شري دسم گرنتھ

صفحو - 857


ਸੁਨਿ ਬਾਲਾ ਮੈ ਬੈਨ ਤਿਹਾਰੋ ॥
sun baalaa mai bain tihaaro |

اي عورت! مون تنهنجون ڳالهيون ٻڌيون آهن.

ਅਬ ਪੌਰਖ ਤੈ ਦੇਖੁ ਹਮਾਰੋ ॥
ab pauarakh tai dekh hamaaro |

”تون هاڻي اسان کي ٻڌ ۽ اسان جي حاصلات کي ڏس.

ਅਧਿਕ ਬੀਰਜ ਜਾ ਮੈ ਜਿਯ ਧਰਿ ਹੈ ॥
adhik beeraj jaa mai jiy dhar hai |

جنهن جي جسم (يعني جسم) ۾ وڌيڪ طاقت هجي.

ਤਾਹੀ ਕਹ ਅਪਨੋ ਪਤਿ ਕਰਿ ਹੈ ॥੧੧॥
taahee kah apano pat kar hai |11|

”جنهن پنهنجي نطفيءَ سان اعليٰ صفت ظاهر ڪئي، تنهن کي تون پنهنجو مڙس قرار ڏيندينءَ“ (11)

ਠਗ ਬਚ ਭਾਖਿ ਨਗਰ ਮਹਿ ਗਯੋ ॥
tthag bach bhaakh nagar meh gayo |

”جنهن پنهنجي نطفيءَ سان اعليٰ صفت ظاهر ڪئي، تنهن کي تون پنهنجو مڙس قرار ڏيندينءَ“ (11)

ਇਸਥਿਤ ਏਕ ਹਾਟ ਪਰ ਭਯੋ ॥
eisathit ek haatt par bhayo |

اها ڳالهه ٻڌائڻ کان پوءِ، ٺڳ شهر ڏانهن ويو ۽ هڪ دڪان وٽ پهتو.

ਮੁਹਰੈ ਸਕਲ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਤਹ ਧਰੀ ॥
muharai sakal drisatt tah dharee |

هن (دڪان ۾) سڀ اسٽاپ ڏٺا.

ਸਾਹੁ ਭਏ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਰੀ ॥੧੨॥
saahu bhe ih bhaat ucharee |12|

اتي سون سڪن جو ڍير ڏٺائين ۽ شاهه کي مخاطب ٿي ڪيائين.(12)

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

دوهيرا

ਐਸ ਭਾਤਿ ਉਚਰਤ ਭਯਾ ਹ੍ਵੈ ਢੀਲੋ ਸਰਬੰਗ ॥
aais bhaat ucharat bhayaa hvai dteelo sarabang |

هن ڏاڍي شائستگي سان ڳالهايو ۽ چيائين، ”اي شاهه

ਮੁਹਰਨ ਕੋ ਸੌਦਾ ਕਰੌ ਸਾਹੁ ਤਿਹਾਰੇ ਸੰਗ ॥੧੩॥
muharan ko sauadaa karau saahu tihaare sang |13|

’ڇا تون هنن سون جا سڪا مون سان واپار ڪرڻ چاهين ٿو؟ (13)

ਮਦਨ ਰਾਇ ਠਗ ਇਮ ਕਹੀ ਮਨ ਮੈ ਮੰਤ੍ਰ ਬਿਚਾਰਿ ॥
madan raae tthag im kahee man mai mantr bichaar |

ٺڳي ڪندڙ مدن راءِ ڏاڍي غور فڪر کان پوءِ چيو هو.

ਲੈ ਮੁਹਰੈ ਰੁਪਯਾ ਦੇਵੌ ਤੁਮ ਕਹ ਸਾਹ ਸੁਧਾਰਿ ॥੧੪॥
lai muharai rupayaa devau tum kah saah sudhaar |14|

”اچو ته هڪ سودا ڪريون. تون مون کي سڪن روپين جي بدلي ۾ سون جا سڪا ڏي.'(I4)

ਚੌਪਈ ॥
chauapee |

چوپائي

ਯੌ ਜਬ ਸਾਹ ਬੈਨਿ ਸੁਨ ਪਾਯੋ ॥
yau jab saah bain sun paayo |

جڏهن بئنڪر اهڙي ڳالهه ٻڌي

ਕਾਢਿ ਅਸਰਫੀ ਧਨੀ ਕਹਾਯੋ ॥
kaadt asarafee dhanee kahaayo |

جڏهن شاهه صاحب اها ڳالهه ٻڌي، تڏهن سڪو ڪڍيائين

ਠਗ ਕੀ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਜਬੈ ਤੇ ਪਰੀ ॥
tthag kee drisatt jabai te paree |

جڏهن غنڊا جي نظر مٿن پئجي وئي.

