سو هن پنهنجو هٿ هن جي نڙي تي رکيو
۽ پوءِ ’پد پنڪج‘ (لوٽس فوٽ) کي ڇهيو.
هن ڪجهه به نه چيو ۽ گهر هلي وئي. 6.
هن ٻه ڪلاڪ ليٽي پيا.
راج ڪمار کي هوش آيو.
هو ”هاءِ هاءِ“ جا لفظ گونجڻ لڳو.
۽ ان وقت کان وٺي کائڻ پيئڻ ڇڏي ڏنو. 7.
اهي آهن راج ڪماري ۽ راج ڪمار
نر ۽ مادي ٻئي جدا ٿي ويا.
ٻنهي ۾ ڇا ٿيو
مون انهن کي شعر ۾ چيو آهي. 8.
پاڻ:
اتي هن زعفران جو ٽڪو نه لڳايو ۽ هتي هن منگ ۾ سانڍي نه ڀري.
(هن) سڀني جو خوف ڇڏي ڏنو ۽ هتي سڀني جي آداب کي وساري ڇڏيو.
(بادشاهه) هن کي ڏسي هار پائڻ ڇڏي ڏنو ۽ عورت ڪيترا ڀيرا ’هاءِ هاءِ‘ چوڻ کان تنگ ٿي وئي.
اي پيارا! تو هن لاءِ کائڻ پيئڻ ڇڏي ڏنو آهي ۽ (انهيءَ) محبوب تنهنجي لاءِ (پنهنجي جان ڏيڻ جو ارادو ڪيو آهي). 9.
چوويهه:
ٻئي طرف، راج ڪمار کي ڪجهه به پسند نه آهي
۽ ’هاءِ هاءِ‘ ڪندي ڏينهن گذاريندو هو.
نه کاڌو کائيندو آهي ۽ نه پاڻي پيئندو آهي.
هن جو هڪ دوست هو جنهن اها ڳالهه سمجهي. 10.
راج ڪمار کيس پنهنجون سڀ ڳالهيون ٻڌايو
اها هڪ عورت مون کي ڏني وئي آهي.
هن منهنجي نڙي ۽ پيرن کي ڇهيو.
پوءِ معلوم نه ٿيو ته هوءَ ڪيڏانهن وئي ۽ ڪير هئي. 11.
هن (مترا) کي سمجھ ۾ نه آيو ته هن (راج ڪمار) ڇا چيو
هن ڪنوار مون کي ڇا چيو آهي.
سڀ ماڻهو کانئس پڇندا هئا،
پر ڪو به سندس راز سمجهي نٿو سگهي. 12.
هن جو هڪ ڇتري (خترتا) دوست هو
جيڪو عشق مشڪ ۾ غرق هو.
ڪنور کيس پنهنجي ڄمڻ جي خبر ڏني.
(هو) ڳالهه ٻڌي سڀ ڪجهه سمجهي ويو. 13.
هن سوچيو ته ان عورت جو نالو نبه مٽي هو
جنهن سندس نڙي کي ڇهيو.
(هن) شهر جو نالو پدماوتي رکيو.
ڇاڪاڻ ته هن پنڪج (لوٽس فوٽ) جي پوزيشن کي ڇڪايو هو. 14.
هو ٻئي اٿيا ۽ هليا ويا.
اتي ٻيو ڪو به نه پهتو.
ڪٿي هئي پدماوتي نگر،
اتي ناب ماٽي نالي هڪ خوبصورتي هئي. 15.
هن پنهنجي شهر کان پڇيو
پدماوتي نگر جي ويجهو آئي.
جتي مالن جو هار گدگدائي رهيو هو،
اهي ڪنوارن سان گڏ اتي آيا. 16.
ملان کي هڪ اسٽام ڏنو ويو
۽ راجڪمار کانئس هار کسي ورتو.
هڪ خط لکيو ۽ ان کي پڪڙيو،