سويا
شينهن تنهنجي گاڏي آهي، اي اٺ هٿيارن واري ديوي! ڊسڪ، ترشول ۽ ميس توهان جي هٿن ۾ آهن
کمر ۾ خنجر، تير جي ڍال، ڪمان ۽ ترڪ به آهن
سڀئي گوپيون ديوي جي پوڄا ڪري رهيون آهن، جن جي ذهن ۾ ڪرشن جي خواهش آهي
خوشبو، بخور ۽ پنچامرت ڏئي رهيا آهن ۽ مٽيءَ جا ڏيئا ٻاري رهيا آهن، گلن جا هار هن جي ڳچيءَ ۾ وجهي رهيا آهن.
ڪيبٽ
� اي ماءُ! اسان توکي ٻڌائڻ لاءِ مجبور ڪري رهيا آهيون، تنهنجو نالو ورجائي رهيا آهيون، ۽ ڪنهن ٻئي کي ياد نٿا ڪريون
اسين تنهنجي شان ۾ گيت ڳائي رهيا آهيون ۽ تنهنجي عزت ڪرڻ لاءِ گلن جي نذر ڪري رهيا آهيون
جنهن قسم جي برڪت تو اڳي اسان کي ڏني هئي، ساڳيءَ طرح ڪرشن جي حوالي سان هڪ ٻي نعمت عطا فرمائي
جيڪڏهن ڪرشن اسان کي نه ٿو ڏئي سگهجي ته پوءِ اسان کي راڪ ڏيو (اسان جي جسم کي مسڪرائڻ لاءِ)، هڪ ڪنڊي (هار) اسان جي ڳچيءَ ۾ وجهي ۽ اسان جي ڪنن لاءِ رنڊڪون ڏيو ته جيئن اسان اسان جي جسم کي مسڪرائي سگهون.
ديوي جو ڪلام:
سويا
تڏهن درگا مسڪرائيندي چيو، ”مون توهان سڀني کي ڪرشن جو ورد عطا ڪيو آهي
اوهين سڀ خوش رهو، ڇاڪاڻ ته مون سچ ڳالهايو آهي ۽ ڪوڙ نه ڳالهايو آهي
ڪرشن تو لاءِ سڪون هوندو ۽ توکي ڏسندي منهنجون اکيون سڪون سان ڀرجي وينديون.
توهان سڀ پنهنجي گهرن ڏانهن وڃو ۽ ڪرشن توهان سڀني سان شادي ڪندو. ���288.
شاعر جو ڪلام: DOHRA
(اهو ٻڌي) برج ڀوميءَ جون سڀئي عورتون خوش ٿي (ديويءَ کي) سجدو ڪرڻ لڳيون.
برجا جون سڀئي نوجوان عورتون خوش ٿي، پنهنجا مٿو جهڪائي، ديوي جي پيرن کي ڇُهي، پنهنجن پنهنجن گهرن ڏانهن هليون ويون.
سويا
سڀئي گوپيون، هڪ ٻئي جا هٿ پڪڙي، پنهنجن گهرن ڏانهن هليون ويون، دل ۾ خوشيءَ سان
اهي سڀ اهو چئي رهيا هئا ته، درگا، راضي ٿي، اسان سڀني کي ڪرشن کي پنهنجي ڪنوار جي حيثيت ڏني آهي.
۽ ان خوشيءَ سان ڀريل، اهي سڀئي سهڻيون عورتون پنهنجن گهرن ڏانهن پهتيون،
هنن برهمڻن کي گهڻو خيرات ڏنو، ڇاڪاڻ ته هنن پنهنجي دل جي خواهش مطابق ڪرشن حاصل ڪيو هو.