سويا
پوءِ يشودا ڪرشن جي پيرن تان اٿي بيٺي ۽ هن ڪيترن ئي طريقن سان ڪرشن جي واکاڻ ڪئي
�اي ربّ! تون آهين جهان جو مالڪ ۽ سمنڊ رحمت، مان سمجهيم پاڻ کي ماءُ
آءٌ گھٽ عقل وارو آھيان، منھنجا سڀ عيب معاف ڪر
��� پوءِ هري (ڪرشن) پنهنجو وات بند ڪري ان حقيقت کي پيار جي اثر هيٺ لڪائي ڇڏيو.
ڪيبٽ
جسوڌ رحمدليءَ سان گوپين کي ٻڌايو ته گوال ڇوڪرن کيڏڻ لاءِ بنس مان لٺيون (ننڍا ٽڪرا) ٽوڙي ڇڏيون آهن.
يشودا ڏاڍي مهربانيءَ سان ڪرشن کي گوپا جي ٻارن سان گڏ جهنگ ۾ کيڏڻ جي اجازت ڏني، پر ٻين ٻارن جي شڪايت تي ماءُ ڪرشن کي وري لٺن سان مارڻ شروع ڪيو.
پوءِ ڪرشن جي جسم تي لٺين جا نشان ڏسي، ماءُ سڪون سان روئڻ لڳي.
شاعر شيام چوي ٿو ته اهڙي درويش صفت انسان کي مارڻ جو سوچي به نه ٿو سگهجي، ان تي ڪاوڙ به نه ڪرڻ گهرجي.136.
DOHRA
ماءُ يشودا دڙي کي ڇهڻ لاءِ اٿي بيٺي آهي
هُوءَ پنهنجي وات مان پنهنجي پُٽ جي تعريف ڪري رهي آهي ۽ سندس تعريف بيان نه ٿي ڪري سگهجي.
سويا
هڪ دفعي يشودا، گوپين سان گڏ دڙو وڍي رهي هئي
هوءَ پنهنجي وات کي ڍڪي رهي هئي ۽ هوءَ ڪرشن تي غور ڪري رهي هئي
ننڍيون ننڍيون گھنٽيون ٽنگن تي ٻڌل هيون
شاعر شيام چوي ٿو ته سادگيءَ جي خيرات ۽ شان کي بيان نٿو ڪري سگهجي، ماءُ خوشيءَ ۾ پنهنجي وات مان ڪرشن جا گيت ڳائي رهي آهي.
جڏهن ماءُ يشودا جا ڳوڙها کير سان ڀرجي ويا، تڏهن ڪرشن جاڳي پيو
هوءَ کيس کير ڏيڻ لڳي ۽ ڪرشنا ان خوشي ۾ جذب ٿي وئي
ٻئي طرف برتن ۾ کير ڳاڙھو ٿي ويو، ان وات بابت سوچيندي ماءُ ان کي ڏسڻ لاءِ وئي، پوءِ ڪرشن روئڻ لڳو.
هن (برجا جي راجا) کي ايترو ته ڪاوڙ آئي جو گهر مان ڀڄي ويو.139.
DOHRA
شري ڪرشن، دل ۾ ڪاوڙ سان ڀريل، ٻاهر نڪري ويو