(انهن کي) ڪڏهن به ڏک ۽ بک نه لڳي
سندن ڏک، سندن خواهشون ناس ٿي ويون ۽ سندن لڏپلاڻ به ختم ٿي وئي.
(گرو) نانڪ (ٻئي) جسم کي (گرو) انگد طور فرض ڪيو
نانڪ پاڻ کي انگد ۾ تبديل ڪيو ۽ دنيا ۾ ڌرم پکيڙيو.
پوءِ (ٽيون روپ ۾ گرو) امرداس کي سڏيو.
ايندڙ تبديليءَ ۾ کيس امر داس سڏيو ويو، هڪ چراغ مان هڪ ڏيئو روشن ڪيو ويو.7.
جڏهن ته نعمت جو وقت آيو
جڏهن برڪت جو موقعو آيو، تڏهن گرو کي رام داس سڏيو ويو.
انهن کي قديم نعمت ڏيڻ سان
کيس پراڻي نعمت تڏهن ملي، جڏهن امر داس آسمان ڏانهن روانو ٿيو.
انگد کي گرو نانڪ ديو
سري نانڪ کي انگد ۾ ۽ انگد کي امر داس ۾ سڃاتو ويو.
۽ (گرو) امرداس (گرو) رامداس جي نالي سان مشهور ٿيو.
امر داس کي رام داس سڏيو ويو، رڳو سنت ڄاڻن ٿا ۽ بيوقوف نه ٿا ڪن.
سڀني ماڻهن (انهن کي) مختلف طريقن سان سڃاتو آهي،
عام ماڻهو انهن کي الڳ الڳ سمجهندا هئا، پر ڪي ٿورا هئا، جيڪي انهن کي هڪ ئي سمجهندا هئا.
جن (انهن کي هڪ روپ ۾) ڄاتو آهي، انهن (سڌي طرح) آزاديءَ کي حاصل ڪيو آهي.
جن انهن کي هڪ جي حيثيت سان سڃاتو، اهي روحاني جهاز تي ڪامياب ٿيا. سڃاڻپ کان سواءِ ڪا به ڪاميابي نه هئي.10.
(گرو) رامداس هري سان ملي ويو
جڏهن رامداس رب ۾ ضم ٿي ويو، ته گروشپ ارجن کي عطا ڪيو ويو.
جڏهن (گرو) ارجن پرڀو لوڪ ڏانهن ويو،
جڏهن ارجن خدا جي درگاهه ڏانهن روانو ٿيو، تڏهن هرگوبند هن تخت تي ويٺو هو.
جڏهن (گرو) هرگوبند خدا وٽ ويو،
جڏهن هرگوبند رب جي درگاهه ڏانهن روانو ٿيو، تڏهن سندس جاءِ تي هاري ويٺو هو.
سندس پٽ (گرو) هري ڪرشن ٿيو.
هر ڪرشن (اگلا گرو) سندس پٽ هو، جنهن کان پوءِ تيغ بهادر گرو ٿيو.
(گرو) تيگ بهادر سندن (برهمڻن) تلڪ ۽ جنجو جي حفاظت ڪئي.
هن پيشاني جي نشان ۽ مقدس ڌاڳي (هندون) جي حفاظت ڪئي جيڪا لوهه جي دور ۾ هڪ عظيم واقعي جي نشاندهي ڪئي.
ساڌو پروش لاءِ جن (قرباني) جي حد ڪئي آهي.
13 . 13 .
جن دين جي خاطر اهڙا اپاءَ ورتا
مذهب جي خاطر، هن پاڻ کي قربان ڪيو. هن پنهنجو ڪنڌ جهڪائي ڇڏيو پر سندس عقيدو نه.
(ڌرم-ڪرم ڪرڻ) جيڪي (ساداڪ) ڊراما ۽ چيٽڪ ڪندا آهن
رب جا بزرگ معجزن ۽ بدعملن جي ڪارڪردگي کان نفرت ڪن ٿا. 14.
DOHRA
دهليءَ جي بادشاھه (اورنگزيب) جي جسم جي مٿو ٽوڙي، هو رب جي درگاهه ڏانهن روانو ٿيو.
