ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 શ્રી ગુરુ ગ્રંથ સાહિબ
પાન - 1066
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੩ ॥
maaroo mahalaa 3 |મારૂ, ત્રીજી મહેલ:
ਨਿਰੰਕਾਰਿ ਆਕਾਰੁ ਉਪਾਇਆ ॥
nirankaar aakaar upaaeaa |નિરાકાર ભગવાને સ્વરૂપ સૃષ્ટિની રચના કરી છે.
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਹੁਕਮਿ ਬਣਾਇਆ ॥
maaeaa mohu hukam banaaeaa |તેમની આજ્ઞાના આદેશથી, તેમણે માયામાં આસક્તિ બનાવી.
ਆਪੇ ਖੇਲ ਕਰੇ ਸਭਿ ਕਰਤਾ ਸੁਣਿ ਸਾਚਾ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਦਾ ॥੧॥
aape khel kare sabh karataa sun saachaa man vasaaeidaa |1|સર્જક પોતે જ બધાં નાટકોનું મંચન કરે છે; સાચા ભગવાનનું શ્રવણ કરીને, તેને તમારા મનમાં સમાવી લો. ||1||
ਮਾਇਆ ਮਾਈ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਪਰਸੂਤਿ ਜਮਾਇਆ ॥
maaeaa maaee trai gun parasoot jamaaeaa |માયા, માતાએ ત્રણ ગુણોને જન્મ આપ્યો, ત્રણ ગુણો,
ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਬ੍ਰਹਮੇ ਨੋ ਫੁਰਮਾਇਆ ॥
chaare bed brahame no furamaaeaa |અને બ્રહ્માને ચાર વેદોની જાહેરાત કરી.
ਵਰ੍ਹੇ ਮਾਹ ਵਾਰ ਥਿਤੀ ਕਰਿ ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸੋਝੀ ਪਾਇਦਾ ॥੨॥
varhe maah vaar thitee kar is jag meh sojhee paaeidaa |2|વર્ષો, મહિનાઓ, દિવસો અને તારીખો બનાવીને, તેણે વિશ્વમાં બુદ્ધિનો સંચાર કર્યો. ||2||
ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਕਰਣੀ ਸਾਰ ॥
gur sevaa te karanee saar |ગુરુની સેવા એ સૌથી શ્રેષ્ઠ ક્રિયા છે.
ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਰਾਖਹੁ ਉਰਿ ਧਾਰ ॥
raam naam raakhahu ur dhaar |પ્રભુના નામને તમારા હ્રદયમાં સમાવી લો.
ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਰਤੀ ਜਗ ਅੰਤਰਿ ਇਸੁ ਬਾਣੀ ਤੇ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਪਾਇਦਾ ॥੩॥
gurabaanee varatee jag antar is baanee te har naam paaeidaa |3|ગુરુની બાની શબ્દ સમગ્ર વિશ્વમાં પ્રચલિત છે; આ બાની દ્વારા ભગવાનનું નામ પ્રાપ્ત થાય છે. ||3||
ਵੇਦੁ ਪੜੈ ਅਨਦਿਨੁ ਵਾਦ ਸਮਾਲੇ ॥
ved parrai anadin vaad samaale |તે વેદ વાંચે છે, પરંતુ તે રાત-દિવસ દલીલો કરવા લાગે છે.
ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤੈ ਬਧਾ ਜਮਕਾਲੇ ॥
naam na chetai badhaa jamakaale |તે ભગવાનનું નામ, નામ યાદ રાખતો નથી; તે મૃત્યુના મેસેન્જર દ્વારા બંધાયેલ છે અને બંધાયેલ છે.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਦਾ ॥੪॥
doojai bhaae sadaa dukh paae trai gun bharam bhulaaeidaa |4|દ્વૈતના પ્રીતિમાં તે સદા પીડા ભોગવે છે; તે શંકા દ્વારા ભ્રમિત છે, અને ત્રણ ગુણોથી મૂંઝવણમાં છે. ||4||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕਸੁ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥
guramukh ekas siau liv laae |ગુરુમુખ એકલા ભગવાનના પ્રેમમાં છે;
ਤ੍ਰਿਬਿਧਿ ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਏ ॥
tribidh manasaa maneh samaae |તે તેના મનમાં ત્રણ તબક્કાની ઇચ્છાને ડૂબી જાય છે.
ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸਦਾ ਹੈ ਮੁਕਤਾ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਚੁਕਾਇਦਾ ॥੫॥
saachai sabad sadaa hai mukataa maaeaa mohu chukaaeidaa |5|શબ્દના સાચા શબ્દ દ્વારા, તે કાયમ માટે મુક્ત થાય છે; તે માયા પ્રત્યે ભાવનાત્મક જોડાણનો ત્યાગ કરે છે. ||5||
ਜੋ ਧੁਰਿ ਰਾਤੇ ਸੇ ਹੁਣਿ ਰਾਤੇ ॥
jo dhur raate se hun raate |જેમને પૂર્વનિર્ધારિત કરવામાં આવે છે, તેઓ પ્રભુના પ્રેમથી રંગાયેલા છે.
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਸਹਜੇ ਮਾਤੇ ॥
guraparasaadee sahaje maate |ગુરુની કૃપાથી તેઓ સાહજિક રીતે નશો કરે છે.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ਆਪੈ ਆਪੁ ਮਿਲਾਇਦਾ ॥੬॥
satigur sev sadaa prabh paaeaa aapai aap milaaeidaa |6|સદા સાચા ગુરુની સેવા કરીને, તેઓને ભગવાન મળે છે; તે પોતે જ તેમને પોતાની સાથે જોડે છે. ||6||
ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਭਰਮਿ ਨ ਪਾਏ ॥
maaeaa mohi bharam na paae |માયા અને સંશયની આસક્તિમાં પ્રભુ મળતો નથી.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਲਗਾ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥
doojai bhaae lagaa dukh paae |દ્વૈતના પ્રેમમાં આસક્ત થઈને વ્યક્તિ દુઃખમાં સહન કરે છે.
ਸੂਹਾ ਰੰਗੁ ਦਿਨ ਥੋੜੇ ਹੋਵੈ ਇਸੁ ਜਾਦੇ ਬਿਲਮ ਨ ਲਾਇਦਾ ॥੭॥
soohaa rang din thorre hovai is jaade bilam na laaeidaa |7|કિરમજી રંગ માત્ર થોડા દિવસો સુધી રહે છે; ખૂબ જ જલ્દી, તે દૂર થઈ જાય છે. ||7||
ਏਹੁ ਮਨੁ ਭੈ ਭਾਇ ਰੰਗਾਏ ॥
ehu man bhai bhaae rangaae |તો આ મનને ભગવાનના ડર અને પ્રેમમાં રંગી દો.
ਇਤੁ ਰੰਗਿ ਸਾਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਏ ॥
eit rang saache maeh samaae |આ રંગમાં રંગાઈને સાચા પ્રભુમાં ભળી જાય છે.
ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਕੋ ਇਹੁ ਰੰਗੁ ਪਾਏ ਗੁਰਮਤੀ ਰੰਗੁ ਚੜਾਇਦਾ ॥੮॥
poorai bhaag ko ihu rang paae guramatee rang charraaeidaa |8|સંપૂર્ણ ભાગ્ય દ્વારા, કેટલાક આ રંગ મેળવી શકે છે. ગુરુના ઉપદેશો દ્વારા, આ રંગ લાગુ કરવામાં આવે છે. ||8||
ਮਨਮੁਖੁ ਬਹੁਤੁ ਕਰੇ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥
manamukh bahut kare abhimaan |સ્વ-ઇચ્છાવાળા મનમુખો પોતાનામાં ખૂબ ગર્વ અનુભવે છે.
ਦਰਗਹ ਕਬ ਹੀ ਨ ਪਾਵੈ ਮਾਨੁ ॥
daragah kab hee na paavai maan |પ્રભુના દરબારમાં તેઓનું કદી સન્માન થતું નથી.
ਦੂਜੈ ਲਾਗੇ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਦੁਖੁ ਪਾਇਦਾ ॥੯॥
doojai laage janam gavaaeaa bin boojhe dukh paaeidaa |9|દ્વૈત સાથે જોડાયેલા, તેઓ તેમના જીવનને બગાડે છે; સમજ્યા વિના, તેઓ પીડાથી પીડાય છે. ||9||
ਮੇਰੈ ਪ੍ਰਭਿ ਅੰਦਰਿ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ॥
merai prabh andar aap lukaaeaa |મારા ભગવાને પોતાની જાતને પોતાની અંદર છુપાવી છે.
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਮਿਲੈ ਮਿਲਾਇਆ ॥
guraparasaadee har milai milaaeaa |ગુરુની કૃપાથી, વ્યક્તિ ભગવાનના સંઘમાં એક થાય છે.
ਸਚਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਚਾ ਵਾਪਾਰਾ ਨਾਮੁ ਅਮੋਲਕੁ ਪਾਇਦਾ ॥੧੦॥
sachaa prabh sachaa vaapaaraa naam amolak paaeidaa |10|ભગવાન સાચા છે, અને સાચો તેમનો વેપાર છે, જેના દ્વારા અમૂલ્ય નામ પ્રાપ્ત થાય છે. ||10||
ਇਸੁ ਕਾਇਆ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈ ॥
eis kaaeaa kee keemat kinai na paaee |આ દેહની કિંમત કોઈને મળી નથી.
ਮੇਰੈ ਠਾਕੁਰਿ ਇਹ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥
merai tthaakur ih banat banaaee |મારા ભગવાન અને ગુરુએ તેમની હસ્તકલાનું કામ કર્યું છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਕਾਇਆ ਸੋਧੈ ਆਪਹਿ ਆਪੁ ਮਿਲਾਇਦਾ ॥੧੧॥
guramukh hovai su kaaeaa sodhai aapeh aap milaaeidaa |11|જે ગુરુમુખ બને છે તે તેના શરીરને શુદ્ધ કરે છે, અને પછી ભગવાન તેને પોતાની સાથે જોડે છે. ||11||
ਕਾਇਆ ਵਿਚਿ ਤੋਟਾ ਕਾਇਆ ਵਿਚਿ ਲਾਹਾ ॥
kaaeaa vich tottaa kaaeaa vich laahaa |શરીરની અંદર, વ્યક્તિ હારે છે, અને શરીરની અંદર, એક જીતે છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜੇ ਵੇਪਰਵਾਹਾ ॥
guramukh khoje veparavaahaa |ગુરુમુખ આત્મનિર્ભર ભગવાનને શોધે છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਣਜਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਸਹਜੇ ਸਹਜਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ॥੧੨॥
guramukh vanaj sadaa sukh paae sahaje sahaj milaaeidaa |12|ગુરુમુખ વેપાર કરે છે, અને કાયમ માટે શાંતિ મેળવે છે; તે સાહજિક રીતે આકાશી ભગવાનમાં ભળી જાય છે. ||12||
ਸਚਾ ਮਹਲੁ ਸਚੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥
sachaa mahal sache bhanddaaraa |ભગવાનની હવેલી સાચી છે, અને તેનો ખજાનો સાચો છે.
ਆਪੇ ਦੇਵੈ ਦੇਵਣਹਾਰਾ ॥
aape devai devanahaaraa |મહાન આપનાર પોતે આપે છે.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਲਾਹੇ ਸੁਖਦਾਤੇ ਮਨਿ ਮੇਲੇ ਕੀਮਤਿ ਪਾਇਦਾ ॥੧੩॥
guramukh saalaahe sukhadaate man mele keemat paaeidaa |13|ગુરુમુખ શાંતિ આપનારની સ્તુતિ કરે છે; તેનું મન ભગવાન સાથે એકરૂપ થાય છે, અને તે તેના મૂલ્યને ઓળખે છે. ||13||
ਕਾਇਆ ਵਿਚਿ ਵਸਤੁ ਕੀਮਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ॥
kaaeaa vich vasat keemat nahee paaee |શરીરની અંદર પદાર્થ છે; તેનું મૂલ્ય આંકી શકાતું નથી.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥
guramukh aape de vaddiaaee |તે પોતે ગુરુમુખને ગૌરવપૂર્ણ મહાનતા આપે છે.
ਜਿਸ ਦਾ ਹਟੁ ਸੋਈ ਵਥੁ ਜਾਣੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇਇ ਨ ਪਛੋਤਾਇਦਾ ॥੧੪॥
jis daa hatt soee vath jaanai guramukh dee na pachhotaaeidaa |14|તે જ આ પદાર્થ જાણે છે, આ ભંડાર કોનો છે; ગુરુમુખને તે આશીર્વાદ આપે છે, અને તેને અફસોસ થતો નથી. ||14||
ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥
har jeeo sabh meh rahiaa samaaee |પ્રિય ભગવાન સર્વમાં વ્યાપેલા અને વ્યાપ્ત છે.
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਪਾਇਆ ਜਾਈ ॥
guraparasaadee paaeaa jaaee |ગુરુની કૃપાથી તે મળી જાય છે.
ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ਆਪੇ ਸਬਦੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਦਾ ॥੧੫॥
aape mel milaae aape sabade sahaj samaaeidaa |15|તે પોતે તેના સંઘમાં એક થાય છે; શબ્દના શબ્દ દ્વારા, વ્યક્તિ સાહજિક રીતે તેની સાથે ભળી જાય છે. ||15||