سڀ گوپيون گڏجي روئن ٿيون ۽ ائين بيوسيءَ جو اظهار ڪن ٿيون.
سڀئي گوپيون پنهنجي ماتم ۾ نرميءَ سان چئي رهيون آهن، ”عشق ۽ علحدگيءَ جي خيالن کي ڇڏي، ڪرشن برجا مان ماٿرا هليو ويو آهي.
هڪ (گوپي) ائين چئي زمين تي ڪري پيو آهي ۽ هڪ برج ناري سنڀاليندي ائين چئي رهي آهي.
ائين چئي ڪو زمين تي ڪري پيو ۽ ڪو پاڻ کي بچائيندي چوي ٿو ته اي دوستو! منهنجي ڳالهه ٻڌ، برجا جي پالڻهار برجا جي سڀني عورتن کي وساري ڇڏيو آهي.
ڪرشن هميشه منهنجي اکين اڳيان بيٺو آهي، تنهن ڪري مون کي ٻيو ڪجهه نظر نٿو اچي
اُهي هن سان عشق جي محفل ۾ سمائجي ويا هئا، هاڻي هن کي ياد ڪندي سندن پريشاني وڌي رهي آهي.
هن برجا جي رهاڪن جي محبت کي وساري ڇڏيو آهي ۽ سخت دل ٿي ويو آهي، ڇاڪاڻ ته هن ڪوبه پيغام نه موڪليو آهي.
اي منهنجي ماءُ! اسان ان ڪرشن ڏانهن ڏسي رهيا آهيون، پر هو نظر نٿو اچي
ٻارهن مهينن تي ٻڌل نظم:
سويا
ڦولن جي ڏهاڙيءَ ۾ نوجوان ٻڪريون جنگل ۾ ڪرشن سان گڏ هڪ ٻئي تي سڪل رنگ اڇلائي رهيا آهن.
هٿن ۾ پمپ کڻي، دلڪش گيت ڳائي رهيا آهن:
ذهن جا غم تمام خوبصورت گهٽين ۾ دور ٿي ويا.
هو پنهنجي ذهن مان غمن کي هٽائي الڪوڙن ۾ ڊوڙي رهيا آهن ۽ خوبصورت ڪرشن جي محبت ۾، پنهنجي گهر جي سجاوٽ کي وساري ويٺا آهن.
گوپيون گلن وانگر ٽڙي پيون آهن، جن جي گلن سان گلن جا ڪپڙا جڙيل آهن
پاڻ کي سجدو ڪرڻ کان پوءِ اهي ڪرشن لاءِ رات جي تارن وانگر ڳائي رهيا آهن
هاڻي بهار جي موسم آهي، تنهن ڪري هنن سڀ سينگار ڇڏي ڏنا آهن
سندن شان ڏسي برهما به حيران ٿي ويو.868.
هڪ دفعي پلاس جا گل ٽڙي رهيا هئا ۽ آرام ڏيندڙ هوا هلي رهي هئي
ڪارا ماکڙا اُتي گونجي رهيا هئا، ڪرشن پنهنجي بانسري تي وڄايو هو
اها بانسري ٻڌي ديوتائون خوش ٿي ويا ۽ ان تماشي جو حسن ناقابل بيان آهي.
ان وقت اها موسم خوشي ڏيندڙ هئي، پر هاڻي اها ئي ڏکوئيندڙ ٿي وئي آهي.
جيئڻ جي مهيني ۾ اي دوستو! اسان دل ۾ خوش ٿي درياهه جي ڪناري تي دلڪش راند ۾ مشغول ٿي ويندا هئاسين
اسان پنهنجن جسمن کي چندن سان پلستر ڪيو ۽ زمين تي گلاب جو پاڻي ڇٽيو
اسان پنهنجي ڪپڙن تي خوشبو لڳايو ۽ اها شان ناقابل بيان آهي
اھو موقعو ڏاڍو وڻندڙ ھو، پر ھاڻي اھو ئي موقعو ڪرشن کان سواءِ مشڪل بڻجي ويو آھي.
جڏهن هوا زوردار هئي ۽ گستاخي جي ڪري مٽي پکڙجي وئي.
جنهن وقت هوا زور سان وهندي هئي، ڪنارا اُڀرندا هئا ۽ سج جي تپش ڏکوئيندڙ هئي، اهو وقت به اسان کي خوشي ڏيندڙ نظر ايندو هو.
اسان سڀ هڪ ٻئي تي پاڻي جي ڇنڊڇاڻ ڪري ڪرشن سان کيڏندا هئاسين
اُهو وقت انتهائي سڪون وارو هو، پر هاڻي اهو ئي وقت اذيتناڪ بڻجي ويو آهي.
ڏس، اي دوست! ڪڪرن اسان کي گهيرو ڪيو آهي ۽ اهو هڪ خوبصورت تماشو آهي جيڪو مينهن جي بوندن سان ٺهيل آهي
ڪوئل، مور ۽ ڏيڏر جو آواز گونجي پيو
اهڙي وقت ۾ اسين ڪرشن سان گڏ دلڪش راند ۾ جذب ٿي وياسين
اهو وقت ڪيترو آرامده هو ۽ هاڻ اهو وقت تمام گهڻو پريشان ڪندڙ آهي. 872.
ڪڏھن ڪڪر ٽٽندا برسات ۾ ۽ وڻن جي ڇانوَ آرامي نظر ايندي ھئي
اسان ڪرشن سان گڏ، گلن جا ڪپڙا پهريل هئاسين
گهمڻ ڦرڻ دوران، اسان شوقين راند ۾ مشغول ٿي ويا
ان موقعي جو بيان ڪرڻ ناممڪن آهي، باقي ڪرشن سان گڏ، اها موسم ڏکوئيندڙ ٿي وئي. 873.
اشوين جي مهيني ۾، وڏي خوشي سان، اسان ڪرشن سان راند ڪيو
ڪرشن نشي جي نشي ۾ (پنهنجي بانسري) وڄائيندو هو ۽ موسيقيءَ جي دلڪش موڊن جا آواز ٺاهيندو هو.
اسان هن سان گڏ ڳايو ۽ اهو تماشو ناقابل بيان آهي
اسان سندس صحبت ۾ رهياسين، اها موسم خوشي ڏيندڙ هئي ۽ هاڻي اها ئي موسم ڏکوئيندڙ ٿي وئي آهي.
ڪارتڪ جي مهيني ۾، اسين، خوشيءَ ۾، ڪرشن سان گڏ دلڪش راند ۾ مشغول ٿي ويندا هئاسين
سفيد نديءَ جي وهڪري ۾، گوپين به اڇا ڪپڙا پهريل هئا
گوپا به سفيد زيور ۽ گلن ۾ موتين جا هار پائيندا هئا
اهي سڀ ٺيڪ نظر اچي رهيا هئا، اهو وقت ڏاڍو آرامده هو ۽ هاڻ اهو وقت انتهائي اذيتناڪ ٿي ويو آهي.
ماگھر جي مهيني ۾ وڏي خوشي ۾ ڪرشن سان کيڏندا هئاسين
جڏهن اسان کي ٿڌ محسوس ٿيندي هئي، تڏهن ڪرشن جي عضون سان پنهنجا عضوا ملائي ٿڌ کي ختم ڪيوسين