ٽيگ بهادر جهڙو ڪارنامو ڪو به ڪري نه سگهيو.
تيغ بهادر جي وڃڻ تي سڄي دنيا سوڳوار ٿي وئي.
جڏهن دنيا کي ياد ڪيو ويو ته، ديوتا آسمان ۾ سندس اچڻ جي واکاڻ ڪئي.
بِچتر ناٽڪ جي پنجين باب جي پڄاڻي، جنهن جو عنوان آهي: روحاني بادشاهن جو بيان (صدقاء) 5.
چوپي
ھاڻي مان پنھنجي ڳالھ کي پھريون ڏيان ٿو،
هاڻي مان پنهنجي ڪهاڻي ٻڌايان ٿو ته مون کي هتي ڪيئن آندو ويو، جڏهن ته آئون گہرے مراقبي ۾ مشغول هوس.
هيمڪنٽ جبل ڪٿي آهي
اهو ماڳ هيم ڪُنٿ نالي جبل هو، جنهن ۾ ست چوٽيون آهن ۽ اُتي نهايت شاندار نظر اچي ٿو.
انهيءَ جاءِ جو نالو ’سپتسرنگ‘ پيو.
ان جبل کي سپت شرنگ (ست چوٽي وارو جبل) سڏيو ويندو آهي، جتي پانڊو يوگا جي مشق ڪندا هئا.
اسان ان جاءِ تي تمام گهڻي تپسيا ڪئي
اُتي مان پرائمل پاور، سُپريم ڪل 2 تي گہرے مراقبي ۾ جذب ٿي ويس.
اهڙيءَ طرح توبه ڪرڻ (۽ آخر ۾ تپسيا جا نتيجا)
اهڙيءَ طرح منهنجو مراقبو پنهنجي عروج تي پهچي ويو ۽ مان قادر مطلق رب سان هڪ ٿي ويو.
منهنجا والدين خدا جي عبادت ڪندا هئا
منھنجا ماءُ پيءُ به سمجھ ۾ نه ايندڙ رب سان ملاپ لاءِ مراقبي ڪندا رھيا ۽ اتحاد لاءِ ڪيترائي قسم جا نظم و ضبط ڪيا.
الخ (خدا) جي جيڪا خدمت ڪئي،
انهن نا سمجھ رب جي جيڪا خدمت ڪئي، سا وڏي گرو (يعني رب) جي رضا جو سبب بڻي.
جڏهن رب مون کي اجازت ڏني
جڏهن رب مون کي حڪم ڏنو ته مان هن لوهه جي دور ۾ پيدا ٿيس.
هن کي اسان جي اچڻ تي ڪو اعتراض نه هو
مون کي اچڻ جي ڪا به خواهش نه هئي، ڇاڪاڻ ته مان رب جي پاڪ پيرن لاءِ عقيدت ۾ پوري طرح جذب ٿي چڪو هوس.
جيئن رب اسان کي سمجھايو
پر رب مون کي پنهنجي مرضي سمجھائي ۽ هيٺين لفظن سان هن دنيا ۾ موڪليو.
غير عارضي رب جا لفظ هن حشر کي:
چوپي
جڏهن اسان پهريون ڀيرو تخليق پيدا ڪيو،
جڏهن مون شروع ۾ دنيا کي پيدا ڪيو ته مون بي عزتي ۽ خوفناڪ ديوتا پيدا ڪيا.
اُهي پنهنجي ڀُج-بل تي چريو ٿي ويا
جنهن طاقت سان چريو ٿي پرڀوءَ جي پوڄا کي ڇڏي ڏنو.
اسان جي ڪاوڙ ۾، اسان انهن کي تباهه ڪيو.
مون انهن کي ٿوري دير ۾ تباهه ڪيو ۽ انهن جي جاءِ تي خدا پيدا ڪيا.
انهن جي قرباني ۽ عبادت ۾ به شامل ٿي ويا
اهي به طاقت جي پوڄا ۾ مشغول هئا ۽ پاڻ کي Ominipotednt.7 سڏيندا هئا.
شيو (پاڻ کي) Adig ('Achuta') سڏيو.