere, etiam momento post mortem. ||1||
Hoc corpus est sicut domus .V.
Cum uritur, pulvere miscet. ||1||Pause||
Etiam propinqui, familiares et amici dicere incipiunt;
"Efferte corpus, continuo!" ||2||
et uxor domus eius, quae corpore et corde coniuncta erat;
fugit, clamans, "Sanctus, Spiritus Sanctus." ||3||
Ravi Daas dicit, totus orbis direptus est;
sed evasi, cantando nomen unius Domini. ||4||3||
Raag Soohee, Verbum Shaykh Fareed Jee:
Deus uniuersalis uniuersalis. Per Gratiam Veri Guru:
Ardens et ardens, crucians, torqueo manus.
Perii insani, quaerens sponsum meum.
Domine mi vir, iratus es mihi in mente tua.
Vitium est apud me, non apud virum meum. ||1||
Domine mi et domine, non cognosco excellentiam tuam et dignitatem tuam.
Nunc ad paenitendum et paenitentiam venio. ||1||Pause||
O ave atra, qualia te atram fecerunt?
Combustus sum per separationem a dilecto meo.
Sine sponso suo Domino, quomodo pax inveniat anima sponsae?
Cum misericors fit, Deus nos sibi iungit. ||2||
Sola anima sponsa laborat in fovea mundi.
Socios nullos habet, nullos amicos.
Deus in Sua misericordia me Saadh Sangat coniunxit, Societatis Sancti.
Et cum iterum aspicio, tunc Deum adiutorem invenio. ||3||
Via, qua eundum est, valde triste est.
Acutior gladio ancipiti et angustissimo.
id est ubi semita mea posita est.
O Shaykh Fareed, cogita viam istam diluculo. ||4||1||
Soohee, Lalit:
Non potuisti tibi facere ratem cum haberes.
Cum Oceanus fluctuat et superfluat, difficillimum est transire. ||1||
Noli manibus cnecem tangere; color ejus defluet, mi carissimi. ||1||Pause||
Primum ipsa sponsa debilis est, ac deinde in ordine suo maritus Domini aegre sustinetur.
Lac non redit ad pectus; non iterum colligetur. ||2||
Valete, inquit, socii mei, cum vocatus maritus noster.
recedit animus tristis animo, et hoc corpus in pulverem redit. ||3|||