هن جي هڪ بيسوامتي زال هئي،
جنهن جي خوبصورتي بيان نه ٿي ڪري سگهجي.
انهيءَ بادشاهه هڪ موتي ڏٺو.
کيس ڏاڍو معزز ۽ نيڪ سمجهندو هو.
کيس پڪڙي محلات ۾ وٺي آيو.
هن سان جنسي تعلق ڪيو. 2.
بادشاهه هن کي پنهنجي زال بنايو
۽ هن سان هر وقت پيار ڪيو.
ان عورت جي ’ڪوت‘ (‘ڪووت‘- ڪمارڪوم وڃڻ جي دلچسپي) نه وئي.
۽ هوءَ ٻين (مردن) سان مذاق ڪندي رهي. 3.
هڪ ڏينهن جڏهن اڌ رات هئي،
سو هوءَ نياز يار جي گهر هلي وئي.
محافظن کيس پڪڙي ورتو
۽ نڪ ڪٽڻ کان پوءِ، هو وري هليو ويو. 4.
نانءَ هڪ کٽيل نڪ جهلي
پوءِ هوءَ بادشاهه جي گهر ۾ داخل ٿي.
پوءِ بادشاهه پنهنجا وار ڇنڊي ڇڏيا
هن کان ريزر لاءِ پڇيو. 5.
پوءِ هن اُسترو ڏنو،
جنهن سان اڳ ڪڏهن به وار نه ڪٽجي ويا هئا.
هن کي ڏسي بادشاهه ڏاڍو ناراض ٿيو
۽ ان کي پڪڙي ان عورت تي اڇلائي ڇڏيو. 6.
پوءِ ان عورت ”هاءِ هيلو“ چوڻ شروع ڪيو.
اي بادشاهه! (توهان منهنجي) نڪ ٽوڙي ڇڏي آهي.
پوءِ بادشاهه کيس ڏسڻ لاءِ مٿي ويو
۽ رت سان ڍڪيل منهن کي ڏسي حيران ٿي ويو.
پوءِ بادشاھه ”هاءِ ھاءِ“ لفظ چيا.
(۽ چيو) ته مون اهو نه سوچيو هو.
ان عورت جي چال ته ڏسو
اها (سڀ) برائي بادشاهه جي مٿي تي رکي وئي. 8.
ٻٽي
انهيءَ بادشاهه پنهنجي ذهن ۾ علحدگيءَ جو خيال نه ڪيو.
(انهيءَ) عورت جي نڪ (ٻئي هنڌ) ڪٽيل هئي، پر (بادشاهه جي) مٿي تي بڇڙائي رکي وئي هئي. 9.
313.5958. 313.5958. 313.5958.5958.313.5958. هلي ٿو
چوويهه:
دچن (ديشا) ۾ هڪ راجا هو، جنهن جو نالو ڊچن سين هو.
هو ڪيترين ئي شاستر سمرتن کان واقف هو.
ان (بادشاهه) جي گهر ۾ هڪ عورت هئي، جنهن جو نالو ڊچن (دي) هو.
(اهڙيءَ طرح لڳي رهيو هو) ڄڻ ته آسمان ۾ چنڊ اڀريو آهي. 1.
راڻي کي لامحدود خوبصورتي هئي،
جنهن جي روشنيءَ کي ڏسندي، سج لهي ويندو هو.
بادشاهه کي هن جو ڏاڍو پيار هو
جيئن ڪنول جي پنن تي ناسي آهي. 2.
اتي (هڪ) شاهه جي ڌيءَ هوندي هئي.
هن (هڪ ڏينهن) بادشاهه جو حسن ڏٺو.
سندس نالو سُڪمار دائي هو.
ڌرتيءَ تي هن جهڙي ڪا به عورت ڪانه هئي. 3.
شاهه جي ڌيءَ دل ۾ چيو
يعني جڏهن ڪنهن کيس ڏٺو آهي ته ذهن (ان ۾) ڦاسي پيو آهي.
مان ڪهڙي ڪوشش سان بادشاهه حاصل ڪريان؟
۽ پهرين عورت کي (سندس) ذهن مان وساري ڇڏ. 4.
هن تمام بهترين هٿيار ڦٽا ڪيا
۽ ميخلا وغيره ڪپڙا بدن تي پيل هئا.
سندس (بادشاهه) دروازي تي بخور ٻريو.
ڪنهن به مرد يا عورت کي نه سمجهيو (اهو).
جڏهن ڪجهه ڏينهن گذري ويا،
سو بادشاھه شھر کي ڏسڻ لاءِ ٻاھر نڪتو.
هر ڪنهن جي ڳالهه ٻڌڻ لاءِ
بادشاھه فقير صاحب کي وٺي ٻاهر آيو. 6.
ان عورت به هڪ بزرگ جو روپ ورتو
بادشاھه کي ڏسندي لفظ چيا.
بيوقوف بادشاهه کي ڇا ٿيو
جيڪو نه ٿو سمجهي سٺن ۽ بديءَ جي.7.
اها راڻي جيڪا تمام گهڻي شرارت ڪري ٿي،
بادشاهه هر روز هن جي گهر وڃي ٿو.
بيوقوف (بادشاهه) سمجهي ٿو (ته) منهنجو مفاد آهي.
پر هوءَ هر روز پنهنجي دوستن سان سمهي ٿي. 8.
(جڏهن) بادشاهه اها ڳالهه پنهنجن ڪنن سان ٻڌي
سو وڃي هن کان پڇ.
اي سائين! بادشاهه کي هتي ڇا ڪرڻ گهرجي؟
جيڪو تون چئي رهيو آهين، (اهو) ڪهڙي طريقي سان ختم ڪيو وڃي. 9.
(ساڳي جواب ڏنو) هي بادشاهه جوگ اهڙي عورت ناهي.