ديوتا آسمان ۾ خوش ٿيا ۽ گلن جي بارش ڪرڻ لڳا
هن وحشي شيطان جي مارجڻ سان، سندن سموري تڪليف ختم ٿي وئي.
لاوان نالي ديوتا جي تباهي تي سڀئي سنت خوش ٿيا
دشمن اداس ٿي ويا،
۽ شهر ڇڏي ڀڄي ويا
شتروگھن ماٿرا شهر ۾ رهيو.714.
شتروگھن ماٿرا جو بادشاهه ٿيو
لاوان کي تباهه ڪرڻ کان پوء، شتروگھن ماٿرا تي حڪومت ڪئي ۽ سڀني هٿياربندن کيس مبارڪون ڏنيون.
انهيءَ جاءِ تان سخت بدڪردار هليا ويا.
هن سڀني ظالمن جو خاتمو ڪيو ۽ ماٿرا تي راڄ ڪيو جيئن رام جو راڄ Avdh.715.
شتروگن، هيروز جو ناس ڪندڙ، بدڪارن کي تباهه ڪيو.
ظالم جي ناس ٿيڻ تي سڀني طرفن جي ماڻهن شتروگهن کي سلام ڪيو، سندس شهرت هر طرف پکڙجي وئي.
۽ بنڌياچل کان اڳتي نڪري سمنڊ ڏانهن ويو آهي.
۽ ماڻهن کي وڏي جوش سان خبر پئي ته لاوان ڀوت ماريو ويو آهي.
هاڻي شروع ٿئي ٿو سيتا جي جلاوطنيءَ بابت:
پوءِ ائين ٿيو ۽ ان پاسي رام سيتا کي پيار سان چيو:
ائين سيتا چيو
رام ڏاڍي سهڻي انداز ۾ چيو
خوبصورت باغ ٺاهڻ، ان جي خوبصورتي کي ڏسي
هڪ ٻيلو ٺاهيو وڃي، جنهن کي ڏسي نندن ٻيلي (آسمان) جي روشني مدھم ٿي وڃي.
جڏهن ڌرم ڌام (رام) سيتا جي اهڙي تقرير ٻڌي
رام جو حڪم ٻڌي، ڌرم جي جاءِ تي، هڪ تمام سهڻو باغ پيدا ٿيو
ان ۾ بيشمار هيرا ۽ موتي جڙيل هئا
اهو باغ ڄڻ جواهر ۽ هيرن سان سينگاريل هو ۽ جنهن جي اڳيان اندرا جو ٻيلو شرمندو هو.
ان ۾ موتي ۽ هيرن جا تار نظر اچي رهيا هئا.
اهڙيءَ طرح زيور، چادرن ۽ هيرن سان سينگاريو ويو ته سڀني ديوتائن ان کي ٻيو آسمان سمجهي ورتو.
سري رام سيتا کي ان باغ ۾ وٺي ويو.
رام چندر سيتا ۽ ڪيترين ئي سهڻين عورتن سان گڏ اتي رهڻ لڳو.
ان ئي عظيم سهڻي جاءِ تي هڪ محل (مندر) ٺهيل هو.
اتي هڪ خوبصورت محل ٺهرايو ويو، جتي رام، ڌرم جو گهر هو.
اتي مختلف قسم جون رانديون، عيش ۽ عشرت ٿينديون هيون.
سمهندا هئا ۽ مختلف وقتن تي مختلف طريقن سان مزو وٺندا هئا.720.
ان وقت سيتا حامله ٿي وئي، (اها ڳالهه) سڀني عورتن ٻڌي ورتي.
ڪڏهن ڪڏهن سڀني عورتن ٻڌو ته سيتا حامله آهي، تڏهن سيتا رام کي چيو:
مون باغ ۾ گهڻو وقت کنيو، هاڻي مون کي موڪل ڏي.
هن جهنگ ۾ ڪافي گهمي آيو آهيان، اي منهنجا مالڪ، مون کي الوداع ڪر.
سري رام لڇمن کي پاڻ سان گڏ موڪليو
رام سيتا کي لڪشمن سان گڏ موڪليو
جتي وڏا وڏا سالا ۽ تمل جا خوفناڪ پرا هئا،
لڪشمن کيس ويهار جي ٻيلي ۾ ڇڏيو، جتي سال ۽ تمال جا حلال وڻ هئا.
اپر نيرن بان کي ڏسي، سيتا ڄاڻي
پاڻ کي ويران جنگل ۾ ڳوليندي، سيتا سمجهي ورتو ته رام کيس جلاوطن ڪيو آهي
(هڪدم) هوءَ وڏي آواز سان روئڻ لڳي ۽ (اهڙيءَ طرح) بي جان ٿي ڪري پئي.
اُتي هوءَ ائين روئڻ لڳي، جيئن ڪنهن جنگجوءَ کي ڳجهن حصن تي تير سان ماريو ويو هجي.723.
بالميڪ پنهنجي ڪنن سان سيتا جي دين بني ٻڌو
بابا والميڪي اهو آواز ٻڌي پنهنجي خاموشي کي ڇڏي حيرانيءَ ۾ رڙ ڪري سيتا ڏانهن روانو ٿيو.
هو سيتا سان گڏ پنهنجي جاءِ تي ويو
هو سيتا سان گڏ سرگا جو نالو ذهن، چوڻ ۽ عمل سان ورجائيندي پنهنجي گهر موٽي آيو.