کين ايترو خيرات ڏنو ويو جو سندن پُٽ ۽ پوٽا وري ڪڏھن به سوال نه ڪندا ھئا
اهڙيءَ طرح يجن پوري ڪري، سڀئي پنهنجي گهرن ڏانهن موٽي آيا.
DOHRA
جڏهن وڏو راجا (يوديشھار) سندس گهر آيو،
جڏهن اهي ڪارآمد بادشاهه پنهنجي گهر آيا، تڏهن يجن جي سڀني دعوتن کي الوداع ڪيائون.2355.
سويا
ڪرشن پنهنجي زال سان گهڻو وقت اتي رهيو
سندس سونهن جهڙو جسم ڏسي، عشق جي ديوي کي شرم محسوس ٿيو
دروپتي، جنهن جي سڀني عضون تي زيورن سان سينگاريل آهي، (اتي) پنهنجو مٿو جهڪائي آيو آهي.
2356- 2356- 2356.
DOHRA
جڏهن دروپدي پنهنجو پيار وڌايو ۽ هنن کان هن طرح پڇيو
جڏهن دروپدي اهو سڀ ڪجهه پيار سان پڇيو، تڏهن سڀني پنهنجي پنهنجي ڪهاڻي ٻڌائي.2357.
سويا
يڌيشٿارا جي يگيه کي ڏسي، ڪوروين پنهنجي دلين ۾ ڪاوڙ محسوس ڪئي.
يُڌشٽر جي يجن کي ڏسي ڪوروَن جي دل ۾ ڪاوڙ اچي وئي ۽ چوڻ لڳا ته ”پانڊوئن جي يجن جي ڪري سندن شهرت سڄي دنيا ۾ پکڙجي وئي آهي.
اهڙي ڪاميابي اسان کي دنيا ۾ نه ٿي ملي. (شاعر) شيام (چوڻ ڪري) پڙهي ٿو.
اسان وٽ ڀشما ۽ ڪرن جهڙا زبردست هيرو آهن، تڏهن به اسان اهڙو يجن نه ڪري سگهياسين ۽ دنيا ۾ مشهور نه ٿي سگهياسين.
بچتر ناٽڪ ۾ ڪرشناوتار (دشم اسڪند پراڻ تي ٻڌل) ۾ راجسوئي يجن جي وضاحت جي پڇاڙي.
يڌيشٽر پاران ڪورٽ جي عمارت جي تعمير جو تفصيل
سويا
مائي نالي هڪ ڀوت هو
هن اتي پهچي هڪ اهڙي درٻار جي عمارت ٺاهي، جنهن کي ڏسي ديوتائن جو گهر شرمسار ٿيو.
يڌيشٽر پنهنجي چئن ڀائرن ۽ ڪرشنا سان گڏ اتي ويٺو هو.
شاعر شيام چوي ٿو ته اها خوبصورتي ناقابل بيان هئي.2359
ڪورٽ جي اڏاوت ۾، ڪٿي ڇتن تي پاڻيءَ جا چشما، ته ڪٿي پاڻي وهي رهيو هو.
ڪٿي پهلوان وڙهندا رهيا ته ڪٿي شرابي هاٿي پاڻ ۾ جهيڙي رهيا هئا ته ڪٿي عورتون رقاصا رقص ڪري رهيون هيون.
ڪٿي گھوڙا ٽڪرا ٽڪرا ٿي رھيا ھئا ته ڪڏھن مضبوط ۽ سڪل جنگجو شاندار نظر اچي رھيا ھئا.
ڪرشن تارن ۾ چنڊ وانگر هو.2360.
ڪٿي پٿرن جا رونق ۽ ڪٿي جواهرن جا آثار نظر آيا
قيمتي پٿرن جي خوبصورتيءَ کي ڏسي، ديوتائن جي درگاهن اتي سر جهڪائي ڇڏيو
انهيءَ درٻار جي عمارت جي شان ۽ شوڪت ڏسي برهما به خوش ٿي پيو ۽ شيو به پنهنجي ذهن ۾ متوجه ٿيو.
جتي زمين هئي، اُتي پاڻيءَ جو ٺڪاءُ هو، ۽ ڪٿي پاڻي هو، تنهن جو پتو نه پئجي سگهيو. 2361.
يُوڌيشتر جو خطاب دريوڌن کي مخاطب ٿيندي:
سويا
هن درٻار جي عمارت جي تعمير کان پوء، يڌيستار، دريوڌن کي دعوت ڏني
هو فخر سان ڀشما ۽ ڪرن سان گڏ اتي پهتو.
۽ هن پاڻي ڏٺو، جتي زمين هئي ۽ جتي پاڻي هو، هن ان کي زمين سمجهيو
اهڙيءَ طرح، اسرار سمجهڻ کان سواءِ، هو پاڻيءَ ۾ ڪري پيو. 2362.
هو ٽانڪي ۾ هيٺ ڪري پيو ۽ هن جا سمورا ڪپڙا به سڙي ويا
جڏهن هو پاڻيءَ ۾ غرق ٿيڻ کان پوءِ ٻاهر نڪتو ته هن جي ذهن ۾ ڏاڍي ڪاوڙ آئي
سري ڪرشن ڀيم کي پنهنجي اک سان اشارو ڪيو ته بار (اڳ ۾ مٿي کنيل ويري جو) هٽايو.
تڏهن ڪرشن پنهنجي اک سان ڀيم ڏانهن اشارو ڪيو، جنهن هڪدم چيو ته ”انڌن جا پٽ به انڌا هوندا آهن.
ڀيم جڏهن کلڻ لڳو، تڏهن راجا (دريوڌن) جي دل ۾ ڏاڍي ڪاوڙ آئي.
”پانڊو جا پٽ مون تي کلندا آهن، مان ڀيم کي هينئر ئي ماري ڇڏيندس.
ڀشما ۽ درونچاريا سندن دلين ۾ ڪاوڙيل هئا، (پر) سري ڪرشن کين ٻڌايو ته ڀيم بيوقوف ٿي ويو آهي.
جڏهن ڀشما ۽ ڪرن کي به ڪاوڙ آئي ته ڀيم خوفزده ٿي پنهنجي گهر ڏانهن ڀڄي ويو ۽ واپس نه آيو.
باب جي پڄاڻيءَ جو عنوان آهي ”دريوڌن ڪورٽ جي عمارت ڏسڻ کان پوءِ پنهنجي گهر موٽي ويو“ بچيتار ناٽڪ ۾ ڪرشناوتار ۾.