ਸਭ ਸਨ ਕੀ ਮਨ ਭੀਤਰਿ ਧਰੀ ॥੧੫॥
sabh san kee man bheetar dharee |15|

ڌاڙيل سڪن کي ڏسندو رهيو ۽ ڍنگ جون تاريخون چيڪ ڪرڻ لڳو. (15)

ਮੁਹਿਰੈ ਡਾਰਿ ਗੁਥਰਿਯਹਿ ਲਈ ॥
muhirai ddaar guthariyeh lee |

گوٿيءَ ۾ مهر وجھي

ਅਧਿਕ ਮਾਰਿ ਬਨਿਯਾ ਕਹ ਦਈ ॥
adhik maar baniyaa kah dee |

سڪا اتي ئي ڇڏي، ٿلهو کڻي، شاهه کي مارڻ لڳو.

ਊਚੇ ਸੋਰ ਕਰਾ ਪੁਰ ਮਾਹੀ ॥
aooche sor karaa pur maahee |

(چڱو) ڳوٺ ۾ ڏاڍو شور مچايو

ਮੈ ਮੁਹਰਨ ਕਹ ਬੇਚਤ ਨਾਹੀ ॥੧੬॥
mai muharan kah bechat naahee |16|

۽ ڏاڍي زور سان رڙ ڪرڻ لڳو، ’مان سڪا وڪڻڻ نٿو چاهيان.‘ (l6)

ਸੋਰ ਸੁਨਤ ਪੁਰ ਜਨ ਸਭ ਧਾਏ ॥
sor sunat pur jan sabh dhaae |

سڀني ڳوٺاڻن جو شور ٻڌو

ਵਾ ਬਨਿਯਾ ਠਗ ਕੇ ਢਿਗ ਆਏ ॥
vaa baniyaa tthag ke dtig aae |

چوڌاري ماڻهو گڏ ٿي ويا ۽ کين جهيڙي ۾ ڏٺو.

ਮੁਸਟ ਜੁਧ ਨਿਰਖਤ ਅਨੁਰਾਗੇ ॥
musatt judh nirakhat anuraage |

مڪي جي جنگ ڏسڻ سان

ਤਿਹ ਦੁਹੂੰਅਨ ਕਹ ਪੂਛਨ ਲਾਗੇ ॥੧੭॥
tih duhoonan kah poochhan laage |17|

اهي ڏسي حيران ٿي ويا ته هنن کي جهيڙي ۾ پئجي ويو ۽ سبب پڇيو (17)

ਤੁਮ ਕ੍ਯੋ ਜੁਧ ਕਰਤ ਹੋ ਭਾਈ ॥
tum kayo judh karat ho bhaaee |

ڀائرو! توهان ڇو وڙهندا آهيو

ਹਮੈ ਕਹਹੁ ਸਭ ਬ੍ਰਿਥਾ ਸੁਨਾਈ ॥
hamai kahahu sabh brithaa sunaaee |

”ڇو وڙهندي آهين، سڄي ڳالهه ٻڌاءِ.

ਦੁਹੂੰਅਨ ਕਹ ਅਬ ਹੀ ਗਹਿ ਲੈਹੈ ॥
duhoonan kah ab hee geh laihai |

(توهان) ٻنهي کي هٿ ۾ رکڻ سان

ਲੈ ਕਾਜੀ ਪੈ ਨ੍ਯਾਇ ਚੁਕੈਹੈ ॥੧੮॥
lai kaajee pai nayaae chukaihai |18|

هنن ٻنهي کي پڪڙيو ۽ کين چيو ته وڃي قاضيءَ وٽ وڃو، پادري ثالث (18).

