چانڊئي ڏاڍي ڪاوڙ ۾، دشمن جي لشڪر ۾، پنهنجي ڊسڪ کي هٿ ۾ رکيو
هن ويڙهاڪن کي اڌ ۽ چوٿين ۾ ڪٽي ڇڏيو.42.
سويا
اهڙي خوفناڪ جنگ وڙهي وئي جو شيو جي گہرے غور و فڪر جي ڀڃڪڙي ڪئي وئي.
چانڊئي پوءِ پنهنجي گدڙي کي هٿ ۾ کنيو ۽ پنهنجي آنچ کي ڦوڪيندي هڪ زوردار آواز بلند ڪيو.
دشمنن جي مٿن تي ڊِڪَ ٿي پيئي، اُها ڊسڪ سندس هٿ جي زور سان اهڙيءَ طرح اندر هلي وئي.
ائين لڳي رهيو هو ته ٻار ٿانون اڇلي رهيا آهن جيئن پاڻيءَ جي مٿاڇري تي ترڻ.43.
DOHRA,
مهيشسورا جي قوتن کي اسڪين ڪندي، ديوي پنهنجي طاقت کي ڇڪيندي،
هن سڀني کي تباهه ڪري ڇڏيو، ڪجهه پنهنجي شينهن کي مڪمل طور تي قتل ڪيو ۽ ڪجهه پنهنجي ڊسڪ سان.
هڪ ڀوت بادشاهه وٽ ويو ۽ کيس سڄي لشڪر جي تباهي جي خبر ٻڌائي.
اهو ٻڌي مهيشاسور ڪاوڙجي ويو ۽ ميدان جنگ ڏانهن روانو ٿيو. 45.،
سويا،
جنگ ۾ پنهنجي سموري لشڪر جي تباهي بابت ڄاڻندي، مهيشسور پنهنجي تلوار کي هٿ ۾ رکيو.
۽ ڀوائتي چانڊيءَ جي اڳيان وڃي، خوفناڪ رڇ وانگر رڙيون ڪرڻ لڳو.
هن پنهنجي ڳري گدڙ کي هٿ ۾ وٺي، تير وانگر ديوي جي جسم تي اڇلايو.
ائين لڳي رهيو هو ته هنومان هڪ ٽڪريءَ کي کڻي، راوڻ جي سيني تي اڇلائي ڇڏيو. 46.
پوءِ هن هٿ ۾ تير ۽ ڪمان جهلي، انهن ويڙهاڪن کي ماري وڌو، جيڪي مرڻ کان اڳ پاڻي نه گهري سگهندا هئا.
زخمي ويڙهاڪ لڱن هاٿين وانگر ميدان ۾ ڊوڙي رهيا هئا.
ويڙهاڪن جا لاش لڏي رهيا هئا، سندن هٿيار زمين تي لٽڪيل هئا.
ڄڻ ٻيلي کي باهه لڳي هجي ۽ نانگ ڊوڙي رهيا هجن ته جيئن تيز رفتاري واري ڪيڙن تي پاڻ کي لتاڙين.47.
چانڊئي ڏاڍي ڪاوڙ ۾ پنهنجي شينهن سان جنگ جي ميدان ۾ داخل ٿي ويو.
ھٿ ۾ تلوار جھلي، ھن جنگ جي ميدان کي ڳاڙھي رنگ ۾ رنگيو، ڄڻ ٻيلو باھہ ھجي.
جڏهن ڀوتن ديوتائن کي چئن طرفن کان گهيرو ڪيو، تڏهن شاعر پنهنجي ذهن ۾ ائين محسوس ڪيو،