اي عورت! مون تنهنجون ڳالهيون ٻڌيون آهن.
”تون هاڻي اسان کي ٻڌ ۽ اسان جي حاصلات کي ڏس.
جنهن جي جسم (يعني جسم) ۾ وڌيڪ طاقت هجي.
”جنهن پنهنجي نطفيءَ سان اعليٰ صفت ظاهر ڪئي، تنهن کي تون پنهنجو مڙس قرار ڏيندينءَ“ (11)
”جنهن پنهنجي نطفيءَ سان اعليٰ صفت ظاهر ڪئي، تنهن کي تون پنهنجو مڙس قرار ڏيندينءَ“ (11)
اها ڳالهه ٻڌائڻ کان پوءِ، ٺڳ شهر ڏانهن ويو ۽ هڪ دڪان وٽ پهتو.
هن (دڪان ۾) سڀ اسٽاپ ڏٺا.
اتي سون سڪن جو ڍير ڏٺائين ۽ شاهه کي مخاطب ٿي ڪيائين.(12)
دوهيرا
هن ڏاڍي شائستگي سان ڳالهايو ۽ چيائين، ”اي شاهه
’ڇا تون هنن سون جا سڪا مون سان واپار ڪرڻ چاهين ٿو؟ (13)
ٺڳي ڪندڙ مدن راءِ ڏاڍي غور فڪر کان پوءِ چيو هو.
”اچو ته هڪ سودا ڪريون. تون مون کي سڪن روپين جي بدلي ۾ سون جا سڪا ڏي.'(I4)
چوپائي
جڏهن بئنڪر اهڙي ڳالهه ٻڌي
جڏهن شاهه صاحب اها ڳالهه ٻڌي، تڏهن سڪو ڪڍيائين
جڏهن غنڊا جي نظر مٿن پئجي وئي.
ڌاڙيل سڪن کي ڏسندو رهيو ۽ ڍنگ جون تاريخون چيڪ ڪرڻ لڳو. (15)
گوٿيءَ ۾ مهر وجھي
سڪا اتي ئي ڇڏي، ٿلهو کڻي، شاهه کي مارڻ لڳو.
(چڱو) ڳوٺ ۾ ڏاڍو شور مچايو
۽ ڏاڍي زور سان رڙ ڪرڻ لڳو، ’مان سڪا وڪڻڻ نٿو چاهيان.‘ (l6)
سڀني ڳوٺاڻن جو شور ٻڌو
چوڌاري ماڻهو گڏ ٿي ويا ۽ کين جهيڙي ۾ ڏٺو.
مڪي جي جنگ ڏسڻ سان
اهي ڏسي حيران ٿي ويا ته هنن کي جهيڙي ۾ پئجي ويو ۽ سبب پڇيو (17)
ڀائرو! توهان ڇو وڙهندا آهيو
”ڇو وڙهندي آهين، سڄي ڳالهه ٻڌاءِ.
(توهان) ٻنهي کي هٿ ۾ رکڻ سان
هنن ٻنهي کي پڪڙيو ۽ کين چيو ته وڃي قاضيءَ وٽ وڃو، پادري ثالث (18).
اها ڳالهه ٻڌندي ئي ٺڳ تيار ٿي ويو
ڌاڙيل خوشيءَ سان راضي ٿي ويو ۽ شاهه کي پاڻ سان وٺي قاضيءَ ڏانهن روانو ٿيو.
ڏاڍي اداس ۽ عاجزي سان چيو.
هن وڏي پريشانيءَ سان قاضيءَ کي عرض ڪيو ته انصاف ڪيو وڃي.(19)
دوهيرا
شاهه صاحب به ڏک وچان قاضيءَ کي عرض ڪيو.
۽ کيس پورو انصاف ڪرڻ لاءِ چيو (20)
چوپائي
اي ڪاجي! اسان کي ٻڌ
”ڪلامولا“ (الله جي لفظن، يعني قرآن) جو قسم.
خدا اسان جي درخواست ٻڌي.
اسان توهان جي جنگ کي پڪڙيو آهي. 21.
دوهيرا
”ٻڌو قاضي صاحب؛ الله جي عزت کي نظر ۾ رکندي اسان جو حساب ٻڌو.
(22) ”خدا، قادرِمطلق سڀ ادراڪ رکندڙ آهي ۽ اميد رکي ٿو ته هو اسان کي سهوليت ڏيندو.
چوپائي
پوءِ قاضيءَ دل ۾ سوچيو (انصاف ڪرڻ لاءِ).
پوءِ قاضي صاحب غور فڪر ڪيو ۽ مجلس ۾ ٻنهي کي خطاب ڪيو.