جڏهن ڏينهن گذرڻ لڳو ته اها عورت ساڳيءَ طرح اتان هلي وئي (9)
دوهيرا
هن قاضي صاحب، پوليس چيف ۽ سندس مڙس کي سمجهايو هو،
پوءِ هوءَ ان (چور) لاءِ هلي وئي جنهن وٽ هن پنهنجو سمورو مال سونپيو هو.(10)
چوپائي
هر ڪو اهو ئي چوندو ۽ مڃيندو هو
سڀ ماڻهو سمجهي ويا ته، انصاف نه ملڻ ۽ هارائڻ لاءِ
(اها) عورت بغير پئسن جي رهندي هئي
سموري دولت، هوءَ جهنگ ۾ هلي وئي هئي ۽ سنسار بڻجي وئي هئي (11)
104 هين مثال مبارڪ ڪرتار جي راجا ۽ وزير جي گفتگو، خيرات سان مڪمل. (104) (1944)
چوپائي
عليمرده کي هڪ پٽ هو
عليمردان (بادشاهه) کي هڪ پٽ هو، جنهن کي دنيا طاس بيگ جي نالي سان سڃاڻي ٿي.
(هن هڪ ڀيري) هڪ زيور جو ٻار ڏٺو
هن (بيگ) کي هڪ زيور جو پٽ مليو ۽ هو محبت جي ديويءَ کان بيزار ٿي ويو.
(هو) سندس گهر (هن کي) ڏسڻ لاءِ ويندو هو
هو روز گهر ويندو هو ۽ کيس ڏسي سڪون حاصل ڪندو هو.
چِتڪرَن لِگا ’کيل‘ (شفقت) ڪرڻ لاءِ ساڻس.
جيئن ئي هن محسوس ڪيو ته هن سان پيار ڪرڻ لاء آرام حاصل ڪرڻ لاء، هن فوري طور تي کيس پنهنجو سفير موڪليو (2)
ملائڪ ڪيترائي ڪم ڪندو هو
سفير ڏاڍي ڪوشش ڪئي پر موهن راءِ (ڇوڪرو) راضي نه ٿيو.
”تس بيگ وٽ ويو ۽ ائين چيائين
جڏهن هن (بيگ) کي اهو فيصلو ٻڌايو ته هو پريشان ٿي ويو ۽ کيس مار ڏنائين.(3)
زخمي ٿيڻ کان پوء، ملائڪ ڪاوڙ سان ڀرجي ويو
بدلو وٺڻ تي سفير ڪاوڙ ۾ اچي ويو ۽،
هن کي بيوقوف سمجهي، ڪجهه ڪرڻ جو فيصلو ڪيو.
هن طاس بيگ کي چيو ته، ”موهن اڄ اچڻ جي رضامندي ڏني آهي.
اهو ٻڌي بيوقوف ڀرجي ويو
اهو ٻڌي، هن جي خوشي جي ڪا به حد نه رهي، جيئن هن ان کي سچ سمجهي ورتو.
هن ماڻهن کي موڪلايو ۽ شراب پيئڻ لڳو.
انسان هئڻ جي باوجود، هن حيوان جي زندگي اختيار ڪئي هئي (5)
(جڏهن) منهنجو ذهن موهن خريد ڪيو آهي،
(هن سوچيو ته) منهنجي دل موهن جي هٿ ۾ آهي ۽ جڏهن کان (هن کي ڏٺم) تڏهن کان مان ان جو غلام ٿي ويو آهيان.
هڪ دفعو هن کي ڏسان ٿو
(6) جنهن کي هن جي نظر پوي ٿي، سو پنهنجي جان مٿس قربان ڪري ٿو.
جڏهن قاصد کيس (شراب جي نشي جي ڪري) بي هوش ڏٺو
جڏهن سفير فيصلو ڪيو ته هو مڪمل طور تي شراب جي نشي ۾ هو، هن هڪ آنو ڀڃي پنهنجي بستري تي وڇائي ڇڏيو.
سندس پگڙي، هٿيار ۽ زيور چوري ٿي ويا.
هن پنهنجا زيور، ڪپڙا ۽ پگڙي کسي ورتي ۽ بيوقوف بي خبر رهيو (7)
اهو بيوقوف شراب جو تمام گهڻو عادی ٿي ويو
شراب جو نشہ ايترو ته شديد هو جو صبح تائين هوش ۾ نه آيو.
رات گذري وئي ۽ صبح ٿيو.
جڏهن رات ٿي چڪي هئي ۽ ڏينهن ڀڄي ويو، هن پنهنجي ذهن ۽ جسم کي سنڀاليو (8)
(جڏهن) هن جو هٿ آسن تي آرام ڪيو.
جڏهن هن جو هٿ پنهنجي بستري تي ڪري پيو، بيوقوف سوچيو،
پاڻ وٽ قاصد (خادم) کي سڏيو.
۽ پنھنجن سفير کي سڏيائين، جنھن کيس اھڙيءَ طرح سمجھايو، (9)
دوهيرا