وشنو ناراض نه ٿيو ۽ هن جا پير پڪڙي، هن کي چيو، 2460
وشنو جو خطاب ڀريو کي مخاطب ڪيو:
سويا
وشنو پيرن تي زور ورتو ۽ کلندي برهمڻ کي چيو.
وشنوءَ مسڪرائيندي ٽنگ جي ڌڪ کي برداشت ڪندي برهمڻ کي چيو ته، ”منهنجي دل وجر وانگر (سخت) آهي ۽ تنهنجو پير زخمي ٿي سگهي ٿو.
”مان توکان هڪ نعمت گهران ٿو، مهرباني ڪري مون کي ڏوهن جي معافي ڏي ۽ مون کي اها نعمت عطا ڪر
”جڏهن به مان دنيا ۾ جنم وٺندس، تڏهن تنهنجي پيرن جا نشان منهنجي کمر تي رهجي وڃن“ 2461.
جڏهن ڪرشن اهو چيو ته بابا بيحد خوش ٿيو
هن جي اڳيان سجدو ڪرڻ کان پوءِ هو واپس پنهنجي آستان ۾ آيو.
۽ رودر، برهما ۽ وشنو جو راز هن سڀني کي گهر پهچايو
۽ چيو ته ڪرشن حقيقت ۾ رب (خدا) هو، اسان سڀني کي هن کي ياد ڪرڻ گهرجي. 2462.
جڏهن واپسيءَ تي ڀِرگُو انهن سڀني قسطن جو ذڪر ڪيو ته پوءِ سڀ اي
هنن ڪرشن تي غور ڪيو ۽ ڏٺائين ته ڪرشن لامحدود رحمت جو سمنڊ هو ۽ ويد به هن کي بيان نه ڪري سگهيا آهن.
رودر پنهنجي ڳچيءَ ۾ کوپڙيءَ جي گلابن سان گڏ بيٺو رهي ٿو ۽ ظاهر ڪري ٿو
اسان کيس ياد نه ڪنداسين ۽ صرف ڪرشن کي ياد ڪنداسين. 2463.
جڏهن ڀُريگو، واپس گهر اچي سڀني کي اها ڳالهه ٻڌائي، تڏهن سڀني کي ڪرشن ياد آيو
جيئن يجن ۾ ڀوت ۽ دوست ناپسنديده سمجهيا وڃن ٿا، ساڳيءَ طرح رودر به قائم ٿيو.
برهما ڪير آهي؟ هٿ ۾ هار کڻي کيس ڪير ڳائيندو (ڇاڪاڻ ته) هن وٽ (سڀ کان وڏي طاقت) ملي ئي نٿي سگهي.
۽ اهو به طئي ڪيو ويو ته برهما کي ياد ڪرڻ سان ڪو به ان کي محسوس نه ڪري سگهندو، تنهن ڪري رڳو برهما جو غور ڪريو ۽ باقي سڀني کي ياد نه ڪريو. 2464.
باب جي پڄاڻيءَ جو عنوان آهي ”ڀُرگو پاران ٽانگن کي مارڻ واري قسط جو بيان“ ڪرشناوتار (دشم اسڪند پراڻ تي ٻڌل) بچيتار ناٽڪ ۾.
ارجن پاران برهمڻ جي جنازي جي تياري، پر ان ۾ پاڻ کي ساڙڻ جو سوچيو.
چوپي
اتي هڪ برهمڻ هو، سري ڪشن جي گهر آيو.
هڪڙي برهمڻ ڏاڍي ڏک ۾ ڪرشنا جي گهر ۾ چيو، ”منهنجا سڀئي پٽ يما جي هٿان مارجي ويا آهن.
منهنجا سڀ پٽ ڄام جي هٿان مارجي ويا آهن.
اي رب! مان به تنهنجي بادشاهي ۾ جيئرو آهيان.“ 2465.
سويا
پوءِ ارجن ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويو، سندس ماتم ۽ ڏک ڏسي
هو اهو سوچيندي، هن جي حفاظت نه ڪري سگهيو، شرمسار ٿي ويو ۽ پاڻ کي ساڙڻ جو سوچڻ لڳو
پوءِ شري ڪرشن هن وٽ ويو ۽ (ارجن کي) هت (ڇڪڻ) لاءِ چيو.
انهيءَ وقت ڪرشن اتي پهتو ۽ کيس سمجهائي، رٿ تي چڙهائي، کيس پاڻ سان گڏ وٺي هلڻ لڳو.
شري ڪرشن هڪ اهڙي هنڌ هليو ويو جتي تمام اونداهو هو ۽ (ڪجهه به) نظر نه پئي آيو.
هلندي هلندي ڪرشن هڪ اهڙي جاءِ تي پهتو، جتي اوندهه اهڙي هئي جو ٻارهن سج اڀرن ها ته اوندهه ختم ٿي وڃي ها.
خوفزده ارجن کي سمجهائيندي ڪرشن چيو ته ”پريشان نه ٿيو
اسان ڊسڪس جي روشني ۾ رستو ڏسي سگهنداسين." 2467.
چوپي
جتي سيشناگ جي سيج تي ’سيشسائي‘
اهي اتي پهچي ويا جتي سڀني جو رب شيشنگا جي بستري تي سمهي رهيو هو
جڏهن (شيشاسائي) جاڳيو ۽ ڏٺو ته شري ڪرشن (دنيا مان گذاري ويو)،
ڪرشن کي ڏسي، هو جاڳي پيو ۽ ڏاڍو خوش ٿيو. 2468.
اي ڪرشن! توهان هن جڳهه تي ڪيئن آيا آهيو؟
”اي ڪرشن! تون هتي ڪيئن آيو آهين؟ اها خبر ٻڌي مون کي خوشي ٿي، جڏهن تون هليو ته برهمڻ ڇوڪرن کي پاڻ سان وٺي اچ
اسان ڄاڻون ٿا، هاڻي برهمڻ ڇوڪرو وٺو.
ٿوري دير لاءِ هتي بيٺو ۽ مون کي پنهنجي موجودگيءَ جي خوشي ڏي.” 2469.
وشنو جو خطاب ڪرشن کي خطاب ڪيو: CHAUPAI
جڏهن برهمڻ جا ٻار سري ڪرشن جي هٿ ۾ آيا.
پوءِ هن اهي لفظ پڙهيا.
وڃ ۽ ٻار کي برهمڻ کي ڏي جيئن تون وڃين