جڏهن ڪنس کي خبر پئي ته گوڪل ۾ پوتن کي قتل ڪيو ويو آهي، تڏهن هن ترانورت کي چيو ته، تون اتي وڃ ۽ نند جي پٽ کي پٿر وانگر ڌڪ هڻي ماري ڇڏ.
سويا
ترنوورت ڪنس ڏانهن نهاريو ۽ هليو ويو ۽ جلدي گوڪل ۾ آيو.
ڪنس جي اڳيان جھڪي، ترانوورتا جلدي گوڪل وٽ پهتو ۽ پاڻ کي مٽيءَ جي طوفان ۾ تبديل ڪري وڏي رفتار سان اڏامڻ لڳو.
(تريناورت جي) اچڻ جي خبر پوڻ ڪري ڪرشن کي ڏاڍو ڳرو ٿيو ۽ کيس مارائي زمين تي ڪري ڇڏيو.
ڪرشن بيحد وزنائتو ٿي پيو ۽ مٿس ٽڙي پيو، ترانوورتا زمين تي ڪري پيو، پر پوءِ به جڏهن ماڻهن جون اکيون مٽيءَ سان ڀرجي ويون ۽ بند ٿي ويون ته هو ڪرشن کي پاڻ سان گڏ آسمان ۾ اڏامي ويو.
جڏهن هو ڪرشن سان گڏ آسمان جي بلنديءَ تي پهتو ته ڪرشن جي مارجڻ سبب سندس طاقت گهٽجڻ لڳي
پاڻ کي خوفناڪ روپ ۾ ظاهر ڪندي ڪرشنا ان شيطان سان جنگ ڪئي ۽ کيس زخمي ڪيو
پوءِ پنهنجن هٿن ۽ ڏهن ناخن سان دشمن جو مٿو ڪپي ڇڏيائين
ترانوورتا جو ٿنڀو وڻ وانگر زمين تي ڪري پيو ۽ سندس مٿو ٿلهي مان هيٺ ڪريل ليمن وانگر ڪري پيو.
بچيتار ناٽڪ ۾ ڪرشن اوتار ۾ ترانوورتا جي قتل جو بيان ختم ٿئي ٿو.
سويا
گوڪل جي ماڻهن کي ڪرشن کان سواءِ بيوس محسوس ٿيو، اهي گڏ ٿيا ۽ هن جي ڳولا ۾ ويا
ڳولا دوران کيس ٻارهن ڪوس جي مفاصلي تي مليو
سڀني ماڻھن کيس ڀاڪر پاتو ۽ خوشيءَ جا گيت ڳايا
اهو منظر هن طرح بيان ڪيو ويو آهي عظيم شاعر 110
ڀوت جو خوفناڪ روپ ڏسي سڀ گوپا خوفزده ٿي ويا
ڇا چئجي ماڻھن جي، ايستائين جو ديوتا جو بادشاھ اندرا، ديوتا جي لاش کي ڏسي، خوف سان ڀرجي ويو.
ڪرشن هڪ ئي وقت ۾ هن خوفناڪ شيطان کي ماري ڇڏيو
پوءِ هو پنهنجي گهر موٽي آيو ۽ سڀ ماڻهو پاڻ ۾ انهيءَ سڄي واقعي بابت ڳالهيون ڪرڻ لڳا.
ان کان پوءِ ماءُ (جسوڌا) ڪيترن ئي شرمن کي خيرات ڏئي پنهنجي پٽ سان کيڏڻ لڳي.
برهمڻن کي خيرات ۾ وڏي پئماني تي تحفا ڏيڻ کان پوءِ، ماءُ يشودا وري پنهنجي ٻار ڪرشن سان کيڏندي آهي، جيڪو پنهنجي مٺي چپن کي پنهنجي چپن تي رکي آهستي آهستي مسڪرائي ٿو.
ماءُ يشودا وڏي خوشي محسوس ڪري ٿي ۽ هن جي خوشي بيان نه ٿي ڪري سگهجي
هن منظر شاعر جي ذهن کي به ڏاڍو متاثر ڪيو.