(سخي پاري شاهه پريءَ کي چوڻ لڳو.) اي شاهه پياري! ٻڌو جنهن لاءِ مون محنت ڪئي آهي،
هاڻي تون هن کي طلاق ڏيڻ چاهين ٿو ۽ هن کي (راج ڪماري سان) ملڻ جي به اجازت نه ڏي. 44.
چوويهه:
اي سخي! شاهه پريءَ کي به ڇا گهرجي؟
(ان جي) استعمال ۾ (منهنجو) جسم ۽ سينو سڙي رهيو آهي.
مون جڏهن ان جو روپ ڏٺو،
تنهن ڪري جنت ۾ رهڻ جو فڪر ڇڏي ويو آهي. 45.
ٻٽي
مان ڇا ڪريان، ڪيڏانهن وڃان؟ (مون وٽ) خراب تلوار.
ان کي ڏسڻ کان سواءِ سڪون نه آهي ۽ ڏسڻ سان ئي خوشي محسوس ٿئي ٿي. 46.
محبوب کي ڏسڻ کان سواءِ، اکين جو هڪ جھٽڪو به ڏسڻ ۾ اچي ٿو.
پوءِ اهو شاهه پريو هو، هاڻي غلام ٿي ويو آهي. 47.
(مان) ڇا ڪريان، ڪنهن کي ٻڌايان؟ (مان آهيان) سان ڳالهايو نه پيو وڃي.
محبوب کي ڏسڻ کان سواءِ، نانءُ بيمار ٿي پيو آهي (’ڄامتي‘). 48.
ثابت قدم:
اکيون اهڙيون آهن جو اُتي هڪ لمحي لاءِ به نه هلنديون آهن (يعني ڏسو).
ٻئي محبوب کي ڏسڻ لاءِ پنهنجي عشق ۾ مشغول آهن.
مان (اهڙي) ثابت قدم ٿي چڪو آهيان ته بڇڙو نه بچي.
اي سخي! هن کي ڏسڻ کان سواءِ، (منهنجي) جان نڪري رهي آهي. 49.
اهڙا خراب آهن جن کي ختم نٿو ڪري سگهجي.
محبوب جي عشق ۾ مگن هئڻ ڪري، اُتي اک ڇنڀڻ به نه ٿو ڦري.
جتي به هي پٿر پوکيا ويا آهن، اتي ئي رهيا آهن.
شاعرن به هن طرح چيو آهي ته (جتي هليا ويندا آهن) اتان نه موٽندا آهن. 50.
ٻٽي
اهي هڪ لمحي لاءِ به هلڪي هلڪي، غير مستحڪم، غير مستحڪم آهن.
جتي هي موتي هاڻي پوکيا ويا آهن، (اتي) نه موٽندا. 51.
عاشق جون اکيون ڏسي، (منهنجي) اکيون اُن ۾ پئجي ويون.
اهي هاڪڙي وانگر اڏامي ويا آهن، اهي واپس وڃڻ وارا نه آهن. 52.
جتي اهي موتي پوکيا ويا، (پوءِ) اتي ٿي ويا.
جيئن هرڻ (شڪاري پکيءَ جو) ٻئي ڀَرَ، (هڪ ڀيرو) هليا وڃن ته پوءِ هميشه لاءِ هليا وڃن. 53.
ثابت قدم:
جتي اهي موتي پوکيا ويا، (پوءِ) اتي ئي رهيا.
مان ڏاڍي ڪوشش ڪندي ٿڪجي پيو آهيان، (اهو) وسارڻ جي باوجود به هتي نه آيو آهيان.
لفظ منهنجي هٿ مان نڪري ويو آهي (مطلب ته هاڻي مون ۾ ڪجهه به نه بچيو آهي) ٻڌايو ته مان ڇا ڪريان؟
(مان) دل ۾ سدائين جلندو آهيان. 54.
چوويهه:
سڀ سخا ڪوشش ڪري ٿڪجي پيا،
پر جڏهن خراب پيار شروع ٿيو.
پوءِ انهن پرين هڪ منصوبو سوچيو
۽ راج ڪمار وٽ ويو ۽ چيائين.55.
اي راج ڪمار! جنهن جي تون لائق آهين،
سڀ ملائڪ سندس پيرن تي ڪري پيا.
هاڻي اسان جي سرداراڻي (شهزادي پري) توهان سان ملڻ چاهي ٿي.
توهان جي ذهن ۾ ڇا اچي (اسان کي ٻڌايو) 56.
راج ڪمار جڏهن اها ڳالهه ٻڌي.
تڏهن پرين کلندي چيو:
مان شاهه پرين سان شادي نه ڪندس
۽ مان ان راج ڪماري جي غير موجودگي ۾ مري ويندس. 57.