دوهيرا
هن وراڻيو، 'مون کان سواءِ هر جسم ڦاسي پوي ٿو.'
پوءِ سڀيئي مرد ۽ عورتون، جتي به هئا، اُهي زمين تي ڪري پيا (20)
سمهڻ، جاڳندڙ، بيٺا يا ويهڻ وارا سڀ زمين سان ٽڪرائجي ويا.
ڪو به هوش ۾ نه رهيو ۽ هر طرف ماتم پکڙجي ويو (21)
مڙس پنهنجي شينهن جي ڪپڙي کي ڍڪڻ وقت ڦاسي پيو ۽ عورت پچائڻ وقت بيٺي هئي.
نئين شاديءَ سان سمهڻ وارو مڙس بيٺو رهيو ۽ ڪو به عقلمند نه رهيو.(22)
چوپائي
پوءِ شاهه جو پٽ وٽس آيو (حجام جو پٽ).
اتي شاهه جو پٽ آيو ۽ کيس ٻڌايائين ته ڇا ٿيو آهي.
(بادشاهه جي پٽ حجام جي پٽ کي چيو ته) تون جيڪو چوندين سو ڪندس.
(هن چيو ته) تون جيئن چوندين تيئن عمل ڪندس ۽ وڃي هڪ حڪيم وٽ ويندس.(23)
شاهه جو پٽ گهوڙي سان گڏ هليو ويو
شاهه جو پٽ گهوڙي تي سوار ٿي ڳولا ۾ نڪتو ۽ حڪيم کي اچڻ لاءِ عرض ڪيائين.
انهيءَ ڊاڪٽر کي ٻيلي وڃڻو هو
هُن (حجام جي پٽ) فطرت جي سڏ تي، گهوڙي کي شاهه جي پٽ حوالي ڪري، ملڻ لاءِ وڃڻ جو ارادو ڪيو.(24)
دوهيرا
پنهنجي شينهن واري ڪپڙي کي اُڇلائي هن پاڻ کي آرام ڪرڻ لاءِ بيهاريو.
جيئن ئي هن هڪ پٿر (مٽڻ لاءِ) کنيو، تڏهن هن (شاهه جو پٽ) چيو ته، ’پڪڙجي وڃ.
شينهن جي ڪپڙي جو ڪنڊ سندس (حجام جي پٽ جي) هٿ ۾ رهيو
۽ پٿر هن جي ملاوٽ ۾ بيٺو هو، هن جا پير رسيءَ ۾ جڪڙيا ويا ۽ هو هوش وڃائي ويٺو (26)
جڏهن شاهه جو پٽ حڪيم کي گهوڙي تي کڻي آيو.
پڇيائين ته اي حڪيم، ان مصيبت کي ڪيئن دور ڪريان.
چوپائي
تڏهن شاهه جي پٽ چيو.
شاهه جي پٽ صلاح ڏني ته، ”حڪيم صاحب، منهنجي ڳالهه ٻڌ، منهنجو علاج.
مون کي به اهو درد (هڪ ڀيرو) اڳي ئي هو
”اڳ ۾ به مون کي تڪليف ٿيندي هئي ۽ ان جي ذريعي ان جو ازالو ڪيو ويندو هو.“ (28)
دوهيرا
”مون پنهنجي زبان گهوڙي جي وينجن ۾ سؤ دفعا دٻائي هئي.
”پوءِ ٻڌاءِ حڪيم، منهنجي لعنت هڪدم ٽٽي وئي.“ (29)
چوپائي
پوءِ طبيب به ساڳيو ڪم ڪيو
حڪيم پاڻ ڪوشش ڪرڻ پئي چاهيو، ۽ پنهنجي زبان گهوڙي جي وڄ ۾ اڇلائي.
(شاهه جي پٽ) چيو ته ”پاڻ کي ٽوڙيو“ ۽ هوءَ به شامل ٿي وئي.
هن (شاهه جي پٽ) اعلان ڪيو ته، پڪڙيو، اتي پڪڙيو ويو ۽ وڏو مزو آيو (30)
هن سان گڏ ڳوٺ آيو
هو (شاهه جو پٽ) انهن کي ڳوٺ ۾ نمائش لاءِ وٺي آيو (جتي سڀ ماڻهو اڳي ئي بيٺا هئا).
(ڪنهن ڳوٺاڻي ڊاڪٽر کي چيو-) اي ڊاڪٽر! ان بابت ڪجهه ڪريو
هر جسم حڪيم کي عرض ڪيو ته، ”مهرباني ڪري اسان کي آزاد ڪرڻ لاءِ ڪو ترياق پيش ڪريو.“ (31)
ڳوٺاڻن چيو:
دوهيرا
سڄي آبادي انتشار ۾ هئي پر هو ڪجهه به ڪرڻ کان لاچار هئا.
انھن کي اندر ھلندي ڏسي پيرن تي ڪري پيا (۽ عرض ڪيائون) (٣٢)
چوپائي
اي ناٿ! اسان جي (ڪنهن به) ماپ ڪريو
”مهرباني ڪري ڪجهه عزم کي وڌايو، ۽ اسان سڀني کي پنهنجو موضوع سمجهي، اسان کي بچايو.
انهن ضرور توهان سان ڪجهه غلط ڪيو هوندو.