بادشاهه به اها خبر ٻڌي. 5.
(بادشاهه کي ٻڌايو ويو ته) هن شهر ۾ هڪ عورت چيو وڃي ٿو.
(سندس) نالو هنگولا ديوي آهي.
هوءَ پاڻ کي جگت ماتا سڏي ٿي
۽ اعليٰ ۽ پست کي پيرن هيٺان رکي ٿو. 6.
(اتي) جيترا قاضي ۽ مولانا
يا جوگي، سنياسي ۽ برهمڻ هئا.
انهن سڀني جي پوڄا گهٽجي وئي
۽ سندس سڃاڻپ وڌيڪ وڌي وئي.7.
سڀ فقير ساڻس گڏ کائڻ لڳا.
هن کي تمام گهڻو پئسو پيش ڪندي ڏسي، هو (سندس ذهن ۾ تمام گهڻو) جلڻ لڳو.
کين پڪڙي بادشاهه وٽ وٺي ويا
(۽) ٺٺوليون ڪندي ائين چوڻ لڳو. 8.
شايد (اهو) اسان کي ان جا ڪي معجزا به ڏيکارين،
يا تنهنجو نالو ڀواڻي نه وٺو.
پوءِ ان عورت چيو ته:
اي راجن! منهنجون ڳالهيون ٻڌ. 9.
ثابت قدم:
مسلمان مسجد کي خدا جو گھر سڏين ٿا.
برهمڻ ماڻهو پٿر کي خدا سمجهن ٿا.
جيڪڏھن اھي ماڻھو پھريون تو کي (ڪجھ) معجزا ڪري ڏيکارين،
تنھنڪري انھن کان پوءِ آءٌ بہ انھن کي معجزا ڏيکاريندس. 10.
چوويهه:
بادشاهه (اهو) ٻڌي کلڻ لڳو.
۽ ڪيترائي برهمڻ، مولانا،
جوگي، ڇوڪريون، جهنگم،
هن فقيرن کي پڪڙي سڏيو، جن کي ڳڻائي نٿو سگهجي. 11.
ثابت قدم:
بادشاهه (پنهنجي) وات مان ائين چيو
۽ مجلس ۾ ويٺلن کي چيو
ته (پهريان تون) مون کي پنهنجا معجزا ڏيکاري،
ٻي صورت ۾ سڀ مري ويندا (يعني قتل ڪيا ويندا). 12.
بادشاهه جي ڳالهه ٻڌي سڀ پريشان ٿي ويا.
سڀ غم جي سمنڊ ۾ ٻڏي ويا.
بادشاهه ڏانهن ڏسندي هن پنهنجو ڪنڌ هيٺ ڪيو
ڇاڪاڻ ته ڪو به کيس معجزو ڏيکاري نه سگهيو. 13.
(ڪنهن به طرف کان) ڪو معجزو نه ڏسي بادشاهه ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويو.
(انهن) انهن جي جسمن تي ست سؤ ڪوڙا هنيا.
مون کي ڏيکاريو ڪجھ معجزا،
ٻي صورت ۾، (هن) عورت جي پيرن تي اڳواٽ موڙ. 14.
اسان کي خدا جي گھر مان ڪجهه ڏيکار،
ٻي صورت ۾ هنن شيخن جا ڪنڌ ڌوڻيو.
اي مشرا (تون به) معجزا ڏسڻ کان سواءِ نه نڪرندين.
ٻي صورت ۾ تنهنجي ٹھاڪر کي درياءَ ۾ ٻڏي ڇڏيندس. 15.
اي درويش! مون کي معجزو ڏيکار
ٻي صورت ۾ پنهنجا جتن ڪڍو (يعني ڍاڪا ڪريو).
اي منڊو! ھاڻي ڪو معجزو ڏيکار،
ٻي صورت ۾، پنهنجا پير درياهه ۾ وجهي. 16.