اچو ته ٻيڙيءَ ۾ ويهي (تون ۽ مان) خوشيون ملهايون
۽ ٻي ٻيڙي طوائفن کي ڏيو. 12.
اچو ته توهان ۽ مان (هڪ) ٻيڙيءَ ۾ ويٺا ۽ خوشيون حاصل ڪريون
۽ انهن بزدلن جا گيت ڳايو.
انهن مان جيڪو به (توهان کي) خوبصورت لڳندو.
اي راؤ جي ساڻ! توهان کي راضي ڪرڻ گهرجي. 13.
بادشاهه اهو ٻڌي ڏاڍو خوش ٿيو
۽ ڪنوارين کي اتي راڻين سان وٺي ويو
جتي امو نالي هڪ وڏي ندي وهندي هئي
(جيڪو هن طرح لڳي رهيو هو) ڄڻ ته ودادتا اٺين سمنڊ کي ٺاهيو هو. 14.
راڻيءَ پاڻ چڱيءَ ٻيڙي رکي
۽ عيبدار ٻيڙيءَ کي ڪسارن جي حوالي ڪيائين.
بادشاهه کي پنهنجي ڀرسان ويهاريو.
(اهو) بيوقوف اهو راز سمجهي نه سگهيو. 15.
پوءِ راڻيءَ ملاحن (’بيرياري‘) کي ڪافي پئسا ڏنا.
(انهن) ملاحن کي آباد ڪيو
(۽ چيو) جتي اسان وٽ (تيز رفتار) وهندڙ ندي آهي.
اتي طوائفن کي ٻوڙي ڇڏيو. 16.
جڏهن ٻيڙي درياهه جي وچ تي پهتي
سو ملاح ان کي ٽوڙي ڇڏيو.
پوءِ سڀ طوائف غرق ٿيڻ لڳا
پوءِ نوڪر (ڀارواڻي، ڀروئي جي زال) ڏهن طرف ڊوڙڻ لڳيون (يعني اُتي ڊوڙڻ لڳيون).
سڀ طوائف ٻڪريون کائڻ لڳا.
(ويجھو) ڀڄڻ جي جاءِ نه ھئي.
پوءِ راڻي چوڻ لڳي ”هاءِ هاءِ“ (۽ چوڻ لڳو)
هي بادشاهه به انهن جي ڪري مري ويندو. 18.
بادشاهه کي چيو ته کين بچايو
۽ دوستن کي ٻڌائي ٿو ته کين ٻوڙيو.
ڪٿي ڪٿي بيشمار ڊرمر وڄي رهيا هئا
۽ ڪٿي ڪٿي طوائف به ٻڪريون کائي رهيا هئا. 19.
مرلي، مرج ۽ دف وڄي رهيا هئا.
(ڪيترائي) ڀائر گھمي رهيا هئا، جن کي بيان نٿو ڪري سگهجي.
ڪٿي ڪٿي نوڪرن جون زالون سڏي رهيون هيون
۽ طوائفن لاءِ ڪابه صفائي نه هئي. 20.
ڪنهن هنڌ ڌاڙيل ٻڏي مري ويا هئا.
ڪٿي ڪٿي نوڪرن جي زالن جا پيٽ به پاڻيءَ سان ڀرجي ويا.
هڪ به طوائف زنده نه بچي.
اهڙو ڌڪ (جهڙوڪ ڀيم سين) ڪرچڪ (هن تي) لڳايو. 21.
جيڪڏهن ڪا طوائف بکري کائي (بچائي).
تنهنڪري هن کي ڦاسي ڏني وئي ۽ ٻڏي ويو.
بادشاهه اٿي بيٺو ۽ ”هاءِ هائي“ چوڻ لڳو.
(۽ چيو ته) ڪو اتي پهچي ۽ (انهن کي) ڇڪي ٻاهر ڪڍي. 22.
ڪير به ويو ته ڪسارن کي ڪڍڻ،
هو به درياهه ۾ ٻڏي ويو.
نوڪرن جون زالون (درياهه جي) ڪنڌيءَ ۾ ٻڏي ويون
۽ درياهه ۾ ٻڏي مري ويو. 23.
سڀ طوائف رڙيون ڪري گم ٿي ويا
(پر) ڪنهن به ماڻهو انهن کي نه ڇڪيو.