تنهنجا پٽ، ويڙهاڪن کي پاڻ سان وٺي، ان بابا کي پنهنجي ٽنگن سان ماريو.
پوءِ بابا وڏي دماغ سان
پريشان ٿيل
(۽ سندس اکين مان) شعلا نڪري آيا
پوءِ ان عظيم بابا جو ڌيان ٽٽي ويو ۽ سندس اکين مان هڪ وڏي باهه نڪري وئي.
(پوءِ) ملائڪ ائين چيو
ته اتي (تنهنجو) پٽ
فوج سان گڏ ساڙيا ويندا آهن،
قاصد چيو ته ”اي راجا ساگر! اهڙيءَ طرح تنهنجا سڀئي پٽ پنهنجي لشڪر سميت سڙي سڙي سڙي ويا ۽ انهن مان هڪ به نه بچيو.
راج پٽن جي موت جو ٻڌي
سڄو شهر اداس ٿي ويو.
ڪٿي آهن ماڻهو
سندس پٽن جي تباهيءَ جو ٻڌي سڄو شهر غم ۾ ٻڏي ويو ۽ هتان جا سڀ ماڻهو غم ۾ ڀرجي ويا.
(آخر ۾ ساگر راجا) ’شيو شيوا‘ بچن سمر ڪي
۽ اکين جا ڳوڙها روڪ ڪندي
چِٽَ ۾ صبر ڪرڻ
انهن سڀني، شيو کي ياد ڪري، پنهنجن ڳوڙهن کي روڪيندي، ساجن جي پاڪ چوڻ سان پنهنجي ذهن ۾ صبر ڪيو.
(هو) انهن (پٽن) مان
فوت ٿيل ڪرما
۽ ويدڪ روايت مطابق
پوءِ بادشاھه ويدڪ حڪمن مطابق سڀني پيارن جي آخري رسم ادا ڪئي.
پوءِ پٽن جي ماتم ۾
بادشاهه آسمان ڏانهن هليو ويو.
(ان قسم جا) جيڪي (ٻيا) بادشاھ ٿيا،
پنهنجي پٽن جي لاڏاڻي تي انتهائي ڏک ۾ بادشاهه جنت ڏانهن روانو ٿيو ۽ ان کان پوءِ ٻيا به ڪيئي بادشاهه ٿيا، جن کي ڪير بيان ڪري؟
بچيتار ناٽڪ ۾ وياس جي بيان، برهما جي پيدائش ۽ راجا پرٿو جي حڪومت جي پڇاڙي.
ھاڻي شروع ٿئي ٿو راجا ياتيءَ بابت بيان
مدھوبهار اسٽينزا
پوءِ يحيٰ (جوجتي) بادشاهه ٿيو
(جنهن وٽ) مافوق الفطرت شان.
چوڏهن فيڪٽريز جو
ان کان پوءِ اتي هڪ عظيم الشان بادشاهه ياتيءَ هو، جنهن جي شهرت چوڏهن جهانن ۾ پکڙيل هئي.
هن جون نياڻيون سهڻيون هيون،
ڄڻ ڪاماديو جي روپ ۾.
(هو) وڏي شان سان
هن جون اکيون دلڪش هيون ۽ هن جو روپ وڏي شان ۽ شوڪت جي ديوتا جهڙو هو.
(اهو) سهڻو حسن
۽ شڪل ۾ هڪ بادشاهه هو.
(هو) چوڏهن وديا جي گيتا
چوڏهن جهانن کي سندس دلفريب حسن جي شان مان رونق ملي چڪي هئي.92.
(هو) وڏين خوبين جو،
سهڻو ۽ سخي هو.
چوڏهن علمن جو ڄاڻو
انهيءَ سخي بادشاهه ۾ بيشمار خوبيون هيون ۽ چوڏهن علمن ۾ مهارت هئي.
ڌن دولت ۽ (ڪيترن ئي قسمن جي) خوبين ۾ شاندار هو،
رب ڏانهن تسليم (قبول ٿيل)
۽ اهو شهزادو وڏو
اُهو سهڻو بادشاهه تمام شانائتو، قابل، خوبين ۾ ماهر ۽ خدا تي ڀروسو رکندڙ هو.
(هو) شاسترن جو خالص عالم هو.
جنگ دوران ڪاوڙيل هو.
(اهڙيءَ طرح) بن (نالي) بادشاهه ٿيو،
راجا کي شاسترن جو علم هو، هو جنگ ۾ تمام گهڻو ڪاوڙيل هو، هو ڪاماڌينو وانگر سڀني خواهشن کي پورو ڪندڙ هو.95.
(هو) خونخوار تلوار باز هو.
هڪ بيحد جنگجو هو،
هڪ اڻ کٽ ڇٽي هئي
بادشاهه پنهنجي خوني خنجر سان گڏ ناقابل تسخير، مڪمل، زبردست ۽ طاقتور جنگجو هو.96.
(هو) دشمنن لاءِ سڏ هو
۽ (هميشه) تلوار ڪڍيائين (انهن کي مارڻ لاءِ).
(سندس) روشني سج وانگر هئي،
جڏهن هن پنهنجي تلوار ڪڍي هئي ته هو پنهنجي دشمنن لاءِ ڪال (موت) وانگر هو ۽ سندس عظمت سج جي باهه وانگر هئي.
جڏهن هو جنگ ۾ مصروف هو
پوءِ (جنگ جي ميدان مان) عضوو نه ڦري.
ڪيترائي دشمن ڀڄي ويا،
جڏهن هو وڙهندو هو ته هن جو ڪو به عضوو پوئتي نه هٽيو، سندس دشمنن مان ڪوبه هن جي اڳيان بيهي نه سگهيو ۽ اهڙي طرح ڀڄي ويو.
سج لڪي پيو (سندس جلال کان)
هدايتون ڦرنديون رهيون.
رهاڪو
سج هن جي اڳيان ٻرڻ لڳو، هدايتون لرزڻ لڳيون، مخالف سر جهڪائي بيٺا ۽ پريشانيءَ ۾ ڀڄڻ لڳا.99.
بيرو ڏڪي رهيو هو،
بزدل ڀڄي ويا،
ملڪ ڇڏي ويو.
ويڙهاڪ لڄي پيا، بزدل ڀڄي ويا ۽ مختلف ملڪن جا بادشاهه هن جي اڳيان ڌاڳي وانگر ٽڙي پيا.