ديوڪي کي پهريون پٽ ٿيو، جنهن جو نالو ’ڪرتمت‘ هو.
ديوڪي کي پهريون پٽ ڪرامت نالي ڄائو ۽ واسوديو کيس ڪنس جي گهر وٺي ويو.
سويا
جڏهن پيءُ (تت) پٽ سان گڏ هليو ويو ۽ بادشاهه ڪنس جي دروازي تي آيو.
جڏهن پيءُ محلات جي دروازي تي پهتو ته هن دربان کان پڇيو ته ڪنس کي خبر ڏيو.
(ڪنز) ٻار کي ڏٺو ۽ ترس آيو ۽ چيائين ته اسان توکي (هن ٻار کي) بچايو آهي.
ٻار کي ڏسي ۽ ڪنس تي رحم ڪري چيو، ”مون توکي معاف ڪري ڇڏيو آهي.“ واسوديو پنهنجي گهر ڏانهن موٽي آيو، پر هن جي ذهن ۾ ڪا به خوشي نه رهي.
واسوديو جي ڳالهه هن جي ذهن ۾:
DOHRA
باسوديو پنهنجي ذهن ۾ اهو سوچيو
واسوديو پنهنجي ذهن ۾ سوچيو ته ڪنس هڪ شيطاني عقل وارو ماڻهو آهي، خوف سان، هو ضرور ٻار کي ماري ڇڏيندو.
ڪنس کي خطاب ڪندي بابا ناراد جو خطاب:
DOHRA
(بسوديو جي گهر موٽڻ تي) پوءِ (نارد) بابا ڪنس جي گهر آيو (۽ هن چيو ته) اي بادشاهه! ٻڌ
پوءِ بابا ناراد ڪنس وٽ آيو ۽ سندس اڳيان اٺ ليڪون ٺاهي کيس ڪي پراسرار ڳالهيون ٻڌايون.
ڪنس جو خطاب پنهنجن نوڪرن کي:
سويا
ڪنس جڏهن نرد جون ڳالهيون ٻڌيون ته راجا جي دل ڀرجي وئي.
جڏهن بادشاهه نرد جي ڳالهه ٻڌي ته هن جي ذهن ۾ اها ڳالهه وڌيڪ گهري ٿي وئي ته هن پنهنجي نوڪرن کي نشانين سان چيو ته ٻار کي فوري طور تي ماري ڇڏيو.
هن جي اجازت جي تعميل ڪندي، نوڪر (باسديو ڏانهن) ڀڄي ويا ۽ اهو معلوم ٿيو (سڀني ماڻهن کي).
سندس حڪم ملڻ تي سڀئي (نوڪر) ڀڄي ويا ۽ ٻار کي هڪ دڪان تي هتڙيءَ وانگر ڌڪ هڻي، روح کي جسم کان جدا ڪري ڇڏيو.
پهرين پٽ جو قتل
سويا
(جڏهن) سندن گهر ۾ ٻيو پٽ پيدا ٿيو، تڏهن ڪنس، جنهن کي وڏو عقيدو هو، (پنهنجي) نوڪر موڪليائين.
هڪ ٻيو پٽ جيڪو ديوڪي ۽ واسوديو کي پيدا ٿيو هو، جنهن کي به بدمعاشي ڪنن جي حڪم تي قتل ڪيو ويو هو، ان جي نوڪرن کيس دڪان تي ڌڪ هڻي لاش ماءُ پيءُ جي حوالي ڪيو.
(ٻئي پٽ جي موت تي) سڄي ماٿرا پوري ۾ شور مچي ويو. جنهن جو نمونو شاعر کي هن ريت هلڻو آهي
ان سنگين ڏوهه جو ٻڌي سڄي شهر ۾ وڏو شور مچي ويو ۽ شاعر کي اندرا جي موت تي ديوتا جي روئڻ وانگر اهو گوڙ ظاهر ٿيو.