ਸੁਨਤ ਬਚਨ ਉਦਿਤ ਠਗ ਭਯੋ ॥
sunat bachan udit tthag bhayo |

اها ڳالهه ٻڌندي ئي ٺڳ تيار ٿي ويو

ਤਾ ਕਹ ਲੈ ਕਾਜੀ ਪਹ ਗਯੋ ॥
taa kah lai kaajee pah gayo |

ڌاڙيل خوشيءَ سان راضي ٿي ويو ۽ شاهه کي پاڻ سان وٺي قاضيءَ ڏانهن روانو ٿيو.

ਅਧਿਕ ਦੁਖਿਤ ਹ੍ਵੈ ਦੀਨ ਪੁਕਾਰੋ ॥
adhik dukhit hvai deen pukaaro |

ڏاڍي اداس ۽ عاجزي سان چيو.

ਕਰਿ ਕਾਜੀ ਤੈ ਨ੍ਯਾਇ ਹਮਾਰੋ ॥੧੯॥
kar kaajee tai nayaae hamaaro |19|

هن وڏي پريشانيءَ سان قاضيءَ کي عرض ڪيو ته انصاف ڪيو وڃي.(19)

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

دوهيرا

ਤਬ ਲਗਿ ਬਨਿਯਾ ਹ੍ਵੈ ਦੁਖੀ ਇਮਿ ਕਾਜੀ ਸੋ ਬੈਨ ॥
tab lag baniyaa hvai dukhee im kaajee so bain |

شاهه صاحب به ڏک وچان قاضيءَ کي عرض ڪيو.

ਹਮਰੌ ਕਰੌ ਨਿਯਾਇ ਤੁਮ ਕਹਿਯੋ ਸ੍ਰਵਤ ਜਲ ਨੈਨ ॥੨੦॥
hamarau karau niyaae tum kahiyo sravat jal nain |20|

۽ کيس پورو انصاف ڪرڻ لاءِ چيو (20)

ਚੌਪਈ ॥
chauapee |

چوپائي

ਸੁਨੁ ਕਾਜੀ ਜੂ ਬਚਨ ਹਮਾਰੇ ॥
sun kaajee joo bachan hamaare |

اي ڪاجي! اسان کي ٻڌ

ਕਲਾਮੁਲਾ ਕੀ ਆਨਿ ਤਿਹਾਰੇ ॥
kalaamulaa kee aan tihaare |

”ڪلامولا“ (الله جي لفظن، يعني قرآن) جو قسم.

ਖੁਦਾਇ ਸੁਨੌਗੇ ਦਾਦ ਹਮਾਰੋ ॥
khudaae sunauage daad hamaaro |

خدا اسان جي درخواست ٻڌي.

ਹ੍ਵੈਹੌ ਦਾਵਨਗੀਰ ਤੁਹਾਰੋ ॥੨੧॥
hvaihau daavanageer tuhaaro |21|

اسان توهان جي جنگ کي پڪڙيو آهي. 21.

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

دوهيرا

ਅਧਿਕ ਦੀਨ ਹ੍ਵੈ ਠਗ ਕਹਿਯੋ ਸੁਨੁ ਕਾਜਿਨ ਕੇ ਰਾਇ ॥
adhik deen hvai tthag kahiyo sun kaajin ke raae |

”ٻڌو قاضي صاحب؛ الله جي عزت کي نظر ۾ رکندي اسان جو حساب ٻڌو.

ਹਮ ਪੁਕਾਰ ਤੁਮ ਪੈ ਕਰੀ ਹਮਰੋ ਕਰੋ ਨ੍ਯਾਇ ॥੨੨॥
ham pukaar tum pai karee hamaro karo nayaae |22|

(22) ”خدا، قادرِمطلق سڀ ادراڪ رکندڙ آهي ۽ اميد رکي ٿو ته هو اسان کي سهوليت ڏيندو.

ਚੌਪਈ ॥
chauapee |

چوپائي

ਤਬ ਕਾਜੀ ਜਿਯ ਨ੍ਯਾਇ ਬਿਚਾਰਿਯੋ ॥
tab kaajee jiy nayaae bichaariyo |

پوءِ قاضيءَ دل ۾ سوچيو (انصاف ڪرڻ لاءِ).

ਪ੍ਰਗਟ ਸਭਾ ਮੈ ਦੁਹੂੰ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥
pragatt sabhaa mai duhoon uchaariyo |

پوءِ قاضي صاحب غور فڪر ڪيو ۽ مجلس ۾ ٻنهي کي خطاب ڪيو.