ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 શ્રી ગુરુ ગ્રંથ સાહિબ
પાન - 1047
ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਕਰਸੀ ॥
jo tis bhaavai soee karasee |તે જે ઈચ્છે તે કરે છે.
ਆਪਹੁ ਹੋਆ ਨਾ ਕਿਛੁ ਹੋਸੀ ॥
aapahu hoaa naa kichh hosee |કોઈએ જાતે કર્યું નથી, અથવા કરી શકે છે.
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਪਤਿ ਪਾਈ ਹੇ ॥੧੬॥੩॥
naanak naam milai vaddiaaee dar saachai pat paaee he |16|3|હે નાનક, નામ દ્વારા, વ્યક્તિ ભવ્ય મહાનતાથી ધન્ય થાય છે, અને સાચા ભગવાનના દરબારમાં સન્માન મેળવે છે. ||16||3||
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੩ ॥
maaroo mahalaa 3 |મારૂ, ત્રીજી મહેલ:
ਜੋ ਆਇਆ ਸੋ ਸਭੁ ਕੋ ਜਾਸੀ ॥
jo aaeaa so sabh ko jaasee |આવનાર તમામને વિદાય લેવી પડશે.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਬਾਧਾ ਜਮ ਫਾਸੀ ॥
doojai bhaae baadhaa jam faasee |દ્વૈતના પ્રેમમાં, તેઓ મૃત્યુના દૂતની ફંદાથી પકડાય છે.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਸੇ ਜਨ ਉਬਰੇ ਸਾਚੇ ਸਾਚਿ ਸਮਾਈ ਹੇ ॥੧॥
satigur raakhe se jan ubare saache saach samaaee he |1|જે નમ્ર માણસો સાચા ગુરુ દ્વારા સુરક્ષિત છે, તેઓનો ઉદ્ધાર થાય છે. તેઓ સાચાના સાચામાં ભળી જાય છે. ||1||
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ॥
aape karataa kar kar vekhai |સર્જક પોતે સર્જન કરે છે, અને તેના પર નજર રાખે છે.
ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋਈ ਜਨੁ ਲੇਖੈ ॥
jis no nadar kare soee jan lekhai |માત્ર તે જ સ્વીકાર્ય છે, જેના પર તે તેમની કૃપાની નજર આપે છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਤਿਸੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਕਮਾਈ ਹੇ ॥੨॥
guramukh giaan tis sabh kichh soojhai agiaanee andh kamaaee he |2|ગુરુમુખ આધ્યાત્મિક જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરે છે, અને બધું સમજે છે. અજ્ઞાનીઓ આંખ આડા કાન કરે છે. ||2||
ਮਨਮੁਖ ਸਹਸਾ ਬੂਝ ਨ ਪਾਈ ॥
manamukh sahasaa boojh na paaee |સ્વ-ઇચ્છાવાળા મનમુખ ઉન્માદ છે; તે સમજી શકતો નથી.
ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਜਨਮੁ ਗਵਾਈ ॥
mar mar jamai janam gavaaee |તે મૃત્યુ પામે છે અને ફરીથી મૃત્યુ પામે છે, ફક્ત પુનર્જન્મ માટે, અને ફરીથી નકામું જીવન ગુમાવે છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਹਜੇ ਸਾਚਿ ਸਮਾਈ ਹੇ ॥੩॥
guramukh naam rate sukh paaeaa sahaje saach samaaee he |3|ગુરુમુખ ભગવાનના નામ, નામથી રંગાયેલો છે; તે શાંતિ મેળવે છે, અને સાહજિક રીતે સાચા ભગવાનમાં ડૂબી જાય છે. ||3||
ਧੰਧੈ ਧਾਵਤ ਮਨੁ ਭਇਆ ਮਨੂਰਾ ॥
dhandhai dhaavat man bheaa manooraa |સાંસારિક બાબતોનો પીછો કરતાં મન કાટવાળું અને કાટવાળું થઈ ગયું છે.
ਫਿਰਿ ਹੋਵੈ ਕੰਚਨੁ ਭੇਟੈ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ॥
fir hovai kanchan bhettai gur pooraa |પરંતુ પરફેક્ટ ગુરુને મળવાથી તે ફરી એકવાર સોનામાં પરિવર્તિત થાય છે.
ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਲਏ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਈ ਹੇ ॥੪॥
aape bakhas le sukh paae poorai sabad milaaee he |4|જ્યારે ભગવાન પોતે ક્ષમા આપે છે, ત્યારે શાંતિ પ્રાપ્ત થાય છે; શબ્દના સંપૂર્ણ શબ્દ દ્વારા, વ્યક્તિ તેની સાથે એક થાય છે. ||4||
ਦੁਰਮਤਿ ਝੂਠੀ ਬੁਰੀ ਬੁਰਿਆਰਿ ॥
duramat jhootthee buree buriaar |ખોટા અને દુષ્ટ મનવાળા દુષ્ટોમાં સૌથી વધુ દુષ્ટ છે.
