سو راجا ڪماري ۽ بادشاهه بستري تي چڙهائي رتي راند کيڏڻ لڳا. 6.
چوويهه:
مختلف پوزيشن ٺاهڻ سان
۽ راج ڪماريءَ کي ڏاڍو پيار ڪرڻ سان
ته (ته) راج دلاري هوس ۾ جذب ٿي ويو
7
(سندس) ڪماري سان پيار وڌائڻ سان
اهڙيءَ طرح هنن پاڻ ۾ هڪ منصوبه بندي (سگنل) ڪئي.
پير جي دونھون وقت اچڻ
۽ حلوا ۾ ڀنگ وجهي. 8.
جڏهن صوفي (پرهيزگار) چرما کائيندا.
پوءِ جيئرو سڀ مري ويندا.
مهرباني ڪري اتي اچو
۽ مون کي رقم سان وٺي. 9.
جڏهن دونھين جو ڏينھن آيو
تنهن ڪري ڀنگ ۽ پکا چورما وجهي.
سڀ ديوان (راج ڪماري) کائي ويا
۽ بيوقوف (شاگردن) کي بي هوش ڪري سمهاريائين. 10.
جڏهن ته صوفي ماڻهو چريو ٿي ويا.
پهرين هنن پئسا وڃائي ڇڏيو ۽ پوءِ پنهنجا هٿيار لاهي ڇڏيا.
ٻنهي پنهنجي ملڪ جو رستو ورتو.
اهڙي طرح هن پنهنجي دوست کي آساني سان سيکاريو. 11.
سڀ صبح جاڳندا
۽ (سندس) هٿيار ۽ پگڙا ڳولڻ لڳو.
چون ٿا ته پير (’سرور‘) اسان کان سخت ناراض ٿي ويو آهي
۽ اهو ڪردار سڀني کي ڏيکاريو آهي. 12.
سڀ بيوقوف اتي اچي بيٺا هئا.
شرمندگيءَ جو شڪار ماڻهن پنهنجو ڪنڌ هيٺ ڪري رکيو.
ڪو به فرق نه سمجهي.
پير صاحب ڇا ڪيو، ان کي غلطي سمجهيائين. 13.
ٻٽي
عورتن جا راز ڪير به ڳولي نه سگهيو.
توهان سڀني جي سامهون ڪيئن ٺڳيو ۽ پنهنجو ڪردار ڪيئن ادا ڪيو؟ 14.
هتي ختم ٿئي ٿو منتري ڀوپ سمباد جو 345 هون چارتر، شري چرتروپاخيان جي تريا چارترا، سڀ خير آهي. 345.6410. هلي ٿو
چوويهه:
اي راجن! ٻڌ، مان هڪ شعر چوان ٿو
جنهن انداز ۾ هڪ عورت ڪردار ادا ڪيو.
هڪ ڏينهن ۾ سڀ ٺڳي.
ان حسن جي چال کي ڏسو. 1.
اُن وقت اِسڪاوتي نالي هڪ شهر هو.
اتي هڪ بادشاهه هو جنهن جو نالو اسڪ سين هو.
سندس سرپرست هڪ راڻي هئي جنهن جو نالو متي هو.
هن (سهڻي) جهڙي ٻي ڪا راڻي ڪانه هئي. 2.
رندوله سين نالي هڪ ٻيو (ٻيو) بادشاهه هو
هن جهڙو ٻيو ڪو به ڌرتيءَ تي پيدا نه ٿيو هو.
هو وڏو جنگجو ۽ ڏاڍو سهڻو هو.
(اهڙي طرح ڏسڻ ۾ آيو) ڄڻ ته ڪاما خدا جو اوتار هو. 3.
اهو بادشاهه هڪ ڏينهن شڪار تي ويو