سندن گهر ۾ هڪ ٻيو پٽ پيدا ٿيو، جنهن جو نالو ”جيئي“ رکيو ويو.
سندن گهر ۾ هڪ ٻيو پٽ ڄائو، جنهن جو نالو جيا رکيو ويو، پر ڪنس جي بادشاهه کيس پٿر تي به ڌڪ هنيو.
ديوڪي مٿي جا وار کلائي ٿي، گهر گونججي ٿو (تنهنڪري) هن جي روئڻ ۽ رڙ سان (’چورن‘).
ديوڪي پنهنجي مٿي جا وار ڪڍڻ لڳي ۽ ائين روئڻ لڳي، جيئن بهار جي موسم ۾ آسمان ۾ ڪرونچا نالي پکي.
ڪيبٽ
چوٿون پٽ ڄائو ۽ کيس به ڪنس مارائي ڇڏيو، ديوڪي ۽ واسوديو جي دلين ۾ غم جا شعلا ٻرڻ لڳا.
ديوڪي جو سمورو حُسن هن جي ڳچيءَ ۾ وڏي جڪڙ جي ڦڙيءَ سان ختم ٿي ويو ۽ هوءَ وڏي پريشانيءَ ۾ غرق ٿي وئي.
هوءَ چوي ٿي ته اي منهنجا خدا! تون ڪهڙي قسم جو رب آهين ۽ اسان ڪهڙي قسم جا محفوظ ماڻهو آهيون؟ اسان کي نه ته ڪا عزت ملي آهي ۽ نه ئي ڪو جسماني تحفظ مليو آهي
اسان جي پٽ جي موت جي ڪري، اسان کي به مذاق ڪيو پيو وڃي، اي امر رب! توهان جي اهڙي ظالمانه مذاق اسان کي تير وانگر تيزيءَ سان ڇڪي رهي آهي.���52.
سويا
جڏهن پنجون پٽ ڄائو ته ڪنس کيس به پٿر هڻي ماري وڌو.
پنجين پٽ جي ڄمڻ جي خبر ٻڌي ڪنس کي به دڪان تي ڌڪ هڻي ماري وڌو ته ٻار جو روح آسمان ڏانهن هليو ويو ۽ سندس جسم وهندڙ وهڪري ۾ ملي ويو.
(اها) خبر ٻڌي ديوڪي وري غم ۾ رڙ ڪئي.
اهو ٻڌي ديوڪي رڙيون ڪرڻ لڳيون ۽ ان لاڳاپي جي ڪري کيس ايڏو وڏو ڏک ٿيو جو ڄڻ ته هن وصل کي جنم ڏنو.
ديوڪي جي دعا بابت تقرير:
ڪيبٽ
ڇهين پٽ (بسوديو) جي قبيلي ۾ پيدا ٿيو، جنهن کي به ڪنس قتل ڪيو. تڏهن ديوڪي سڏ ڪيو، اي خدا! ٻڌو (هاڻي مون کي).
جڏهن ڇهين پٽ کي به ڪنس قتل ڪيو، تڏهن ديوڪيءَ خدا جي آڏو اهڙيءَ طرح دعا ڪئي ته، اي غريبن جا مالڪ! يا ته اسان کي ماريو يا ڪنسا کي ماريو
ڇو ته ڪنس وڏو گنهگار آهي، جنهن کي لالچ لڳي ٿي. (هاڻي) اسان کي اهڙو ڪر ته (اسان) خوشيءَ سان رهي سگهون.
ڪنس هڪ وڏو گنهگار آهي، جنهن کي ماڻهو پنهنجو بادشاهه سمجهن ٿا ۽ جنهن کي ياد ڪن ٿا اي رب! هن کي اهڙي حالت ۾ رکو جيئن تو اسان کي رکيو آهي، مون ٻڌو آهي ته تو هاٿي جي جان بچائي آهي، هاڻي دير نه ڪر، مهرباني ڪري ڪو به ڪم ڪري.
ڇهين پٽ جي قتل جي حوالي سان بيان جي پڄاڻي.