ਅਉਗਣਿਆਰੀ ਅਉਗਣਿਆਰਿ ॥
aauganiaaree aauganiaar |તેઓ અયોગ્ય લોકોમાં સૌથી વધુ અયોગ્ય છે.
ਕਚੀ ਮਤਿ ਫੀਕਾ ਮੁਖਿ ਬੋਲੈ ਦੁਰਮਤਿ ਨਾਮੁ ਨ ਪਾਈ ਹੇ ॥੫॥
kachee mat feekaa mukh bolai duramat naam na paaee he |5|જૂઠી બુદ્ધિથી, અને મુખના અસ્પષ્ટ શબ્દોથી, દુષ્ટ મનથી, તેઓ નામ પ્રાપ્ત કરતા નથી. ||5||
ਅਉਗਣਿਆਰੀ ਕੰਤ ਨ ਭਾਵੈ ॥
aauganiaaree kant na bhaavai |અયોગ્ય આત્મા-કન્યા તેના પતિ ભગવાનને પ્રસન્ન કરતી નથી.
ਮਨ ਕੀ ਜੂਠੀ ਜੂਠੁ ਕਮਾਵੈ ॥
man kee jootthee jootth kamaavai |ખોટા મનની, તેના કાર્યો ખોટા છે.
ਪਿਰ ਕਾ ਸਾਉ ਨ ਜਾਣੈ ਮੂਰਖਿ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਬੂਝ ਨ ਪਾਈ ਹੇ ॥੬॥
pir kaa saau na jaanai moorakh bin gur boojh na paaee he |6|મૂર્ખ વ્યક્તિ તેના પતિ ભગવાનની શ્રેષ્ઠતાને જાણતી નથી. ગુરુ વિના તે બિલકુલ સમજી શકતી નથી. ||6||
ਦੁਰਮਤਿ ਖੋਟੀ ਖੋਟੁ ਕਮਾਵੈ ॥
duramat khottee khott kamaavai |દુષ્ટ મનની, દુષ્ટ આત્મા-કન્યા દુષ્ટતા આચરે છે.
ਸੀਗਾਰੁ ਕਰੇ ਪਿਰ ਖਸਮ ਨ ਭਾਵੈ ॥
seegaar kare pir khasam na bhaavai |તેણી પોતાને શણગારે છે, પરંતુ તેના પતિ ભગવાન પ્રસન્ન નથી.
ਗੁਣਵੰਤੀ ਸਦਾ ਪਿਰੁ ਰਾਵੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਈ ਹੇ ॥੭॥
gunavantee sadaa pir raavai satigur mel milaaee he |7|સદાચારી આત્મા-કન્યા તેના પતિ ભગવાનને હંમેશ માટે માણે છે અને આનંદ કરે છે; સાચા ગુરુ તેણીને તેમના સંઘમાં જોડે છે. ||7||
ਆਪੇ ਹੁਕਮੁ ਕਰੇ ਸਭੁ ਵੇਖੈ ॥
aape hukam kare sabh vekhai |ભગવાન પોતે જ તેમની આજ્ઞાનો આદેશ જારી કરે છે, અને બધાને જુએ છે.
ਇਕਨਾ ਬਖਸਿ ਲਏ ਧੁਰਿ ਲੇਖੈ ॥
eikanaa bakhas le dhur lekhai |કેટલાકને તેમના પૂર્વનિર્ધારિત નિયતિ અનુસાર માફ કરવામાં આવે છે.
ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਚੁ ਪਾਇਆ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਈ ਹੇ ॥੮॥
anadin naam rate sach paaeaa aape mel milaaee he |8|રાત-દિવસ, તેઓ નામથી રંગાયેલા રહે છે, અને તેઓ સાચા પ્રભુને શોધે છે. તે પોતે જ તેમને તેમના સંઘમાં જોડે છે. ||8||
ਹਉਮੈ ਧਾਤੁ ਮੋਹ ਰਸਿ ਲਾਈ ॥
haumai dhaat moh ras laaee |અહંકાર તેમને ભાવનાત્મક આસક્તિના રસમાં જોડે છે, અને તેમને આસપાસ દોડાવે છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਿਵ ਸਾਚੀ ਸਹਜਿ ਸਮਾਈ ॥
guramukh liv saachee sahaj samaaee |ગુરુમુખ સાહજિક રીતે પ્રભુના સાચા પ્રેમમાં ડૂબી જાય છે.
ਆਪੇ ਮੇਲੈ ਆਪੇ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਬੂਝ ਨ ਪਾਈ ਹੇ ॥੯॥
aape melai aape kar vekhai bin satigur boojh na paaee he |9|તે પોતે એક થાય છે, તે પોતે જ કાર્ય કરે છે અને જુએ છે. સાચા ગુરુ વિના સમજણ પ્રાપ્ત થતી નથી. ||9||
ਇਕਿ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ਸਦਾ ਜਨ ਜਾਗੇ ॥
eik sabad veechaar sadaa jan jaage |કેટલાક શબ્દના શબ્દનું ચિંતન કરે છે; આ નમ્ર લોકો હંમેશા જાગૃત અને જાગૃત રહે છે.
ਇਕਿ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਸੋਇ ਰਹੇ ਅਭਾਗੇ ॥
eik maaeaa mohi soe rahe abhaage |કેટલાક માયાના પ્રેમમાં આસક્ત છે; આ કમનસીબ લોકો નિદ્રાધીન રહે છે.
ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਆਪੇ ਹੋਰੁ ਕਰਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਈ ਹੇ ॥੧੦॥
aape kare karaae aape hor karanaa kichhoo na jaaee he |10|તે પોતે કાર્ય કરે છે, અને બધાને કાર્ય કરવા પ્રેરણા આપે છે; બીજું કોઈ કશું કરી શકતું નથી. ||10||
ਕਾਲੁ ਮਾਰਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਨਿਵਾਰੇ ॥
kaal maar gur sabad nivaare |ગુરુના શબ્દ દ્વારા, મૃત્યુને જીતવામાં આવે છે અને મારવામાં આવે છે.
ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਰਖੈ ਉਰ ਧਾਰੇ ॥
har kaa naam rakhai ur dhaare |પ્રભુના નામને તમારા હ્રદયમાં સમાવી રાખો.
ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈ ਹੇ ॥੧੧॥
satigur sevaa te sukh paaeaa har kai naam samaaee he |11|સાચા ગુરુની સેવા કરવાથી શાંતિ મળે છે અને ભગવાનના નામમાં ભળી જાય છે. ||11||
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਫਿਰੈ ਦੇਵਾਨੀ ॥
doojai bhaae firai devaanee |દ્વૈતના પ્રેમમાં જગત પાગલ થઈને ભટકે છે.
ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਦੁਖ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨੀ ॥
maaeaa mohi dukh maeh samaanee |માયાના પ્રેમ અને આસક્તિમાં ડૂબીને, તે દુઃખમાં પીડાય છે.
ਬਹੁਤੇ ਭੇਖ ਕਰੈ ਨਹ ਪਾਏ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਈ ਹੇ ॥੧੨॥
bahute bhekh karai nah paae bin satigur sukh na paaee he |12|તમામ પ્રકારના ધાર્મિક વસ્ત્રો પહેરીને, તે પ્રાપ્ત થતો નથી. સાચા ગુરુ વિના શાંતિ મળતી નથી. ||12||
ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਜਾ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ॥
kis no kaheeai jaa aap karaae |જ્યારે તે પોતે જ બધું કરે છે ત્યારે દોષ કોનો?
ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਰਾਹਿ ਚਲਾਏ ॥
jit bhaavai tith raeh chalaae |જેમ તે ઈચ્છે છે, તેમ આપણે જે માર્ગ અપનાવીએ છીએ.
ਆਪੇ ਮਿਹਰਵਾਨੁ ਸੁਖਦਾਤਾ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਈ ਹੇ ॥੧੩॥
aape miharavaan sukhadaataa jiau bhaavai tivai chalaaee he |13|તે પોતે શાંતિના દયાળુ દાતા છે; જેમ તે ઈચ્છે છે, તેમ આપણે અનુસરીએ છીએ. ||13||
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ॥
aape karataa aape bhugataa |તે પોતે જ સર્જનહાર છે, અને તે પોતે જ ભોગવનાર છે.
ਆਪੇ ਸੰਜਮੁ ਆਪੇ ਜੁਗਤਾ ॥
aape sanjam aape jugataa |તે પોતે જ અલગ છે, અને તે પોતે જ જોડાયેલ છે.
ਆਪੇ ਨਿਰਮਲੁ ਮਿਹਰਵਾਨੁ ਮਧੁਸੂਦਨੁ ਜਿਸ ਦਾ ਹੁਕਮੁ ਨ ਮੇਟਿਆ ਜਾਈ ਹੇ ॥੧੪॥
aape niramal miharavaan madhusoodan jis daa hukam na mettiaa jaaee he |14|તે પોતે નિષ્કલંક, દયાળુ, અમૃત પ્રેમી છે; તેમના આદેશના હુકમને ભૂંસી શકાતો નથી. ||14||
ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿਨੀ ਏਕੋ ਜਾਤਾ ॥
se vaddabhaagee jinee eko jaataa |જેઓ એક પ્રભુને જાણે છે તે બહુ ભાગ્યશાળી છે.