لکين نانگن اتي کيڏڻ شروع ڪيو.
اُتي ڪيترائي صور وڄڻ لڳا ۽ جنگ جا تماشائي به خوف ۾ ڪري پيا.
چمر اسٽينزا
سڀني ويڙهاڪن کي سڏڻ ۽ غضب سان هٿيار کڻڻ
سڀني ويڙهاڪن ڪاوڙ ۾ اچي پنهنجا هٿيار ۽ هٿيار هٿ ۾ کنيا، ثابت قدمي سان اڳتي وڌيا ۽ زور زور سان لڙهائي ڪري مخالفن تي پيا.
اهي تير مارن ٿا ۽ انهن کي پنهنجي ڪنن تائين ڇڪيندا آهن
هنن پنهنجا ڪمان پنهنجن ڪنن تائين کنيا ۽ پنهنجا تير ڪڍي ڇڏيا ۽ ٿورو به پوئتي نه هٽڻ کان سواءِ هو وڙهندا ۽ ڪري پيا.
سڀئي جنگي جن جي هٿن ۾ تير هئا، ڪاوڙ ۾ ڀڄي ويا.
غصي ۾ اتي هٿ ۾ تير جهليو ته هو هليا ويا ۽ پريشان خاموشيءَ سان ماريا ويا.
سنگت بي خوفي سان وڙهندا آهن ۽ هڪ ٻئي تي ڌڪ هڻي رهيا آهن.
اهي سڀ بي خوفيءَ سان زخم رسي رهيا هئا ۽ سندن عضوا هيٺ ڪري رهيا آهن، پر پوءِ به هو ميدان جنگ مان نه ڀڄي ويا.
نِشپالڪ اسٽانزا
ڪمان کي ڇڪڻ ۽ اطمينان سان تيرن کي مارڻ (هدف کي ڳنڍڻ).
پنهنجن ڪمانن کي ڇڪڻ سان، ويڙهاڪن فخر سان پنهنجا تير ڪڍي رهيا آهن ۽ تيرن سان گڏ تير کي گڏ ڪري رهيا آهن جيڪي تيرن کي تيزيء سان ڇڏي رهيا آهن.
پوءِ (تير) پنهنجي هٿ سان وڌيڪ (تير) ڪڍندو آهي. (تير) ماري ٿو ۽ زخمي ڪري ٿو.
هو جوش سان گوليون هڻي رهيا آهن ۽ وڏا ويڙهاڪ به زخمي ٿي ڀڄي پيا آهن.380.
(ڪيترائي) ناراض ٿيڻ، علم وساري ويهڻ، دشمن کي ڳولڻ لاءِ ڀڄڻ.
رب (ڪلڪي) اڳتي وڌي رهيو آهي، دشمنن کي ڪاوڙ ۽ هوشياريءَ سان ماريندو آهي ۽ مخالفن تي پنهنجا تير هڻي رهيو آهي.
جنهن سپاهيءَ جو عضوو ٽٽل هجي سو ميدان جنگ ۾ اچي بيهي.
جنگ جي ميدان ۾ لٽيل لڱن سان ويڙهاڪ ڪري رهيا آهن ۽ انهن جو سمورو رت سندن جسم مان وهي رهيو آهي.
ويڙهاڪ ڊوڙندا اچن ٿا ۽ ڪاوڙ ۾ تلوارون ڪڍن ٿا.
ويڙهاڪ غضب ۾ اچي، تلوارن سان وار ڪن ٿا ۽ لڙائي ڪندي دشمنن کي مارين ٿا
پرينءَ هار ڇڏي، پر نه ڀڄي ۽ پاڻ کي جنگ جي ميدان ۾ سينگاريو.
هو ساهه کڻن ٿا، پر جنگ جي ميدان کي ڇڏي نه ٿا ڏين ۽ اهڙيءَ طرح عاليشان نظر اچن ٿا، جن جي حسن کي ڏسي ديوتائن جون عورتون متوجه ٿي وڃن ٿيون.
ويڙهاڪ تلوارون کڻي ايندا آهن ۽ ڀڄي نه ويندا آهن.
ويڙهاڪ تلوارن سان سينگاريل اچي رهيا آهن ۽ ان طرف رب پنهنجي غضب ۾ حقيقي ويڙهاڪن کي سڃاڻي رهيو آهي.
