حجام جي پٽ کيس ويس بدلائي ڇڏيو
حجام جي پٽ پنهنجو ويس بدلائي کيس پنهنجو بنڊل ڏئي هلڻ لاءِ چيو.
سندس ذهن ڏاڍو خوش ٿيو.
هو ڏاڍو خوش ٿيو، پر شاهه جو پٽ اهو راز سمجهي نه سگهيو.
دوهيرا
هلندي هلندي سسر جي ڳوٺ پهتي.
پر نه لٿو ۽ نه وري کيس (شاهه جي پٽ) کي چڙهڻ ڏنو (8)
شاهه جي پٽ اصرار ڪيو پر هن کيس گهوڙي تي سوار ٿيڻ نه ڏنو.
(ماڻهو) آيا ۽ حجام جي پٽ کي شاهه جو پٽ سمجهندا آيا (9)
چوپائي
حجام جو پٽ شاهه ڏانهن
هنن شاهه جي پٽ کي حجام جو پٽ ۽ حجام جي پٽ کي شاهه جو پٽ مڃيو.
هو (شاهه جو پٽ) دل ۾ ڏاڍو شرمندو هو
هن کي تمام گهڻو شرم آيو، پر هن جي خلاف ڪا به ڳالهه نه چئي سگهيو (10)
دوهيرا
شاهه جي پٽ کي حجام جي پٽ جي حيثيت ۾ حاصل ڪيو ويو،
۽ شاهه جي پٽ کي چيو ويو ته وڃي در جي پاسي کان ٻاهر ويه.(11)
چوپائي
پوءِ حجام جي پٽ چيو ته:
شاهه جي پٽ پڇيو ته، ”منهنجي مهرباني.
ان کي چرڻ لاءِ ڪيترائي ٻڪريون ڏيو.
”هن کي ڪجهه ٻڪريون ڏي. ھو انھن کي چرڻ لاءِ ٻاھر ڪڍندو ۽ شام جو موٽي ايندو.'' (12)
دوهيرا
اهڙيءَ طرح شاهه جو پٽ جهنگ ۾ گهمندو رهيو.
وَلَمْ يُزْعَلُوا عَلَيْكُمْ بِالْحَمْدِ (13)
چوپائي
جڏهن ڏٺائين ته ڏاڍو ڪمزور هو
جڏهن هن کي هفتو کن ٿيندي ڏٺو، تڏهن حجام جي پٽ پڇيو:
هاڻي ان کي بسترو ڏيو
'هن کي بستري ڏيو، ۽ هر جسم کي اهو ڪرڻ گهرجي جيڪو آئون چوان ٿو' (14)
دوهيرا
بستري تي کڻي شاهه جي پٽ کي ڏاڍو ڏک ٿيو.
۽ ھر روز جھنگ ڏانھن روئڻ ۽ پاڻ کي ڀڄڻ لاءِ ويو (15)
هڪ دفعي (ديو) شيو ۽ (سندس زال) پاروتي اتان گذري رهيا هئا.
کيس تڪليف ۾ ڏسي کين مٿس رحم آيو (16)
چوپائي
رحمدل ٿي (انهن) هن طرح چيو ته:
رحمدل ٿي چيائون ته ٻڌاءِ تون، شاهه جو ڏکايل پٽ.
جنهن کي تون پنهنجي وات سان چوندين، ”تون چوٽي“،
”جنهن ٻڪريءَ کي ڦاسڻ جو حڪم ڪندين، سو وڃي سمهي پوندو“ (17)
دوهيرا
'۽ جڏهن به تون چوندين ته، اٿ،
ٻڪري اٿندي ۽ نه مرندي.'(8)
چوپائي
جڏهن هن (شيو) پنهنجي وات مان چيو، 'تون مون کي چنبڙي ڇڏيو'
هاڻي جڏهن به چوندو هو ته ڦاسي پوي، اهو (بکري) ليٽندو هو.
جڏهن شيو جون ڳالهيون سچ ٿيون،
جيئن ته شيو جا لفظ سچا ٿي رهيا هئا، هن اها چال کيڏڻ جو فيصلو ڪيو (19)