پوءِ هڪ ڀوت گهوڙي تي تيزيءَ سان سمڀ ڏانهن ويو.
هن سمڀ کي سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو جنگ ۾ ٿيو هو.
هن کي چيائين ته جڏهن ديوتا تنهنجي ڀاءُ کي ماري ڇڏيو، تڏهن سڀ ڀوت ڀڄي ويا.
سويا،
جڏهن سمڀ کي نسمڀ جي موت جي خبر پيئي ته ان عظيم جنگجو جي ڪاوڙ جي ڪا حد نه رهي.
وڏي غضب سان ڀريل هاٿين ۽ گھوڙن جو سمورو سامان تيار ڪري، پنهنجي لشڪر جا ٽڪرا کڻي ميدان جنگ ۾ داخل ٿيو.
ان خوفناڪ ميدان ۾ لاش ۽ گڏ ٿيل رت ڏسي، هو ڏاڍو حيران ٿي ويو.
ائين پئي لڳو ڄڻ سرسوتي سمنڊ سان ملڻ لاءِ ڊوڙي رهي آهي.
ويڙهاڪ چانڊئي، شير ڪاليڪا ٻين طاقتن گڏجي هڪ پرتشدد جنگ وڙهي آهي.
"هنن ڀوتن جي سڄي لشڪر کي ماري ڇڏيو آهي،" ائين چئي سمڀ جو دماغ ڪاوڙ سان ڀرجي ويو.
پنهنجي ڀاءُ جي لاش جو ٽڪنڊو هڪ طرف ڏسي، ڏک ۾ هڪ قدم به اڳتي نه وڌي سگهيو.
هو ايترو ته ڊڄي ويو هو جو تيزيءَ سان اڳتي نه وڌي سگهيو، ائين پئي لڳو ته چيتا لٺ ٿي ويو هو. 206.
جڏهن سمڀ پنهنجي لشڪر کي حڪم ڏنو ته ڪيترائي ڀوتارن حڪم جي تعميل ڪندي اڳتي وڌيا.
وڏن هاٿين ۽ گهوڙن جي سوارن، رٿن، رٿن تي ويڙهاڪن ۽ پيادل ويڙهاڪن کي ڪير ڳڻائي سگهندو؟
هنن، تمام وڏا جسم، چئني پاسن کان چانڊئي کي گهيرو ڪيو.
ائين محسوس ٿي رهيو هو ته اوندهه ۽ گجگوڙ ڪندڙ اونداهي ڪڪرن سج کي ڍڪي ڇڏيو آهي. 207.
DOHRA,
جڏهن چانڊيءَ کي چئن طرفن کان گهيرو ڪيو ويو، تڏهن هن ائين ڪيو:،
هوءَ کلڻ لڳي ۽ ڪالي کي به اکين سان اشارو ڪندي چيائين.208.
ڪيبٽ،
جڏهن چانڊئي ڪالي ڏانهن اشارو ڪيو ته هن ڏاڍي ڪاوڙ ۾ ڪيترن کي ماريو، ڪيترن کي چيڀاٽيو ۽ ڪيترن کي پري اڇلائي ڇڏيو.
هوءَ پنهنجن نانگن سان، ڪيترائي وڏا هاٿي ۽ گهوڙا لٽي، اهڙي جنگ وڙهي وئي، جيڪا اڳ ۾ نه وڙهي وئي هئي.
ڪيترائي ويڙهاڪ ڀڄي ويا، انهن مان ڪنهن کي به هن جي لاش جي خبر نه رهي، اتي تمام گهڻو گوڙ مچي ويو، ۽ انهن مان ڪيترائي هڪ ٻئي جي دٻائڻ سان مري ويا.
ديوتا کي ماريل ڏسي اندرا، ديوتائن جو راجا، دل ۾ ڏاڍو خوش ٿيو ۽ ديوتائن جي سڀني گروهن کي سڏي، هن فتح جي واکاڻ ڪئي. 209.