جنگ جي ميدان ۾ زخم کائڻ ۽ وڙهڻ کان پوءِ ديوپوري (جنت) ۾ (مقام) ڳوليندا آهن.
وڙهڻ ۽ زخمي ٿيڻ کان پوءِ ويڙهاڪ ديوتا جي درگاهن ڏانهن روانا ٿيندا آهن ۽ اتي سندن استقبال فتح جا گيت ڳايا ويندا آهن.
ناريجي اسٽينزا
سڀ ويڙهاڪ هٿياربند ٿي (جنگ جي ميدان ڏانهن) ڀڄي رهيا آهن.
سڀيئي ويڙهاڪ بيٺا ٿي دشمن تي اچي بيهندا آهن ۽ جنگ ۾ وڙهڻ کان پوءِ جنت ۾ پهچي ويندا آهن.
بيڪار جنگجو ڀڄن ٿا ۽ پنهنجن زخمن کي شفا ڏين ٿا.
لڳاتار ويڙهاڪ اڳتي ڊوڙن ٿا ۽ زخمن جي تڪليف کي برداشت ڪن ٿا، سندن پير پوئتي نه هٽن ٿا ۽ هو ٻين ويڙهاڪن کي اڳتي وڌائين ٿا. 384.
ڪاوڙيل، سڀ ويڙهاڪ ڪاوڙ ۾ ڀڄي ويا.
سڀ ويڙهاڪ غضب ۾ اڳتي وڌي رهيا آهن ۽ ميدان جنگ ۾ شهيد ٿي رهيا آهن
اهي هٿيار ۽ هٿيار گڏ ڪري حملو ڪندا آهن.
انهن جي هٿن ۽ هٿيارن کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري، اهي ڌماڪيدار ڌماڪا آهن ۽ مستحڪم جنگجو، جيڪي ڀڄڻ جو خيال نه ڪندا آهن، اهي ڌڪ هڻي رهيا آهن، مسلسل بي خوفي سان گونجندا آهن. 385.
مُريدنگا، ڍول، بانسري، دَفُ ۽ جھانجھا وغيره وڄايا وڃن ٿا.
ننڍڙا وڏا ڊرم، بانسري، ٽنگون وغيره آواز پيدا ڪري رهيا آهن ۽ جنگي پير مضبوطيءَ سان زمين تي رکي غصي ۾ گوڙ ڪري رهيا آهن.
بيوقوف جنگي جنگ ۾ شامل ٿي سوچي سمجهي وڙهندا آهن.
386. ٻين کي سڃاڻيندڙ مسلسل جنگجو ساڻن جڪڙجي ويندا آهن ۽ ميدان جنگ ۾ اهڙي ڊوڙ لڳندي آهي جو واٽون سمجهه ۾ نه اينديون آهن.
ديوي جو شينهن (يا شينهن جو نڪڪلڪ روپ) چوڌاري گهمي ٿو (دشمن) فوج تي حملو ڪري ٿو.
ديوي ڪالي جو شينهن، فوج کي مارڻ لاءِ، هن طرح ڪاوڙ ۾ ڊوڙي رهيو آهي ۽ فوج کي اهڙيءَ طرح تباهه ڪرڻ چاهي ٿو، جيئن بابا آگسٽس پوري طرح سان سمنڊ کي پيتو هو.
سينا پتي (بهنيس) ماريا ويا ۽ بادشاهه جي ويجهو آهن.
لشڪر کي مارڻ کان پوءِ، ويڙهاڪ گوڙ ڪري رهيا آهن ۽ خوفناڪ ويڙهه ۾، سندن هٿيارن سان ٽڪرائجي رهيا آهن. 387.
سويا اسٽينزا
ڪالڪي ('هاري') پنهنجي اچڻ تي راجا جي وفد جي ڪيترن ئي رٿن، گھوڙن ۽ هاٿين کي ماري ڇڏيو.
بادشاهه جي لشڪر جي اچڻ تي، رب (ڪلڪيءَ) ڪيترائي هاٿي، گهوڙا ۽ رٿ ڪپي ڇڏيا، راجا جا سينگاريل گهوڙا ميدان جنگ ۾ ڊوڙي رهيا هئا.