هن ڪاري جبلن کي ڀوتن وانگر ماري ڇڏيو، جيئن سج جون شعاعون اونداهيءَ کي تباهه ڪن ٿيون.
لشڪر خوف مان ڀڄي ويو، جنهن جو تصور شاعر هن طرح ڪيو آهي:
ڄڻ ڀيم جو وات رت سان ڀريل ڏسي ڪورواس جنگ جي ميدان مان ڀڄي ويا.180.
ڪيبٽ،
راجا سمڀ کان حڪم ملڻ تي، وڏي طاقت ۽ همٿ جا ويڙهاڪ، وڏي غصي ۾ چانڊئي ڏانهن روانا ٿيا.
چانڊڪا پنهنجي ڪمان ۽ تير ۽ ڪالي پنهنجي تلوار کڻي وڏي طاقت سان لشڪر کي هڪ ئي وقت ۾ تباهه ڪري ڇڏيو.
گھڻا جنگ جو ميدان ڇڏي ڀڄي ويا، انھن مان گھڻا تيرن سان لاش ٿي ويا، پنھنجي جاءِ تان لشڪر ھن طرح ڀڄي ويو:
جيئن ريگستان ۾ مٽيءَ جا لکين ذرڙا، تيز هوا جي اڳيان اُڏامي وڃن. 181.
سويا،
ڪالي، ٻه دھاري تلوار ۽ چندي پنھنجو ڪمان کڻي، دشمن جي لشڪر کي ھن طرح ڌمڪايو آھي:
ڪيترن کي ڪالي پنهنجي وات سان چيڀاٽيو آهي، ۽ ڪيترن کي چانڊئي جو سر قلم ڪيو آهي.
ڌرتيءَ تي رت جو سمنڊ پکڙجي ويو آهي، ڪيترائي ويڙهاڪ ميدان ڇڏي ويا آهن ۽ ڪيترائي زخمي ٿي پيا آهن.
جيڪي ڀڄي ويا آهن، انهن سمڀ کي هن طرح چيو آهي ته: ڪيترائي هيرو (ان جاءِ تي مري ويا آهن.
DOHRA,
اهڙي پرتشدد جنگ ڏسي، وشنو سوچيو.
۽ جنگ جي ميدان ۾ ديوي جي مدد لاءِ قوتون موڪليائين.183.
سويا،
وشنو جي حڪم موجب، سڀني ديوتائن جون طاقتون طاقتور چندي جي مدد لاءِ آيون.
ديويءَ ڏاڍي عزت ڪندي کين چيو: ڀليڪار، توهان آيا آهيو، ڄڻ مون توهان کي سڏيو آهي.
ان موقعي جي عظمت جو شاعر پنهنجي ذهن ۾ خوب تصور ڪيو آهي.
لڳي ٿو ته ساون جو وهڪرو اچي سمنڊ ۾ ضم ٿي ويو آهي.
وڏن وڏن ڀوتن کي ڏسي، ديوتائن جي طاقتن جا ويڙهاڪ، جنگ لاءِ سندن اڳيان هليا ويا.
وڏي طاقت سان پنهنجن تيرن سان ڪيترن کي ماري ڇڏيو ۽ مقابلي ۾ ويڙهاڪن کي جنگ جي ميدان ۾ مري ويو.
ڪالي ڪيترن کي پنهنجي دانهن سان چيڀاٽيو ۽ ڪيترن کي چئن طرفن کان ڌار ڪري ڇڏيو.
ائين لڳي رهيو هو ته راڻيءَ سان وڙهندي، وڏي غضب ۾، جمونت وڏن جبلن کي چنبڙي ڇڏيو هو.
پوءِ تلوار هٿ ۾ کڻي، ڪالي ڀوتن سان سخت جنگ ڪئي.
هن ڪيترن کي تباهه ڪري ڇڏيو آهي، جيڪي زمين تي مئل آهن ۽ لاشن مان رت وهي رهيو آهي.
دشمنن جي سرن مان وهندڙ ميرو، شاعر ان جو خيال هن ريت ڪيو آهي:
186. جبل جي چوٽيءَ تان هيٺ لهڻ سان، زمين تي برف پئجي وئي.
DOHRA,
جڏهن ٻيو ڪوبه علاج نه بچيو ته ڀوتن جون سڀ قوتون ڀڄي ويون.
ان وقت سمڀ نسمب کي چيو ته: لشڪر وٺي وڙهڻ وڃ.
سويا،
سمڀ جي حڪم جي تعميل ڪندي، طاقتور نسمڀ هن طرح تيار ٿي اڳتي وڌيو:،
جهڙيءَ طرح مهاڀارت جي جنگ ۾ ڪاوڙ ۾ ڀريل ارجن ڪرن سان وڙهيو هو.
چانڊئي جا تير وڏي تعداد ۾ ڀوت کي ماريا، جيڪو ڇيد ڪري بدن کي پار ڪري ويو، ڪيئن؟
جيئن ساوڻ جي برسات ۾ هاريءَ جي پوکي ۾ پوک جا جوان ٽهڪ ڏين ٿا.
پهرين ته هن پنهنجي تيرن سان ويڙهاڪن کي ڪيرايو، پوءِ تلوار هٿ ۾ کڻي هن جنگ هن طرح ڪئي:،
هن سڄي لشڪر کي ماري ڇڏيو ۽ تباهه ڪري ڇڏيو، جنهن جي نتيجي ۾ شيطان جي طاقت ختم ٿي وئي.
انهيءَ جاءِ تي هر طرف رت آهي، شاعر ان جو مقابلو هن طرح ڪيو آهي:
ست سمنڊ پيدا ڪرڻ کان پوءِ برهما رت جو اٺون نئون سمنڊ پيدا ڪيو.
طاقت چانڊيي، تلوار هٿ ۾ کڻي، وڏي ڪاوڙ سان ميدان جنگ ۾ وڙهندي رهي.
هن چئن قسمن جي لشڪر کي ناس ڪيو آهي ۽ ڪاليڪا به وڏي طاقت سان ڪيترن کي ماري ڇڏيو آهي.
سندس خوفناڪ روپ ڏيکاريندي، ڪاليڪا، نسمڀ جي چهري جي شان کي نروار ڪري ڇڏيو.
زمين رت سان ڳاڙهي ٿي وئي آهي، لڳي ٿو ڌرتي ڳاڙهي ساڙي.190.
سڀ ڀوت، پنهنجي طاقت جو فائدو وٺي، جنگ ۾ وري چانڊيءَ جي مزاحمت ڪري رهيا آهن.
پاڻ کي هٿيارن سان ليس ڪري ميدان جنگ ۾ ائين وڙهندا رهيا آهن جيئن مهينا چراغ جي چوڌاري.
هن پنهنجي زبردست ڪمان کي پڪڙي، جنگ جي ميدان ۾ ويڙهاڪن کي هيلو ۾ ڪٽي ڇڏيو.