راجا سنڀ ڏاڍو ڪاوڙيو ۽ سڀني ڀوتن کي چيو ته: جنهن ڪالي جنگ ڪئي آهي، هن منهنجي ويڙهاڪن کي ماري ڇڏيو آهي.
پنهنجي طاقت کي هٿي وٺرائڻ لاءِ، سمڀ پنهنجي هٿن ۾ تلوار ۽ ڍال جهلي، ”مار، مار“ جو نعرو هڻي، ميدان جنگ ۾ داخل ٿيو.
عظيم هيرو ۽ جنگي عظيم همٿ جا، پنهنجا پوزر کڻي، سمڀ سان گڏ ويا.
شيطان سج کي ڍڪڻ لاءِ اڏامندڙ ماڪڙن وانگر مارچ ڪيو. 210.
سويا،
ڀوتن جي طاقتور لشڪر کي ڏسي، چانڊئي تيزيءَ سان شينهن جو منهن ڦيرايو.
ايستائين جو ڊسڪ، واء، ڇت ۽ گرائنڊ اسٽون ايتري تيزيءَ سان نه ٿو ڦري سگهي.
هن جنگ جي ميدان ۾ شينهن اهڙيءَ طرح گهميو آهي جو واءُ به ان جو مقابلو نٿو ڪري سگهي.
ان کان سواءِ ٻيو ڪوبه مقابلو نٿو ٿي سگهي ته شينهن جو چهرو هن جي جسم جي ٻنهي پاسن تي غور ڪيو وڃي. 211.
ان وقت طاقتور چانڊئي وڏي جنگ وڙهي چڪو هو، جنهن ۾ ڀوتن جي وڏي گڏهه هئي.
بي حساب لشڪر کي چيلينج ڪري، ان کي تاڪيد ۽ جاڳائي، ڪالي ان کي ميدان جنگ ۾ تباهه ڪري ڇڏيو.
اتي چار سؤ ڪوس تائين جنگ وڙهي وئي ۽ شاعر ان جو تصور هن طرح ڪيو آهي:
فقط هڪ گهڙي (ننڍو عرصو) پورو نه ٿيو هو، جڏهن سرءُ ۾ پنن (وڻن جا) زمين تي ڪريا هئا. 212.
جڏهن لشڪر جا چارئي حصا مارجي ويا، تڏهن سمڀ چانڊئي جي اڳڀرائي کي روڪڻ لاءِ اڳتي وڌيو.
ان وقت سڄي زمين لرزجي وئي ۽ شيو اٿي بيٺو ۽ پنهنجي سوچ جي جاءِ تان ڀڄي ويو.
شيو جي ڳلي جو هار (سانپ) خوف جي ڪري سڪي ويو هو، دل ۾ وڏي خوف جي ڪري لرزڻ لڳو.
اهو نانگ شيو جي ڳلي ۾ چمڪندو نظر اچي ٿو، جيئن کوپڙي جي چادر جي تار وانگر.213.
چانڊئي جي سامهون اچي، ڀوت سنڀ پنهنجي وات مان چيو: ”مون کي اهو سڀ ڪجهه معلوم ٿيو آهي.
ڪالي ۽ ٻين طاقتن سان گڏ تو منهنجي لشڪر جا سڀ حصا ناس ڪري ڇڏيا.
ان وقت چانڊئي پنهنجي مهيني کان ڪالي ۽ ٻين طاقتن ڏانهن هي لفظ چيا ته: ”منهنجي اندر ضم ٿي وڃ“ ۽ ساڳئي وقت اهي سڀ چندي ۾ ضم ٿي ويا.
ٻاڦ جي وهڪري ۾ مينهن جو پاڻي. 214.
جنگ ۾ چنڊيءَ خنجر کڻي وڏي زور سان ڀوت تي وار ڪيو.
اهو دشمن جي سيني ۾ داخل ٿيو، ويمپس سندس رت سان مڪمل طور تي مطمئن هئا.
ان خوفناڪ جنگ کي ڏسي شاعر هن طرح تصور ڪيو آهي: